🌌 ନୀଳ ଆକାଶ
ସ୍ୱପ୍ନ, ସଂଘର୍ଷ, ଭଲପାଇବା ଓ ଆଶାର ଏକ କାହାଣୀ
ଅଧ୍ୟାୟ ୧ — ଆକାଶକୁ ଭଲ ପାଉଥିବା ଝିଅ
ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଗାଁ ଉଠିବା ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ଝିଅ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଘରର ଛାତ ଉପରକୁ ଯାଉଥିଲା।
ସେ କିଛି ସମୟ ଚୁପଚାପ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ରହୁଥିଲା।
ତା'ର ନାମ ଥିଲା ନୀଳା।
ବୟସ ମାତ୍ର ସତର ବର୍ଷ। କିନ୍ତୁ ତା'ର ଆଖିରେ ଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ ତା'ର ଛୋଟ ଗାଁଠାରୁ ବହୁତ ବଡ଼ ଥିଲା।
ଗାଁର ନାମ ଥିଲା ଆଶାପୁର।
ଚାରିପଟେ ସବୁଜ ଧାନକ୍ଷେତ, କାଦୁଆ ରାସ୍ତା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଓ ଛୋଟ ଛୋଟ ଘର।
ଗାଁର ଜୀବନ ଖୁବ ସରଳ ଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସହିତ ଲୋକମାନେ କାମକୁ ବାହାରୁଥିଲେ ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ଘରକୁ ଫେରୁଥିଲେ।
କିନ୍ତୁ ନୀଳା ଅଲଗା ଥିଲା।
ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲା ଯେ ତା'ର ଗାଁଠାରୁ ଦୁନିଆ ବହୁତ ବଡ଼।
ଯେତେବେଳେ ସେ ଅସୀମ ନୀଳ ଆକାଶକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ତା'କୁ ଲାଗୁଥିଲା ମେଘର ସେପାରି ଆଉ ଏକ ନୂଆ ଜୀବନ ତା'କୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି।
“ତୁ ପ୍ରତିଦିନ ଆକାଶକୁ ଏମିତି କାହିଁକି ଚାହିଁ ରହୁଛୁ?”
ତା'ର ମା' ସୀତା ପ୍ରାୟ ପ୍ରତିଦିନ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରୁଥିଲେ।
ନୀଳା ହସି କହୁଥିଲା,
“କାରଣ ଆକାଶ ମୋତେ କେବେ କୁହେ ନାହିଁ ଯେ ମୁଁ ଉଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ।”
ମା' ହସି ଦେଉଥିଲେ।
“ତୋର ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ…”
ନୀଳା ମା' ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହୁଥିଲା,
“ଦିନେ ମୁଁ ଏମିତି କିଛି କରିବି, ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବ କରିବ।”
ସୀତା କିଛି ସମୟ ଝିଅକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।
“ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ ଏବେଠାରୁ ଗର୍ବ କରେ।”
ନୀଳା ହସିଦେଲା।
କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିଥିଲା—ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ଭଲ ନଥିଲା।
ତା'ର ବାପା ରାଘବ ଗାଁ ରାସ୍ତା ପାଖରେ ଏକ ଛୋଟ ଦୋକାନ ଚଳାଉଥିଲେ। ଦୋକାନର ଆୟରେ ଘର ଚଳାଇବା, ବିଜୁଳି ବିଲ୍ ଦେବା ଓ ନୀଳାର ପାଠପଢ଼ା ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା କଷ୍ଟକର ଥିଲା।
ତଥାପି ରାଘବ କେବେ ଝିଅକୁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବାକୁ ବାରଣ କରିନଥିଲେ।
ସେ ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲେ,
“ଝିଅ, ମୁଁ ତୋତେ ଅଧିକ ଟଙ୍କା ଦେଇପାରିବି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଶିକ୍ଷା ଏମିତି ଏକ ସମ୍ପଦ, ଯାହାକୁ କେହି ତୋଠାରୁ ଛଡ଼ାଇ ନେଇପାରିବ ନାହିଁ।”
ଏହି କଥା ନୀଳାର ମନରେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିଗଲା।
---
ଅଧ୍ୟାୟ ୨ — ଗାଁଠାରୁ ବଡ଼ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ
ନୀଳା ପାଠପଢ଼ାରେ ବହୁତ ଭଲ ଥିଲା।
ବିଜୁଳି ଚାଲିଗଲେ ଛୋଟ ଦୀପ ଆଲୋକରେ ପଢ଼ୁଥିଲା। ଶିକ୍ଷକମାନଙ୍କଠାରୁ ବହି ଧାର ନେଉଥିଲା।
ତା'ର ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା—ସେ ସହରକୁ ଯାଇ ପଢ଼ିବ।
କମ୍ପ୍ୟୁଟର ଓ ନୂଆ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବିଷୟରେ ଶିଖିବ।
କିନ୍ତୁ ଗାଁର ଅନେକ ଲୋକ ତା'ର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ବୁଝୁନଥିଲେ।
ଦିନେ ସ୍କୁଲରୁ ଫେରୁଥିବା ସମୟରେ ନୀଳା ଦୁଇଜଣ ମହିଳାଙ୍କ କଥା ଶୁଣିଲା।
“ଝିଅଟା ଏତେ ପଢ଼ୁଛି କାହିଁକି?”
“ଏତେ ପଢ଼ି କ'ଣ କରିବ? ଶେଷରେ ତ ବାହା ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ।”
ନୀଳା ସବୁ ଶୁଣିଲା।
କିନ୍ତୁ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ।
ସେ ଚୁପଚାପ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲା।
ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଛାତ ଉପରେ ବସି ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ କହିଲା,
“ମୁଁ ପ୍ରମାଣ କରିବି ଯେ ଜଣେ ଝିଅର ଜୀବନ କେବଳ ବିବାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ନୁହେଁ।”
ଆକାଶରୁ ହାଲୁକା ପବନ ତା'ର ମୁହଁକୁ ଛୁଇଁଗଲା।
ନୀଳାର ମନରେ ଆଶା ଜାଗିଲା।
---
ଅଧ୍ୟାୟ ୩ — ଏକ ଚିଠି
କିଛି ମାସ ପରେ ନୀଳାର ଜୀବନ ବଦଳିଗଲା।
ସହରର ଏକ କଲେଜରୁ ତା' ପାଖକୁ ଚିଠି ଆସିଲା।
ସେ ଛାତ୍ରବୃତ୍ତି ପାଇଁ ଚୟନ ହୋଇଥିଲା।
ଚିଠି ପଢ଼ିବା ସମୟରେ ତା'ର ହାତ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା।
“ମା!”
ମା' ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ।
“କ'ଣ ହେଲା?”
ନୀଳା ଚିଠିଟି ମା'ଙ୍କ ହାତରେ ଦେଲା।
ସୀତା ଧୀରେ ଧୀରେ ଚିଠିଟି ପଢ଼ିଲେ।
ତା'ପରେ ଝିଅକୁ ଚାହିଁଲେ।
“ତୁ ଛାତ୍ରବୃତ୍ତି ପାଇଲୁ?”
ନୀଳା ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା।
ମା' ତା'କୁ ଜୋରରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ରାଘବ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ନୀଳା ଦୌଡ଼ି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା।
“ବାପା, ମୋର କଲେଜରେ ଆଡମିସନ୍ ହୋଇଗଲା!”
ରାଘବଙ୍କ ମୁହଁ ଖୁସିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଗଲା।
ସେ ଝିଅକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
“ତୁ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବୁ।”
“କିନ୍ତୁ ବାପା, ଅନ୍ୟ ଖର୍ଚ୍ଚ?”
“ମୁଁ ଦେଖିବି।”
“କିପରି?”
ରାଘବ ହସି କହିଲେ,
“ବାପା ସବୁବେଳେ କିପରି କରିବ ଜାଣେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ କାହିଁକି କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ସେ କଥା ଜାଣେ।”
ନୀଳାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା।
ସେ ରାତିରେ ସେ ବହୁତ ସମୟ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ରହିଲା।
ଆକାଶରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତାରା ଚମକୁଥିଲେ।
ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ତା'କୁ ଲାଗିଲା—
ତା'ର ନୀଳ ଆକାଶ ଆଉ ଦୂରରେ ନାହିଁ।
---
ଅଧ୍ୟାୟ ୪ — ସହର
ସହର ନୀଳା ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂଆ ଥିଲା।
ଚାରିଆଡ଼େ ବଡ଼ ବଡ଼ କୋଠା, ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚାଲୁଥିବା ଗାଡ଼ି ଓ ଭିଡ଼।
କେହି କାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁନଥିଲେ।
କଲେଜରେ ନୀଳା ନିଜକୁ ଏକା ଅନୁଭବ କଲା।
ତା'ର ପୋଷାକ ସରଳ ଥିଲା।
ତା'ର ଇଂରାଜୀ କହିବା ଶୈଳୀ ଅଲଗା ଥିଲା।
କିଛି ଛାତ୍ର ତା'କୁ ନେଇ ହସୁଥିଲେ।
ଦିନେ ରିୟା ନାମର ଜଣେ ଝିଅ ପଚାରିଲା,
“ତୁ ଗାଁରୁ ଆସିଛୁ ନା?”
“ହଁ।”
“ତାହେଲେ ଏହି କଲେଜରେ କିପରି ଆସିଲୁ?”
“ଛାତ୍ରବୃତ୍ତିରେ।”
ରିୟା ବ୍ୟଙ୍ଗ କରି ହସିଲା।
“ତାହା ନିଶ୍ଚୟ କଷ୍ଟକର ଥିଲା।”
ନୀଳା ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲା,
“ହଁ, କଷ୍ଟକର ଥିଲା। କିନ୍ତୁ କଷ୍ଟକର ମାନେ ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।”
ସେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲା।
ସେ ରାତିରେ ନୀଳା ନିଜ ରୁମରେ ଚୁପଚାପ କାନ୍ଦିଲା।
ତା'କୁ ଘରକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲା।
ମା'ଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଲା।
ବାପାଙ୍କ ଛୋଟ ଦୋକାନ ମନେ ପଡ଼ିଲା।
କିନ୍ତୁ ପରେ ସେ ନୀଳ ଆକାଶକୁ ମନେ ପକାଇଲା।
ସେ ଖାତା ଖୋଲି ଲେଖିଲା—
“ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିନାହିଁ କାରଣ ଜୀବନ ସହଜ ଥିଲା।
ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି କାରଣ ମୋର ସ୍ୱପ୍ନ ଏହି ସଂଘର୍ଷ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।”
---
ଅଧ୍ୟାୟ ୫ — ନୂଆ ବନ୍ଧୁ
କଲେଜରେ ଜଣେ ଛାତ୍ର ଥିଲା, ଯିଏ କେବେ ନୀଳାକୁ ନେଇ ହସୁନଥିଲା।
ତା'ର ନାମ ଥିଲା ଆରବ।
ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଶାନ୍ତ ଓ ଭଲ ମଣିଷ ଥିଲା।
ସେ ଦେଖୁଥିଲା ନୀଳା ପ୍ରତିଦିନ ଲାଇବ୍ରେରୀରେ ବହୁତ ସମୟ ରହୁଛି।
ଦିନେ ସେ ପଚାରିଲା,
“କଲେଜ ପରେ ମଧ୍ୟ ତୁ କାମ କରୁଛୁ?”
ନୀଳା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲା,
“ତୁମେ କିପରି ଜାଣିଲ?”
“ତୁ ସବୁବେଳେ ଥକି ଯାଇଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଛୁ।”
ନୀଳା ହସିଲା।
“ମୁଁ ପାର୍ଟ-ଟାଇମ୍ କାମ କରେ। ମୋ ପରିବାର ସବୁ ଖର୍ଚ୍ଚ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ।”
ଆରବ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲା।
“ତୁ ନିଜକୁ ଯେତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବୁଛୁ, ତା'ଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।”
ନୀଳା ହସି କହିଲା,
“ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ କ'ଣ କହିବେ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ଏମିତି କଥା କହନ୍ତି।”
ଆରବ କହିଲା,
“ନା। ମୁଁ ସତ କହୁଛି।”
ସେହି ଦିନଠାରୁ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧୁତା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ସେମାନେ ଜାଣିନଥିଲେ ଯେ ଏହି ବନ୍ଧୁତା ଆଗକୁ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ କେତେ ବଡ଼ ଭୂମିକା ନେବ।
---
ଅଧ୍ୟାୟ ୬ — ନିଆଁ
ନୀଳାର ଶେଷ ବର୍ଷରେ ହଠାତ୍ ସବୁକିଛି ବଦଳିଗଲା।
ଗୋଟିଏ ରାତିରେ ତା'ର ଫୋନ୍ ବାଜିଲା।
ମା'ଙ୍କ ଫୋନ୍ ଥିଲା।
“ନୀଳା…”
ମା'ଙ୍କ ସ୍ୱର କମ୍ପୁଥିଲା।
“କ'ଣ ହେଲା ମା?”
“ନିଆଁ ଲାଗିଥିଲା।”
ନୀଳାର ହୃଦୟ ଥମ୍କିଗଲା।
“ଦୋକାନରେ?”
ମା' କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
“ସବୁ ଜଳିଗଲା।”
ପରଦିନ ସକାଳେ ନୀଳା ଗାଁକୁ ଫେରିଲା।
ସେ ଦେଖିଲା ତା'ର ବାପା ଜଳିଯାଇଥିବା ଦୋକାନ ପାଖରେ ଚୁପଚାପ ବସିଛନ୍ତି।
ଯେଉଁ ଦୋକାନରେ ସେ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ କାମ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ କେବଳ ପାଉଁଶ ପଡ଼ିଥିଲା।
ନୀଳା ବାପାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଲା।
“ବାପା…”
ରାଘବ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ।
ତା'ପରେ କହିଲେ,
“ତୁ ହୁଏତ ଏବେ ପାଠପଢ଼ା ବନ୍ଦ କରିଦେ।”
ନୀଳାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା।
“ନା।”
“ଏବେ ଆମ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ନାହିଁ।”
“ମୁଁ ଉପାୟ ଖୋଜିବି।”
“ନୀଳା…”
ସେ ବାପାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲା।
“ଆପଣ ମୋତେ କେବେ ହାର ମାନିବା ଶିଖାଇନାହାନ୍ତି।”
ରାଘବଙ୍କ ଆଖି ଲୁହରେ ଭରିଗଲା।
“ମୁଁ କେବଳ ତୋତେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲି।”
“ଆଉ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଗର୍ବିତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।”
ସେ ରାତିରେ ନୀଳା ଅନ୍ଧାର ଆକାଶକୁ ଚାହିଁଲା।
ସେଦିନ ଆକାଶରେ ଗୋଟିଏ ବି ତାରା ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
କିନ୍ତୁ ନୀଳା ଜାଣିଥିଲା—
ତାରାଗୁଡ଼ିକ ହଜିଯାଇନାହାନ୍ତି।
ସେମାନେ କେବଳ ଅନ୍ଧାର ପଛରେ ଲୁଚିଛନ୍ତି।
ଠିକ୍ ଆଶା ପରି।
---
ଅଧ୍ୟାୟ ୭ — ନୀଳ ଆକାଶ
ନୀଳା ପୁଣି ସହରକୁ ଫେରିଲା।
ସେ ଆହୁରି କଠିନ ପରିଶ୍ରମ କଲା।
ଦିନରେ ପଢ଼ା ଏବଂ ରାତିରେ କାମ।
ଅନେକ ଦିନ ସେ ମାତ୍ର କିଛି ଘଣ୍ଟା ଶୋଇଥିଲା।
ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳର ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଏକ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରକଳ୍ପ ତିଆରି କଲା।
ତା'ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା—
ଗାଁରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଡିଜିଟାଲ୍ ଶିକ୍ଷା କେନ୍ଦ୍ର ଖୋଲିବା।
ଝିଅମାନଙ୍କୁ କମ୍ପ୍ୟୁଟର, ଅନଲାଇନ୍ ଶିକ୍ଷା ଓ କ୍ୟାରିଅର ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଦେବା।
ତା'ର ପ୍ରକଳ୍ପ ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପୁରସ୍କୃତ ହେଲା।
ଏକ ସଂସ୍ଥା ତା'କୁ ଅର୍ଥ ସାହାଯ୍ୟ ଦେବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲା।
ନୀଳା ସହର ବାଛିଲା ନାହିଁ।
ସେ ନିଜ ଗାଁ ଆଶାପୁରକୁ ବାଛିଲା।
ସେ ଏକ ଛୋଟ ଘର ଭଡ଼ାରେ ନେଲା।
ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚଟି ପୁରୁଣା କମ୍ପ୍ୟୁଟର ରଖାଗଲା।
କାନ୍ଥରେ ସେ ଚାରୋଟି ଶବ୍ଦ ଲେଖିଲା—
“ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖ। ଶିଖ। ବିଶ୍ୱାସ କର। ଉଡ଼।”
ପ୍ରଥମ ଦିନ ମାତ୍ର ତିନିଜଣ ଝିଅ ଆସିଲେ।
ଦ୍ୱିତୀୟ ସପ୍ତାହରେ ବାରଜଣ।
ଛଅ ମାସ ପରେ ପଚାଶରୁ ଅଧିକ ଝିଅ ସେଠାକୁ ଆସୁଥିଲେ।
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ଦିନେ ନୀଳାର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ନେଇ ହସୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ତା'ର କାମ ଦେଖିବାକୁ ଆସୁଥିଲେ।
ଗୋଟିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ରାଘବ କେନ୍ଦ୍ର ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇ ଭିତରକୁ ଚାହିଁଲେ।
ଝିଅମାନେ ପଢ଼ୁଥିଲେ।
ସେ ନୀଳାକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ,
“ତୁ କରିଦେଲୁ।”
ନୀଳା ହସି କହିଲା,
“ନା ବାପା।
ଆମେ କରିଛୁ।”
---
ଅଧ୍ୟାୟ ୮ — ଦିଗନ୍ତ ପାରେ
ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ କଟିଗଲା।
ଛୋଟ ଶିକ୍ଷା କେନ୍ଦ୍ରଟି ଏକ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ସଂସ୍ଥାରେ ପରିଣତ ହେଲା।
ଆଖପାଖ ଗାଁର ଝିଅମାନେ ସେଠାକୁ ପଢ଼ିବାକୁ ଆସିଲେ।
କେହି ଶିକ୍ଷକ ହେଲେ।
କେହି ନିଜର ବ୍ୟବସାୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
କେହି ସହରରେ ପଢ଼ିବାକୁ ଗଲେ।
ଆଉ କେହି ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ନିଜ ଜୀବନରେ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଗୋଟିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ନୀଳା ପୁରୁଣା ଘରର ଛାତ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁଥିଲା।
ମା' ତା' ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
“ଏବେ ବି ଆକାଶକୁ ଚାହୁଁଛୁ?”
ନୀଳା ହସିଲା।
“ହଁ।”
“ଏବେ କ'ଣ ଖୋଜୁଛୁ?”
ନୀଳା ଦିଗନ୍ତକୁ ଚାହିଁ କହିଲା,
“ଏବେ ମୁଁ କିଛି ଖୋଜୁନାହିଁ।”
ମା' ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲେ,
“ତାହେଲେ?”
ନୀଳା ହସି କହିଲା,
“ଏବେ ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ଖୋଜୁଛି।”
ମା' ତା'ର ହାତ ଧରିଲେ।
ଉପରେ ସେହି ପୁରୁଣା ନୀଳ ଆକାଶ।
ସେହି ମେଘ।
ସେହି ଦିଗନ୍ତ।
କିନ୍ତୁ ନୀଳା ଆଉ ସେହି ଛୋଟ ଝିଅ ନଥିଲା, ଯିଏ ଭାବୁଥିଲା ଯେ ସେ ଏହି ବଡ଼ ଦୁନିଆରେ ନିଜ ସ୍ଥାନ ପାଇପାରିବ କି ନାହିଁ।
ସେ ନିଜ ପାଇଁ ନିଜର ଆକାଶ ତିଆରି କରିଥିଲା।
ସେ ପୁରୁଣା ଡାଏରୀଟି ଖୋଲିଲା।
ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖାଥିଲା—
“ମୋର ଆକାଶ ଏବେ ବି ବାକି ଅଛି।”
ନୀଳା ତା' ତଳେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ବାକ୍ୟ ଲେଖିଲା—
“ଆକାଶ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। ଆମେ କେବଳ ଉଡ଼ିବାର ନୂଆ ଉପାୟ ଖୋଜିଥାଉ।”
ସେ ହସିଲା।
କାରଣ ଶେଷରେ ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ବୁଝିପାରିଥିଲା।
ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୂରତା ଗାଁ ଓ ସହର ମଧ୍ୟରେ ନୁହେଁ।
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୂରତା ହେଉଛି ଭୟ ଓ ସାହସ ମଧ୍ୟରେ।
ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ମଣିଷ ସେହି ଦୂରତାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ—
ସେତେବେଳେ ସମଗ୍ର ଆକାଶ ତା'ର ହୋଇଯାଏ।
