🌲 रानवाटा
भाग २ – लाल डोळ्यांचं जंगल
त्या रात्री...
गावात एकही माणूस झोपला नव्हता.
गणूच्या घराबाहेर अजूनही लोकांची गर्दी होती.
घराच्या आत नवजात मुलगी आईच्या कुशीत शांत झोपली होती.
पण बाहेर...
संपूर्ण वातावरणात एक अनामिक भीती पसरली होती.
धोंडाबाई घराच्या उंबरठ्यावर बसून त्या बाळाकडे एकटक पाहत होती.
तिच्या सुरकुतलेल्या चेहऱ्यावर घामाच्या धारा वाहत होत्या.
ती पुटपुटली,
«"तीच आहे... इतक्या वर्षांनी ती परत आली आहे..."»
गणूने घाबरत विचारलं,
"आजी, काय बोलताय तुम्ही?"
धोंडाबाईने त्याच्याकडे पाहिलं.
"गणू... आजपासून या मुलीला सूर्यास्तानंतर घराबाहेर कधीही सोडू नकोस."
"का?"
"कारण..."
ती वाक्य पूर्ण करणार इतक्यात...
धाड...!
घराचं मागचं लाकडी दार जोरात आपटलं.
सगळे दचकले.
बाहेर वारा नव्हता...
मग दार आपटलं कसं?
गणू हातात कंदील घेऊन बाहेर गेला.
घरामागे फक्त दाट जंगल होतं.
रातकिड्यांचा आवाज अचानक थांबला.
जंगलात अशी शांतता पसरली होती...
जणू संपूर्ण जंगल श्वास रोखून उभं होतं.
तेवढ्यात...
दूर एका झाडामागे त्याला दोन लाल डोळे चमकताना दिसले.
तो घाबरून ओरडला,
"कोण आहे तिथे?"
उत्तर आलं नाही.
तो अजून दोन पावलं पुढे गेला.
कंदिलाचा प्रकाश झाडावर पडला.
तिथे कोणीच नव्हतं.
पण...
झाडाच्या खोडावर चार खोल ओरखडे होते.
ते अगदी ताजे होते.
जणू कुणीतरी धारदार नखांनी झाड फाडलं होतं.
गणू धावत घरात आला.
त्याचा चेहरा पांढराफटक पडला होता.
---
पहाट झाली.
गावातील लोक मंदिरात जमले.
गावाचे पुजारी हरिभाऊ म्हणाले,
"आजपासून तीन दिवस कोणालाही जंगलात जायचं नाही."
सगळ्यांनी मान डोलावली.
पण...
गावातला एक तरुण,
राघव, मोठ्याने हसला.
"अहो, या भुताखेतांच्या गोष्टींवर अजूनही विश्वास ठेवता?"
"मी आत्ताच जंगलात जाऊन येतो."
धोंडाबाईने त्याचा हात पकडला.
तिचा आवाज थरथरत होता.
«"राघवा... रानवाटेला कधीच आव्हान देऊ नकोस."»
राघवने तिचा हात झटकला.
"मी काही घाबरत नाही."
तो कुऱ्हाड खांद्यावर टाकून जंगलाकडे निघाला.
सगळे त्याच्या पाठमोऱ्या आकृतीकडे पाहत राहिले.
तो रानवाटेवर पोहोचला.
सूर्य वर होता.
सगळं अगदी शांत.
तो हसला.
"कुठलं भूत... कुठली रानवाट!"
तेवढ्यात...
त्याच्या मागून एक लहान मुलीचा आवाज आला.
«"राघव..."»
तो मागे वळला.
कोणीच नव्हतं.
पुन्हा आवाज आला.
यावेळी अगदी कानाजवळ...
«"राघव... मागे वळू नकोस..."»
त्याच्या अंगावर काटा आला.
तो घामाघूम झाला.
आणि अचानक...
रानवाटेच्या दोन्ही बाजूची झाडं एकाच वेळी हलू लागली...
वारा नसतानाही.
दूरवर...
पुन्हा तेच दोन लाल डोळे दिसले.
यावेळी...
ते हळूहळू त्याच्या दिशेने सरकत होते...
🌲 रानवाटा
आता पुढे...
राघवचे पाय जागेवरच खिळले.
त्याच्या समोर...
दाट धुक्यातून ते दोन लाल डोळे हळूहळू जवळ येत होते.
त्याच्या हातातली कुऱ्हाड थरथर कापू लागली.
तो स्वतःला धीर देत ओरडला,
«"कोण आहेस तू? समोर ये!"»
उत्तर आलं नाही...
पण जंगलात अचानक एक विचित्र आवाज घुमला.
तो ना माणसाचा होता...
ना प्राण्याचा.
जणू अनेक लोक एकाच वेळी एखाद्या प्राचीन भाषेत काहीतरी बोलत होते.
«"आर... था... नूर... इलाक... शा..."»
राघवचे कान सुन्न झाले.
त्याने दोन्ही हातांनी कान झाकले.
"बस... बस...!"
पण तो आवाज थांबत नव्हता.
अचानक...
त्याच्या मागे कुणीतरी उभं असल्याची जाणीव झाली.
त्याने हळूहळू मागे वळून पाहिलं.
एक लहान मुलगी...
साधारण सात-आठ वर्षांची...
लांब काळे केस...
पांढरा, मातीने माखलेला झगा...
आणि अनवाणी पाय.
ती शांतपणे त्याच्याकडे पाहत होती.
"बाळा... तू कोण आहेस?" राघवने विचारलं.
मुलीने उत्तर दिलं नाही.
ती फक्त हसली.
आणि तिच्या हसण्याबरोबर...
तिचे डोळे हळूहळू लाल होऊ लागले.
राघव भीतीने मागे सरकला.
तेवढ्यात ती मुलगी एका क्षणात गायब झाली.
"हे... हे काय होतं?"
तो धावत गावाच्या दिशेने पळू लागला.
पण जितका तो पळत होता...
तितकी रानवाट लांबत चालली होती.
त्याला गाव दिसत होतं...
पण ते कधीच जवळ येत नव्हतं.
---
दरम्यान...
गावात.
गणूच्या घरी जन्मलेली ती लहान मुलगी अचानक जागी झाली.
तिने डोळे उघडले.
आणि थेट जंगलाच्या दिशेने पाहू लागली.
गौरीने तिला कुशीत घेतलं.
"काय झालं गं माझ्या लेकराला?"
तेवढ्यात...
ती नवजात मुलगी पुन्हा तोच अनोळखी शब्द बोलली.
«"रा... नाथ..."»
धोंडाबाईच्या हातातून पाण्याचा तांब्या खाली पडला.
तिचा आवाज थरथरत होता.
«"देवा... हिने नाव घेतलं..."»
गणूने विचारलं,
"कोणाचं नाव?"
धोंडाबाईने उत्तर देण्याआधी...
मंदिराच्या दिशेने जोरात घंटा वाजू लागली.
गावकरी धावत मंदिराकडे गेले.
मंदिराच्या पायऱ्यांवर...
एक काळा कावळा मृत अवस्थेत पडला होता.
आणि त्याच्या शेजारी रक्ताने लिहिलेला एकच शब्द होता—
«"राननाथ."»
धोंडाबाईने तो शब्द पाहिला...
आणि तिच्या डोळ्यांत भीती दाटली.
ती हळू आवाजात म्हणाली,
«"तीनशे वर्षांपूर्वी ज्याचं नाव घेण्यासही गाव घाबरायचं...
तो पुन्हा जागा झाला आहे..."»
त्याच वेळी...
जंगलाच्या मध्यभागी...
राघवची किंकाळी संपूर्ण देवरान गावात घुमली.
पण...
त्या किंकाळीनंतर...
सगळं पुन्हा शांत झालं.
राघव...
कधीच परत दिसला नाही.
क्रमशः.....
भेटू पुढच्या भागात....
