"યમુનાનું પાણી છલોછલ વહી રહ્યું છે,
કલકલ કરીને પ્રેમનું ગીત ગાઈ રહ્યો છે.
રાત્રિના આંચળા પર ઢળતી સંધ્યાએ
ચંદ્રમા હૃદય અને પ્રાણ ખુલ્લો મૂકી રહ્યો છે!
વહી રહ્યો છે મલય પવન ફૂલોને સ્પર્શી સ્પર્શીને,
નમી નમીને ફૂલોના સમૂહ પડી રહ્યા છે!
ધીમે ધીમે ધીમે ફૂલો ફૂલોમાં ફરીને
ભમરો પ્રેમની વાતો કરવા આવી રહ્યો છે!
આવ આવ સખી! આવ આપણે બંને જણા
ફૂલો તોડી તોડીને માળા ગૂંથીએ.
ફૂલોથી ફૂલોથી ખીલેલી છે બકુલની છાંય,
અહીં આવ ઓ વનબાલા.
નવી ખીલેલી છે માલતીની કળી,
ઢળી ઢળીને પડી રહી છે એકબીજા તરફ!
મધુર સુગંધમાં ભૂલીને પ્રેમની વાતો છેડીને
ભમરો કેટલું બધું કાનમાં કહી રહ્યો છે!
આવ તને કહું, આંચલો ભરીને
ત્યાંથી બકુલના ફૂલો વીણી લે!
માધવીના ભારથી લતા નમી પડે છે,
હું ધીમે ધીમે લાવીને ભેગા કરું છું.
ગુલાબ કેટલા બધા ખીલ્યા છે કમળા,
જોઈ જા જોઈ જા વનકી છોકરી!
જો પેલી બાજુ કામિનીના પાંદડાઓ પર
ઝાડની નીચેની જગ્યા છવાઈ ગઈ છે.
આવ આવ અહીં, પેલો જો ભાઈ,
ભમરો એક ફૂલની ગોદમાં—
કમળા, ફૂંક મારીને એને ઉડાડી દે ના,
હું ફૂલને ઉઠાવી લઈશ.
હવે નથી શકાતું ભાઈ, અહીં બેસી જા
ફૂલો લઈને બંને જણ ગૂંથીએ!
અહીં પવન કેવો રમી રહ્યો છે
નદી સાથે આનંદમાં મસ્ત થઈને!
આવ ભાઈ અહીં, ખોળામાં માથું રાખીને
થોડીવાર ઘાસ પર સૂઈ જા—
મધુર પવન ઝુર ઝુર વહી રહ્યો છે,
ઊંઘના કારણે આંખો રહી છે!
બોલ વનબાલા આટલી બધી શું પીડા છે!
રાખોશ દિવસ તું બેસીને રડ્યા કરીશ?
આજે પણ તારી ઊંઘની ઘેન ઉતરી નથી,
આજે પણ તું સુખના રસમાં ડૂબી નથી!
તો જા ભાઈ! હું એકલી જ
ગંજીપો ભરીને માળા ગૂંથીશ.
તું નદી કિનારે ધીમે ધીમે રડતી રહે
યમુનાને કહીને હૃદયની પીડા!
આજે પણ તું બહેન! વન ભૂલી શકીશ નહીં?
પર્ણકુટી ભૂલીને ક્યાંય જઈશ નહીં?
તારા ભાઈનું મન કોણ જાણે કેવું છે.
આજે પણ બધું ખુલ્લીને કેમ ન કહ્યું?"
"શું કહું બહેન! તો બધું સાંભળ!"
કહ્યું કમળાએ મધુર સ્વરમાં,
"મેં જન્મ લીધો છે રડવા માટે
આજીવન રડ્યા જ કરીશ!
ભૂલીશ તે વનને?— ભૂલીશ તે પહાડને?
સુખનું ઘર એ પાંદડાની ઝૂંપડી?
મૃગોને ભૂલી જઈશ— ખોળામાં ઉઠાવીને
નાના નાના પાંદડા તોડીને આપતી હતી.
હરણનું બચ્ચું બંને જણા સાથે મળીને
રમતાં રમતાં સુખેથી ફરતાં હતાં!
શિંગડા પકડી પકડીને રમતો રમી રમીને
આંચલો તેના મોં પર લપેટી દેતી હતી!
પ્રાણ હોવા છતાં હું તેમને ભૂલી શકીશ?
હૃદયમાં તે બધું કંડારેલું હોય ત્યારે?
જ્યાં સુધી હૃદયમાં જીવ રહેશે
ત્યાં સુધી શું ચિંતાની રેખાઓ ભૂલી શકાશે?
આજે તે કેટલા મોટા થઈ ગયા હશે,
કદાચ મને ન જોઈને
કુટીરની વચ્ચે શોધી શોધીને
વ્યાકુળ થઈને ફરી રહ્યા હશે હા!
બપોરના સમયે હું સૂઈ રહેતી હતી
તેમના પર માથું મૂકીને,
પાસે બેસીને જાતે મમ્મી ત્યારે
કેટલી બધી વાતો કરતી હતી હા!
પર્વતની ટોચ પર ચડીને દોડાદોડ કરતી હતી
હરણના નાના બચ્ચાઓ સાથે
નદીની બાજુમાં બેસીને જોતી હતી
જ્યારે તેમાં પડછાયો પડતો હતો!
સરોવરની અંદર કમળ ખીલવા પર
કિનારે બેસીને પાણીમાં મોજાં ઉડાડતી હતી,
મોં ઊંચું કરીને જોતી— કમળની કળી ડૂલતી
આજુબાજુ લહેરાતી નમી પડતી!
ઝાડ ઉપર ધીમે ધીમે ધીમે
લતાઓને લપેટી દેતી હતી,
એકલા બેસીને પોતે જ પોતાની સાથે
ધીમે ધીમે કેટલી બધી વાતો કરતી હતી!
ફૂલ ખીલવા પર આનંદથી ઉત્સાહિત
થઈ જતી, પિતાને દોડીને કહેતી જઈને!
હાથ પકડીને ખેંચીને લઈ આવતી,
ફૂલ બતાવવા માટે તેમને લઈને!
બરફ ભેગો કરીને આંચલો ભરીને
ઝાડના મૂળમાં ઢાળી દેતી હતી—
કિરણો પડવા પર, કેટલા બધા રંગો
બદલાતા, આનંદથી પીગળી જતી હતી!
જ્યારે સાંજે સૂર્યને જોતી
શિખરની ટોચ પર ઢળી પડતો હતો
દોડાદોડ કરીને શિખર પર ચડીને
જોતી કે તે દૂર ચાલ્યો ગયો છે!
ફરીથી દોડીને ત્યાં જતી હતી
જોતી કે હજુ વધારે દૂર ચાલ્યો ગયો છે!
છેલ્લે થાકીને કુટીરમાં આવીને
મોં મલિન કરીને બેસી જતી હતી!
ચંદ્રમાનો પડછાયો પાણીમાં પડવા પર
પાણીમાં પથ્થરના નાના ટુકડા ફેંકતી હતી—
સરોવરનું પાણી ઉછળીને ઉપર આવતું,
ચંદ્રમાનો પડછાયો નાચવા લાગતો.
સરોવરમાં એક-હાથ પાણી હતું,
દોડી દોડીને વચ્ચે જતી હતી,
ચાંદના પડછાયાને પકડવા માટે
લજ્જા પામીને પાછી ફરી જતી હતી.
કિનારા પર પાછા ફરીને આવીને પછી
અભિમાનથી થોડી ગુસ્સે થઈને
ચાંદના પડછાયા પર પથ્થરથી સ્પર્શ કરીને
મારતી— પાણી જાગી ઉઠતું.
જ્યારે વાદળો શિખરની ઉપર
ઉડી ઉડીને સમૂહમાં ફરતાં,
શિખર પર ચડીને દોડતી હતી—
કપડાં-લત્તાં પાણીથી ભીંજાઈ જતાં!
કશું જ— કશું જ— જાણતી ન હતી રે,
કશું જ હા રે સમજતી ન હતી.
જાણતી હતી હા રે આ જગતની વચ્ચે
કદાચ આપણે જ થોડા લોકો છીએ!
પિતાની પૃથ્વી પિતાનો સંસાર
પૃથ્વી પર એક કુટીર
આ સિવાય કશું જ જાણતી નથી—
પિતાના નિયમથી પૃથ્વી ચાલે છે!
આપણા જ માટે સૂર્ય ઉગે છે,
આપણા જ માટે ચંદ્રમા ઉગે છે,
આપણા જ માટે પવન વહે છે,
આપણા જ માટે ફૂલો ખીલે છે!
જ્ઞાન જોઈતું નથી, જાણવું નથી
સંસાર અને માણસ કોને કહેવાય.
વનના ફૂલની જેમ વનમાં ખીલતી હતી,
વનની ગોદમાં સુકાઈ જતી હતી.
જાણીશ કે મારી પૃથ્વી આ ધરતી છે,
હરણના બચ્ચા સાથે રમીશ—
હર્ષ અને ઉલ્લાસથી હૃદય ભરાયેલું,
મનમાં કોઈ વિષાદની ભાવના નહીં.
નદીમાંથી પાણી ઉઠાવીને,
ઢાળી ઢાળીને ઝાડના મૂળમાં નાખીશ.
પક્ષીને કહીશ 'કમળા બોલ',
શરીરનો પડછાયો પાણીમાં જોઈશ!
હવે જાણી લીધું છે માણસ કોને કહેવાય.
જાણી લીધું છે હૃદય કોને કહેવાય!
જાણી લીધું છે રે હા પ્રેમ કરવાથી
કેવી આગથી હૃદય બળે છે!
હવે ફરીથી વાળ બાંધ્યા છે,
બાહુમાં સોનાની બંગડીઓ પહેરી છે.
છાતી પર હાર પહેરાવ્યો છે,
વેણીની વચ્ચે મણિની માળા!
વલ્કલના વસ્ત્રો દૂર ફેંકી દીધા છે—
તેના માટે સેંકડો નિસાસા નાખીને,
ફૂલોની પરાગના સિંદૂરમાં લૂછ્યું છે
આજે પણ હૃદય વિષાદથી રડે છે!
હાથમાં ફૂલોના કડાં નથી,
ફૂલોનો હાર ફૂલોની સિંદૂર—
માથા પર ફૂલોની માળા લપેટીને
માત્ર યાદમાં જ ગૂંથી રાખી છે!
ખુલ્લા ખુલ્લા વાળ સાથે વનમાં ફરીશ,
રૂક્ષ રૂક્ષ વાળ હવામાં ઉડશે.
ફૂલ તોડી તોડીને ગાઢ વનમાં
માળા ગૂંથી ગૂંથીને શરીરે પહેરીશ!
હા રે તે દિવસ ભૂલાવો સારો!
સાધનાનું સ્વપ્ન તૂટી ગયું છે!
હવે માણસને પ્રેમ કરવા લાગી છું,
માણસની પાસે હૃદય ખોલીશ!
માણસ માટે હસીશ રડીશ,
માણસ માટે વાળ બાંધીશ—
આંખોની પાંપણો ભરીને કાજળ આગીશ,
વેણીમાં મણિ સજાવીશ.
નીરજા! આંખોની ધાર લૂછી નાખી,
સખી હૃદયની બધી જ્વાળા શાંત કરી!
તો સખી આવ આવ આપણે બંને જણા
ફૂલો તોડી તોડીને માળા ગૂંથીએ!
આ જે માલતી તું તોડી લાવી છે સતી!
આ જે બકુલ ફૂલોનો સમૂહ;
જુઈ અને બેલીથી આંચલો ભરી દીધો છે,
ભમરાઓ ઉડી ઉડીને આવી રહ્યા છે!
આ બની ગઈ માળા, હવે નહીં બાળા—
હે નીરજા! ઘાસ પર સૂઈ જા.
સાંભળે છે બહેન! સાંભળ સાંભળ સાંભળ!
કોણ મધુર સ્વરમાં ગાઈ રહ્યું છે!
હૃદય અને પ્રાણ જાગી ઉઠ્યા!
યાદોનું તેજ પ્રગટ થઈ ગયું!
મધુર ગીતે આઘાત કર્યો છે હા
હૃદયના અત્યંત ઊંડાણ સુધી!
પેલો વન યાદ આવી રહ્યો છે
પેલી ઝૂંપડી નદીના કિનારે!
રહેવા દે રહેવા દે હૃદયની વેદના
આંખોના પાણીથી ઠંડી પાડી દઉં!
સાગરની વચ્ચે વહાણમાંથી
દૂરથી જેમ નાવિકો બધા—
સાગરના કિનારે જોઈ શકે છે
વાદળછાયા પડછાયાની જેમ!
એમ જ એમ જ જાગી ઉઠ્યું છે—
અસ્પષ્ટ અસ્પષ્ટ હૃદયની ઉપર
કયો દેશ છે કોણ જાણે, બે ઝૂંપડીઓ,
મેદાનની વચ્ચે ભેંસો ચરે છે!
કદાચ તે મારી જન્મભૂમિ છે
ત્યાંથી હું આવી હતી ચાલીને!
આજે તે મનમાં કેવી રીતે જાગી ગયું
આટલા દિવસથી બધું ભૂલી ગઈ હતી.
અહીં નીરજા, ઝાડની આડસમાં
છુપાઈ છુપાઈને ગીત સાંભળીશ,
યમુનાના કિનારે ચાંદની રાત્રે
યુવક હૃદય ખોલીને ગાઈ રહ્યો છે!
કોણ કોણ ભાઈ? નીરદ કદાચ?
વિજયનો હા પ્રાણ સખા!
પોતાના જ ભાવમાં મસ્ત થઈને
યમુનાના પુલિન પર એકલા બેસીને ગાઈ રહ્યો છે!
જેવો દેખાવમાં છે તેવો જ ગુણવાન પણ છે,
દેખાવમાં અને સાંભળવામાં બધું જ સરસ—
રૂપ અને ગુણમાં શ્રેષ્ઠ એવું ક્યારેય જોયું નથી,
નદીના કિનારાને પ્રકાશિત કરી દીધો છે!
પોતાના ભાવમાં કવિ પોતે જ
રાખોશ દિવસ મસ્ત રહે છે!
સરળ પ્રકૃતિ મનોહર છબી
હંમેશાં મનનો દરવાજો ખુલ્લો છે
માથા ઉપર વીંટેલી માળા—
નદીની ઉપર આંખો રાખીને
જાગી ઉઠી છે નિશીથબાલા
જાગી ઉઠ્યું છે પાપિયા પક્ષી!
આવ ને ભાઈ ઝાડની આડસમાં
આવ હજુ થોડા પાસે ખસીને
અહીં આવ બંને જણા સાંભળીએ
નીરદ મધુર સ્વરમાં શું ગાઈ રહ્યો છે!"
ગીત
"મોહિની કલ્પના! ફરીથી ફરીથી—
મોહિની વીણાને વગાડ ના લો!
સ્વર્ગમાંથી અમૃતની ધારા લાવીને
હૃદય, શ્રવણ અને જીવનમાં રેડી દે!
બધું ભૂલી જઈશ— બધું ભૂલી ગઈ છું—
કમળ ચરણોમાં પ્રાણ અર્પણ કર્યા છે!
ભૂલી ગઈ છું— ભૂલી જઈશ— શોકના આંસુ,
ભૂલી રહી છું વિષય, ગર્વ અને માન!
શ્રવણ, જીવન અને હૃદય ભરીને
તે વીણા વગાડ બાળા!
આંખોમાં આંસુ રાખીશ
મનની પીડા નિવારી લઈશ!
અબોધ હૃદય શાસન માનશે
શોકની આંસુઓની ધાર રોકાય જશે,
પેલી વીણાનું મધુર મોહક સંગીત
હૃદય અને પ્રાણ બધા જાણે છે—
જ્યારે પણ વીણાના સ્વર સાંભળું છું
મધુર સુધાથી હૃદય ભરાઈ જાય છે,
કોણ જાણે કેવા ઊંઘના ઘેનમાં
વ્યાકુળ પ્રાણને બેચેન કરી દે છે!
કોણ જાણે ઓ બાળા! શેના માટે
આજે હૃદય રડી ઉઠે છે.
કોણ જાણે અંદર અંદર શું વિચારે છે
હૃદયના પોપડામાં જાગી ઉઠ્યું છે!
અસ્પષ્ટ મધુર સ્વપ્નમાં જેમ
જાગી ઉઠે છે હૃદયમાં જાણે કેવું કેવું
શું ભાવ છે કોણ જાણે શેના માટે!
વાંસળીનો અવાજ રાત્રે જેમ
મધુર ગંભીરતાથી કાનને મોહીને
જાગાડે છે હૃદયમાં જાણે કેવું કેવું
શું ભાવ છે કોણ જાણે શેના માટે.
જગાડી દીધું છે આ ઊંઘેલા મનને,
જગાડી દીધું છે આ ઊંઘેલી યાદોને,
ઊંઘેલા પ્રાણ જાગી ઉઠ્યા છે!
વિચાર્યું હતું હા બધું ભૂલી જઈશ
સુખ દુઃખ શોક હાસ્ય અને આંસુ
આશા અને પ્રેમ બધું ભૂલી જઈશ— ભૂલી જઈશ—
પોતે બધું ભૂલીને સુખમાં રહીશ!
વિચાર્યું હતું હા કલ્પનાકુમારી
તારી વીણાના અવાજની સુધા પીને
હૃદયની ભૂખ શાંત રાખીશ
બધા વિષાદ અને દુઃખ ભૂલીને!
પ્રકૃતિની શોભાથી આંખો ભરી લઈશ,
નદીના કલકલ અવાજથી કાન ભરી લઈશ
વીણાની સુધાથી હૃદય ભરીને!
ભૂલી જઈશ કે આ ધરતી પર પ્રેમ છે,
ભૂલી જઈશ બીજાના શોક અને પીડા
શું આંખોમાં આંસુ લાવ્યા વગર ફેંકી દઈ શકાશે?
ક્યાં હું તેમ કરી શકી સોહામણી કલ્પના!
વિસ્મૃતિના પાણીમાં મનને ડૂબાડવા માટે!
હૃદયના તળિયે કંડારેલી મૂર્તિને
હું પ્રયત્ન કરીને કેવી રીતે ભૂલી શકું!
જો અત્યારે અખંડ હૃદયને,
મનની અંધારી આગથી ભરેલું,
શિરાએ શિરાએ અગ્નિ વહી રહ્યો છે
જળતી જ્વાળાઓથી હૃદય ભરાઈ ગયું છે!
પ્રેમની મૂર્તિ હૃદયની ગુફામાં
હજુ પણ સ્થાપિત છે હા—
વિષાદના અગ્નિમાં આહુતિ આપીને
બોલ તું તો બોલ કલ્પના
જે મૂર્તિ હૃદયની સાથે કંડારેલી છે
પ્રાણ રહેતા તેને કેવી રીતે ભૂલી શકાય.
પ્રાણ રહેતા કેવી રીતે ભૂલીશ
જ્ઞાન રહેતા કેવી રીતે ભૂલીશ
જો હૃદય પાષાણ ન બની જાય તો!
તેથી કહું છું બાળા! ફરીથી— ફરીથી
સ્વર્ગમાંથી અમૃતની ધારા લાવીને—
હૃદયમાં સુધાનો સ્નેહ રેડી દે.
ભીની આંખો સુકાઈ જાઓ,
હૃદયની જ્વાળા હૃદયમાં શાંત થાઓ,
હૃદયમાં થોડો પણ ભાગ ન રહેવા દે
જ્યાં વિષાદની વેદના વાગી હોય.
કેમ ઓ— કેમ ઓ— કેમ ભૂલી જઈશ—
જેને આટલા દિવસો સુધી પ્રેમ કર્યો હતો
જેને હૃદય અને પ્રાણ અર્પણ કર્યા હતા—
જેને હૃદયના આસનમાં સ્થાપિત કરીને
દેવતાની જેમ પૂજા કરી હતી
આજે કયા પ્રાણથી તેને ભૂલી જઈશ!--
બમણો બળે હૃદયનો અગ્નિ.
બમણી વહે વિષાદની ધારા.
યાદોનું તેજ બમણું ખીલે.
હૃદય અને પ્રાણ પાગલ જેવા બની જાઓ.
પ્રેમની પ્રતિમા જે હૃદયમાં છે
જે મર્મના લોહીમાં ગૂંથેલી છે—
સેંકડો સેંકડો સેંકડો આંસુની ધારાથી
ભેટ આપી દઈશ ત્યાં.
જેના માટે આટલા દિવસોથી અવિરત
વિષાદથી ભરાઈને રડતી રહી હતી,
આજે પણ— આજે પણ— આંખોનું પાણી
ફક્ત તેના માટે જ વર્ષા કરશે.
જેને આટલા દિવસો સુધી પ્રેમ કર્યો હતો
હૃદય અને પ્રાણ ખુલ્લા મૂકીને—
આજે પણ પ્રેમ કરીશ તેને,
પ્રાણ રહેતા ક્યારેય ભૂલીશ નહીં.
હૃદયની આ તૂટેલી ઝૂંપડીમાં
પ્રેમના દીવાએ પ્રકાશ કર્યો છે—
જાણે ક્યારેય ઓલવાઈ ન જાય
હજાર દુઃખો કેમ ન મળે.
ફક્ત તે ચહેરો જોઈશ,
તે ગર્વનું હાસ્ય જોઈશ.
અવગણનાની તે કટાક્ષ જોઈશ,
હોઠના ખૂણામાં ઘૃણાનો સમૂહ.
તો પણ કલ્પના કશું ભૂલીશ નહીં!
બધું જ હૃદયમાં કંડારેલું રહેવા દે—
હૃદયમાં, મર્મમાં, વિષાદની વેદના
જેટલું થઈ શકે તેટલું પીડા આપવા દે.
હું નહીં ભૂલું તે સાંજનો પવન,
હું નહીં ભૂલું ધીમે ધીમે વહેતી નદી,
હું નહીં ભૂલું હા તે ચંદ્રમુખ.
હું નહીં ભૂલું— નહીં ભૂલું— ક્યારેય નહીં ભૂલું,
જીવનનો તારો જ્યાં સુધી ખોવાઈ નહીં જાય.
પ્રેમ ગીત ગા તું કલ્પના!
પ્રેમ ગીતમાં મસ્ત થઈને વીણા વાગો!
સાંભળીશ, હૃદય ખોલીને રડીશ!
નિરાશ પ્રેમી ચૂપચાપ રડશે.—
વગાડ વગાડ અમૃતમય વીણા
નવો અનુરાગ હૃદયમાં પ્રગટાવીને!
પ્રકૃતિની શોભાથી આંખો ભરી લઈશ,
નદીના કલકલ અવાજથી કાન ભરી લઈશ,
પ્રેમની પ્રતિમા હૃદયમાં રાખીને.
ગીત ગા ઓ નદી પ્રેમનું ગીત,
અસ્પષ્ટ મધુર સુર પકડીને
પ્રેમ ગીત ગા ઓ વન પક્ષી."
કહ્યું કમળાએ "સાંભળ્યું છે ભાઈ
વિષાદ અને દુઃખથી હૃદય ફાટી રહ્યું છે!
શેના માટે, મર્મમાં મરીને
કેમ તેવું વિલાપનું ગીત ગાઈ રહ્યો છે?
કોને પ્રેમ કરે છે? કોના માટે રડે છે?
કોના માટે વિલાપનું ગીત ગાઈ રહ્યો છે?
કોનો પ્રેમ પાછો મળ્યો નથી
હૃદય અને પ્રાણ સોંપીને પણ?
પ્રેમ હા પાછો મળ્યો નથી!
એટલો સુંદર દેખાવડો હા!
નવીન યુવક શું પ્રેમ કરે છે?
કોને પ્રેમ કરે છે જાણે છે તે?
હું બેઠી હતી ગઈકાલે પેેલા ઝાડ નીચે
કેટલું બધું વિચારીને રડી રહી હતી—
યુવક ત્યારે ધીમેથી જાતે
મહેલમાંથી નીચે ઉતરીને આવ્યો.
કહ્યો 'શોભને! વિજય બોલાવી રહ્યો છે,
મારી સાથે ત્યાં ચાલ.'
કેવી વાતચીત! કેવો વિનમ્ર સ્વભાવ!
કેવી ધીરી મધુર વાત!
તેના ચહેરા સામે જોઈ શકી નહીં,
માટી તરફ માથું રાખીને
શરમથી ભૂલીને બોલું બોલું કરીને
તો પણ મોંમાંથી શબ્દ બહાર ન આવ્યો!
ગઈકાલથી ભાઈ! વિચાર કરી રહી છું તેથી
હૃદય કેવું થઈ ગયું છે!
રહી રહીને ચમકી ઉઠું છું,
એવું લાગે છે કે કોઈનો સાથ મળી ગયો!
ગઈકાલથી તેથી મન ગમતી
સરસ રીતે વાળ બાંધ્યા છે,
વેણીમાં મણિ મૂક્યો છે,
વાળમાં ફૂલોની માળા સોંપી છે,
આંખોની પાંપણો પર કાજળ લગાવ્યું છે,
હાથમાં સોનાની બંગડીઓ પહેરી છે,
માથા પર ચાંદીનું ફૂલ સોંપ્યું છે,
શું કહું સખી! એવી જ્વાળા છે!"
