સારાંશ – “સગી દીકરી”
મીના એક નાનકડી, નાદાન અને ભાવુક દીકરી છે. માતા-પિતા રમતમાં કહે છે કે એ તેમની સગી દીકરી નથી, પણ મીનાને એ વાત હૃદય પર લાગી જાય છે. એ ડરીને રડી પડે છે અને બાની સાડીમાં છૂપાઈ જાય છે. બા એને સમજાવે છે કે એ તો તેમની જ દીકરી છે. મીના પછી સૌને કહ્યું देती છે – “હું મારા બા અને બાપુજીની જ દીકરી છું.” જ્યારે ભટ્ટ સાહેબ તેને લેવા આવે છે, મીના આત્મવિશ્વાસથી સ્પષ્ટ ઈનકાર કરે છે. વાર્તા બાળકના હૃદયની નમળાઈ અને માતા-પિતાના પ્રેમની ઊંડી લાગણીઓ રજૂ કરે છે.
વાર્તા – “સગી દીકરી”
"હા હૂં જઈશ, બીજું શું થાય!
હું તો જઈશ જ... પણ મને ગમશે નહીં!"
— એવું કહેતાં મીના રડવા લાગી.
એના નાનકડા, ભયભીત ચહેરા પર
આંસુ ઓગળી રહ્યા હતા. એની આંખોમાં ડર હતો
—કે જો એ વાસ્તવે પોતાની બાની દીકરી નથી તો?
એને તો એનો બાપુ પણ બહુ ગમે, પણ બધાં લોકો,
Including બાપુ,
રમતમાં વારંવાર એને કહી નાખતા કે,
"તું તો ભટ્ટ સાહેબની દીકરી છે... ભૂલથી અહીં આવી ગઈ છે."
અને ઘણીવાર ભાઈ બહેનો પણ તેને વારંવાર મજાકમાં કહી દેતા તો અમારી સગી બેન નથી તને તો ગટરમાંથી લઈ આવ્યા છે
આવા શબ્દો સાંભળી ગલગોટી દુઃખી થઈ જતી.
અને ઘણીવાર એકલતામાં વિચારતી કે હું સાથે જ સભી દીકરી નથી શું આ બધા મારા ભાઈ બહેનો નથી
તેને તેનો પરિવાર તેના મા બાપ અને ભાઈ બહેનો અને સગા સંબંધીઓ બધા વાહલા લાગતા હતા તે આ ઘર છોડી જવાની કલ્પના પણ કરી શકતી ન હતી.
તેના મનમાં એક ડર બેસી ગયો હતો. શું ખરેખર તે એક
બીજા ઘરેથી આવેલી છોકરી છે તો તેને પાછો જતો રહેવું પડશે એવું વિચારી તે વધુને વધુ તેની બાની નજીક થતી જાય છે અને તેની બાને ઘડી ઘડી આવી અને ભેટી પડે છે
તેને વહાલ કરે છે.
અન્ય લોકો માટે એ એક મજાક હતી,
પણ મીનાનું ટચુંકળું દિલ એ વાતને સાચી માની બેઠું. એ ચિંતાતુર થઈ બાની સાડીના પાટાંમાં સંતાઈ ગઈ. એની નાની શ્વાસો ઝડપથી ચાલી રહી હતી અને એ રડતી રહી – ચુપચાપ, અંદરથી.
એ બાને પૂછે છે, "બા... જો મને એ લોકો લઈ જાય ને... તો મને પાછું મૂકી દેશે ને જો મને ગમશે નહીં તો?"
બાની આંખો ભીની થઈ ગઈ. તે મીનાને ગળે લગાવે છે અને બોલે છે, "અરે નાદાન... તું તો મારી સગી દીકરી છે. તારા બાપુ તને મજાકમાં ચીડવે છે. તું અમારા ઘરનું દીવા છે, તું ખોટું માને તો નહીં. હવે કોઈ કહે ને તો સીધું કહી દે—હું તો મારી બાની અને બાપુની દીકરી છું!"
આ શબ્દોએ મીનાના ડૂબેલા મનમાં પ્રકાશ ફેલાવ્યો. બીજા દિવસે તે ફળિયાના બધા ઘરોમાં જઈને બધાને જણાવે છે, "હું મારા બાપુજીની દીકરી છું. એમ મારી બાએ કીધું છે."
એના અંદરના ભયે જગ્યા છોડી હતી આત્મવિશ્વાસને. હવે એ પોતાને લઇને સ્પષ્ટ હતી.
બે દિવસ પછી ભટ્ટ સાહેબ ગામે પાછા આવ્યા. રમતમાં મીનાને કહે, "ચાલ, કપડાં ભરી લીધાં છે... હવે તારા ઘેર લઈ જઈએ."
મીના એના નાનકડા હાથથી જીભ કાઢે છે અને ઠેંગો બતાવે છે, "હું તો તમારી દીકરી નથી. હું તો મારા બાપુજી અને બાની દીકરી છું. હું કઈ નહીં આવું તમારાં ઘેર!"
અને એ એવું કહીને મસ્તીથી ભાગી જાય છે – એની સાડીના પાટાં જેવી પ્રેમભરી ઊર્જા લઈને.
---
તમે કહો ઢમક, કેવું લાગ્યું? જો આમાં તમે તમારું નામ, કોઈ dedication કે બિઝનેસ-પ્રોજેક્ટ માટે કંઈક ઉમેરાવું હોય તો પણ કહી શકો.
