તન્વી અને સમીર બાળપણથી સાથે હતા. એકજ શાળા, એકજ ગલી, એકજ રમણગમતી યાદો—બન્ને એકબીજાને એટલા સારી રીતે ઓળખતા કે એમને લાગતું, શબ્દો વગર પણ મનની વાત સમજી શકાય. બાળપણથી લઈને યુવાની સુધી તેમની મિત્રતા એવી રહી કે ક્યારેય કોઈ તણાવ આવ્યો નહીં, પણ સમયની સાથે એ મિત્રતામાં ધીમે ધીમે અજાણી લાગણી ઉગી આવી.
તન્વી વારંવાર સમીર સાથે વાત કરતી, એના નાના નાના હાસ્ય પર ખીલખીલાટ કરતી, પણ મનના કોઈ ખૂણે એને લાગતું કે આ સંબંધ હવે ફક્ત મિત્રતા સુધી રહ્યો નથી. હૃદયનો પતંગ પ્રેમના આકાશમાં ચડાવવો છે એવી ઇચ્છા વધતી, પરંતુ હાથમાંથી દોરી સરકી જશે એની ભીતિ પણ સાથે જતી. સમીરના દિલમાં પણ એ જ લાગણી હતી. તન્વીને જોઈને એનો ચહેરો ખીલી ઊઠે, હૃદય ધબકતું રહે, પરંતુ હોઠ પર ફક્ત એક સહજ “કેમ છે?” જ આવતું. શબ્દો સુધી લાગણી પહોંચતી જ નહોતી.
તન્વી ઘણી વાર બારી પાસે ઊભી રહીને રાહ જોતી કે કદાચ આજે સમીર દિલની વાત કહી દેશે. પળો પસાર થતી, રાત લાંબી બનતી, પણ નિરાશા હંમેશાં સાથ આપતી. સમીર પણ મનમાં નક્કી કરી લેતો કે હવે કહી જ દેશે, પણ સામેથી તન્વી દેખાતાં જ મૌન એના હોઠોને બંધ કરી દેતો. મિત્રતા ગુમાવવાનો ડર પ્રેમની સ્વીકાર કરતાં મોટો લાગતો.
એક સાંજ સમીર તન્વીના ઘરની બહાર આવ્યો. ચાંદની રાત હતી, શિયાળાની હવા મનમાં અજાણી ઠંડી ઉતારી રહી હતી. સમીરે આખરે હિંમત કરી અને કહ્યું—“તન્વી, આ મિત્રતાનો દોર એટલો નાજુક લાગે છે કે એને તોડી શકાતો નથી, પણ પ્રેમ કહીને એની ઉપર ભાર પણ મૂકાતો નથી.” તન્વી થોડા મૌન પછી શાંતિથી બોલી—“હુંય એ જ કહું તો? દિલમાં બધું છે, પણ શબ્દો સુધી આવતું નથી. કદાચ આ જ લાગણીનો સૌંદર્ય છે.”
બન્ને વચ્ચે થોડા ક્ષણ મૌન છવાઈ ગયું. પછી તન્વીએ ધીમેથી હાથ આગળ કર્યો અને નરમ સ્વરે બોલી—“દોર તૂટે નહીં, ખેંચાઈ પણ નહીં—એને જેમ છે એમ જ સાચવી લઈએ. ક્યારેક શબ્દોથી વધારે મૌન પ્રેમને જીવંત રાખે છે.” સમીરે તેના હાથને હળવેથી પકડી લીધો. એ ક્ષણે બન્નેએ અનુભવ્યું કે પ્રેમ અને મિત્રતા વચ્ચેનો દોર એવો જ હોય છે—જે તૂટતો નથી, પણ શબ્દોમાં સમજાવવો પણ મુશ્કેલ છે.
એ પળના સાક્ષી બનેલી ચાંદની જાણે કવિતામાં ફેરવાઈ ગઈ અને તેમને ખુશ થતા જોઈ કવિ એ તેના હૃદય માં ઉદભવેલા પ્રેમ ના ભાવ ને વર્ણવી લખી એક કવિતા :
પ્રેમ સુગંધિત પળની સરગમ,
હૃદયમાં જગાડે મીઠું સંગમ,
જેન માણે તે આનંદીત થાય,
જીવનમાં ચાંદની છવાય.
પ્રેમ સપનાનું આકાશ અપરંપાર,
સાથે ઉડવાની રાખે હૂંકાર,
જે હાથ પકડી ઊંચે લઈ જાય,
તે પળમાં જ દુનિયા સમાઈ જાય.
પ્રેમ વિશ્વાસનો દીવો અજવાળ,
હૃદયે જગાવે આશાનો થાળ,
જેને જલતો રાખે સતત,
તે બને જીવનનો સત્યપથ.
પ્રેમ સ્મિતની ચમકતી ચાંદની,
હૈયે ભરી દે શાંતિની રાતની,
જે વહેંચે આનંદ બધામાં,
તે પ્રકાશે અંધકાર પળમાં.
પ્રેમ નિઃશબ્દ સંગીતની તાલ,
હૃદયે ગુંજે મીઠો રાગરાગાળ,
જે મનથી સાંભળે આ સરગમ,
તે જીવમાં ઊગે નવો શરગમ.
પ્રેમ પાગલપણાની મધુર મસ્તી,
જેમાં ખોવાઈ મળે અનંત સૃષ્ટિ,
જે સાથી ડૂબે આ દરિયામાં,
તે સુખ મળે નવાં તરંગિયામાં.
પ્રેમ રહસ્યની અનોખી વારતા,
સમજવા માગે ધીરજ ભરતા,
જે હૃદય ખોલે એ માર્ગે,
તે પ્રકાશે જીવનને સંગે.
પ્રેમ નિર્દોષ બાળપણની રમત,
જેમાં છુપાયેલું સાદગીનું ચમત્કૃત,
જે સાચવે એ મીઠી હાસ્યમાં,
તે સુખ મળે અનંત આલિંગનમાં.
પ્રેમ મોતી સમ શ્વેત કિરણ,
ઓળખે તે જ પામે ધન,
જે પરખે નિષ્કપટ નજરથી,
તે મળે ખજાનો આત્માની ડગરથી.
પ્રેમ અધૂરી કવિતા એક,
શબ્દે શબ્દે પામેulek,
જે પૂરું કરે સંગાથી હાથ,
તે જ બને જીવનનો સાથ.
પ્રેમ એ જીવનનો અવિનાશી સંગ,
જેમાં જોડાયે સાત જન્મનો રંગ,
જે સાથ રહે અંત સુધી યાર,
તે જ છે પ્રેમનો સાચો આધાર.
