વાર્તા:
પાનખર પછી વસંત
કોલેજના દિવસોમાં હિના અને હર્ષનો પ્રેમ એકદમ નિર્દોષ હતો. લાઇબ્રેરીમાં છૂપા મળવા, કૅન્ટીનમાં એક કપ ચા વહેંચી પીવા અને વરસાદમાં ભીંજાતા વોક કરવી — એમની દુનિયા નાની હતી, પણ એ દુનિયામાં સુખ જ સુખ હતું.
પણ, હિનાના પરિવારને આ સંબંધ માન્ય ન હતો. એક સાંજે ઘરમાં ભારે ઝઘડો થયો. હિનાના પિતા ગુસ્સે થઈ બોલ્યા:
પિતા: “આ છોકરો અમારા સ્તરનો નથી! તું એને ભૂલી જા, નહીં તો તારો મારા ઘરમાં રહેવાનો અધિકાર નહીં રહે.”
હિના આંસુઓમાં તરબોળ થઈ ગઈ. બીજા દિવસે તેણે હર્ષને મળીને કહ્યું:
હિના (કંપતા સ્વરે): “હર્ષ… કદાચ આપણે હવે સાથે રહી નહીં શકીએ. હું ઘર છોડીને જઈ શકતી નથી.”
હર્ષ (હૃદય તૂટતા સ્વરે): “હિના, તું મારી દુનિયા છે… પણ તારી ખુશી સામે હું હારી જઈશ. જો તને મને છોડવું પડે, તો હું તારો આ નિર્ણય સ્વીકારું છું.”
એ ક્ષણ એમના જીવનની પાનખર હતી. બન્નેએ એકબીજાને છોડીને આંખોમાંથી અશ્રુઓના પ્રવાહ સાથે જુદાઈ સ્વીકારી.
---
વર્ષો વીતી ગયા. હિના શિક્ષિકા બની ગઈ. રોજ બાળકોની સ્મિતમાં પોતાનું ખાલીપો છુપાવતી. હર્ષે પોતાનો વ્યવસાય ઊભો કર્યો, પણ હૃદયમાં હિનાનો ચહેરો હંમેશા ઝળહળતો.
એક દિવસ શાળાના વાર્ષિક કાર્યક્રમમાં હિના કાર્યક્રમ સંચાલન કરી રહી હતી. એ સમયે મંચ પરથી ઘોષણા થઈ:
સંચાલક: “હવે અમારી વચ્ચે મુખ્ય મહેમાન તરીકે ઉપસ્થિત છે… શ્રી હર્ષ મેહતા!”
હિનાના હૃદયની ધડકન તેજ થઈ ગઈ. આંખોમાંથી જૂના દિવસોની ઝલક પસાર થઈ ગઈ. સ્ટેજ પર હર્ષ પ્રવેશ્યો — વર્ષો વીતી ગયા હતા, પણ એ નજર, એ સ્મિત… બધું એ જ હતું.
બન્નેની નજરો મળી. ક્ષણિક મૌન હતું, પણ એ મૌનમાં હજારો શબ્દો છુપાયેલા હતા.
કાર્યક્રમ પૂરો થયા પછી, શાળા પ્રાંગણની બહાર હિના અને હર્ષ સામસામે ઊભા રહ્યા.
હિના (અવરોધાયેલા અવાજે): “તું અહીં…? મને નહોતું લાગતું કે ક્યારેય આવું કદી થશે.”
હર્ષ (સ્મિત સાથે): “હિના, વર્ષો વીતી ગયા, પણ તું કદી મારી અંદરથી ગઈ જ નહીં. શું કરે છે તારો પતિ? અને કેટલા બાળકો છે?"
હિનાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
"હર્ષ તારા બાદ કોઈ ને હું સ્વીકારી શકું તેમ નોતી એટલે પપ્પા ની જીદ સામે તને મુક્યો પણ મન માં તો તું જ હતો એટલે ક્યારેય કોઈને પણ અપનાવી શકી નહીં"
હર્ષ : હિના મારું પણ એમજ છે, તો ત્યારે જે શક્ય ન બન્યું તે હવે કરી એ.
હિના: રડતા રડતા “ત્યારે આપણે માની લીધું કે એ જ અંત હતો. પરંતુ આજે લાગેછે કે… કદાચ એ પાનખર હતી અને હવે આપણા જીવન માં વસંત આવી છે”
હર્ષે ધીમે તેના હાથ પકડી લીધા.
હર્ષ: “હા, અંતનો પણ અંત હોય છે… હવે આ વસંત આ જીવન માં કદી પાનખર નહીં બને.”
બન્નેના આંસુઓ સ્મિતમાં બદલાઈ ગયા. પાનખર ખરેખર પૂરું થઈ ગયું હતું, અને વસંત ફરી જન્મી ગઈ હતી અને તે પણ કાયમી.
એ થી જ તો કવિ કહે છે કે
અંતનો પણ અંત હોય છે,
કોઈ ક્યાં અનંત હોય છે?
દુખના વાદળ છવાય છતાં,
પ્રભાત તો સહજ સંત હોય છે.
પાનખર પણ એક ઘટના છે,
હૃદયમાં ખાલીપણું ગહન છે,
પણ વસંત ફરીથી આવે જ,
જીવનનું એ જ ચિરવચન છે.
સૂકાઈ ગયેલા ફૂલ કહે,
“ધીરજ રાખ, સુગંધ મળે”,
સમયની પાંખો ફેરવાય,
નવું સૂર્યોદય જન્મ લે.
જ્યાં વિયોગના તાંતણાં ગૂંથાય,
ત્યાં મિલનની કિરણ ઝળહળાય,
દરેક અંતે આશા છુપાય,
દરેક પાનખર વસંત સમાય.
બસ એ પછી હર્ષ અને હિના બંને જે જીવન માં ક્યારેય ના તૂટી શકે તેવા અતૂટ બંધનો માં બંધાઈ ગયા અને ખૂબ જ ખુશહાલ જીવન ગુજારી રહ્યા છે અને હિના અને હર્ષ હંમેશા બધા માતા પિતા ને એ વિનંતી કરે છે કે તમે કોઈ પ્રેમી ને અલગ ના કરો.
