ચોમાસાની હજુ શરૂઆત જ હતી, એટલે સવારનું વાતાવરણ ખૂબ જ રમણીય અને આહલાદક લાગતું હતું. આજે સિયા વહેલી સવારમાં જાગી ગઈ હતી અને પોતાના બધા કામ જલ્દી-જલ્દી પૂરા કરી રહી હતી, કારણ કે આજે રામના ભાઈની દીકરી અમિતા ની સગાઈમાં જવાનું હતું.
આજે સિયાને મીરાની ખૂબ યાદ આવી રહી હતી. અંદાજે દસ વાગ્યા હશે કે અચાનક સિયા રડી પડી. એ જોઈ રામ તેની પાસે આવ્યો અને પૂછ્યું,
“શું થયું સિયા? અચાનક કેમ રડી પડી?”
સિયાએ જવાબમાં કહ્યું,
“ખબર નથી… પણ બસ મજા નથી આવતી.”
એવું કહીને તે થોડી શાંત થઈ, અને ત્યારબાદ બધા તૈયાર થયા અને નીકળી પડ્યા. તેઓ રામના મૂળ વતન તરફ જઈ રહ્યા હતા, કારણ કે રામનો ભાઈ અને તેના માતા-પિતા ત્યાં રહેતા હતા. રામ નોકરી માટે અમદાવાદમાં શિફ્ટ થયો હતો. સિયા, રામ અને તેમના બે બાળકો一起 નીકળ્યા.
પરંતુ આજે સિયા કંઈક વધારે શાંત અને ઉદાસ લાગી રહી હતી. તેણે રામને કહ્યું,
“આજે તો મીરાની અચાનક બહુ યાદ આવે છે.”
રામે સમજાવતાં કહ્યું,
“ચિંતા ના કર, આપણે થોડા સમયમાં જ મીરાની ઘરે પહોંચી જઈશું. તું એને મળી લેજે.”
પછી હળવી રીતે હસતાં કહ્યું,
“આજે તો હું મારી સાળી સાસુના હાથની મસ્ત ચા પણ પીશ.”
તાંય સિયાએ કહેવાનું ચાલુ રાખ્યું,
“તમને ખબર છે? અમે જ્યારે નાના હતા, ત્યારે એક વખત નિશાળે જઈ રહ્યા હતા. ચોમાસું હોવાથી નદીમાં હોડી મૂકવી પડતી. અમારે બંને – હું અને મીરા બેન – હોડીમાં બેસીને જવાનું હતું. પણ એ દિવસે અમે નદીના કાંઠે ઊભા રહીને બધા લોકોને જતા-આવતા જોતાં રહ્યાં. ત્યાં બપોર પણ થઈ ગઈ.”
“જ્યારે આ વાત બાપુજી અને માંને ખબર પડી, ત્યારે મીરાને બહુ ઠપકો પડ્યો. હું તો નાની હતી એટલે મને કંઈ કહ્યું નહોતું, પરંતુ મારી જિદ્દના કારણે મીરાને સાંભળવું પડ્યું. એ દિવસે મીરા આખો દિવસ રડી અને બીજા દિવસે તેને તાવ ચડી ગયો.”
“મીરા સ્વભાવથી બહુ શાંત અને ડાહી દીકરી હતી.”
થોડા જ સમયમાં તેઓ મીરાના ઘરથી થોડા અંતરે પહોંચ્યા. ત્યારે સિયાએ પોતાની ભત્રીજી મોસમીને ફોન કર્યો. ફોન રીસિવ કરતાં જ મોસમી રડી પડી અને કંઈ બોલી શકી નહીં.
સિયાએ ગભરાઈને પૂછ્યું,
“મોસમી, શું થયું? કેમ રડે છે?”
થોડી વારમાં મોસમીની મામી ફોન પર આવી અને કહ્યું,
“મીરા મસીને ઇજા લાગી છે એટલે એને અમદાવાદની હોસ્પિટલ લઈ ગયા છે.”
આ સાંભળતાની સાથે જ સિયાને ધક્કો લાગ્યો. તેણે તરત જ પોતાના ભાઈને ફોન કર્યો. ભાઈએ ટૂંકમાં કહ્યું,
“મીરા બેન ICUમાં છે… એને કંઈ નહીં થાય,”
અને ફોન કાપી નાખ્યો.
સિયાને શંકા ગઈ. “જો ICUમાં હોય, તો વાત એટલી સરળ નથી.”
એમ વિચારી તેણે તરત જ તેના કાકાને ફોન કર્યો.
ફોન ઊઠાડતાની સાથે જ સિયાએ બૂમ પાડી,
“કાકા, મારી બહેન મીરાને શું થયું છે? કેમ હોસ્પિટલમાં છે?”
પરંતુ સામે silence… અને પછી કોલ કપાઈ ગયો.
સિયાની આંખોમાંથી આંસુ પૂછ્યા વગર વહેવા લાગ્યા. તેણે ફરીથી કાકાને કોલ કર્યો અને મનમાં પ્રાર્થના કરવા લાગી –
“ભગવાન, મારી મીરાને કંઈ ન થવા દેજે.”
થોડી વારમાં કાકાએ ફોન ઉપાડ્યો. તેઓ રડી રહ્યા હતા અને એટલું જ બોલી શક્યા,
“બેન… મીરા આપણને મૂકી ને ચાલી ગઈ.”
આ સાંભળતાં જ સિયા ગાડીમા જોરથી ચીસો પાડી રડવા લાગી. રામે તરત ગાડી સાઇડમાં ઊભી કરી દીધી. તેઓ મીરાના ઘરની નજીક પહોંચી ચૂક્યા હતા.
સિયા જ્યારે મીરાના ઘરમાં પ્રવેશી, ત્યારે તેણે મીરાને એક રૂમમાં સુવડાવેલી જોઈ. તેની આંખો સામે છેલ્લા બાવન વર્ષોની યાદો ફિલ્મની જેમ ફરી વળી. જ્યાં મીરા સૂતી હતી ત્યાં નાની બારીમાંથી પવનના ઝોકા આવી રહ્યા હતા અને મીરાના વાળ હળવાં હળવાં ઉડી રહ્યા હતા.
થોડી જ વારમાં લોકો ભેગા થયા અને અવાજો થવા લાગ્યા –
“ઉતાવળ કરો… ઉતાવળ કરો…”
મીરા દેખાવમાં હંમેશાં રૂપાળી અને નમણી હતી. જ્યારે તેને ઘરચોળું પહેરાવીને સુવડાવાઈ, ત્યારે જાણે તે પચ્ચીસ વર્ષ પહેલાંની નવપરણી મીરા લાગી રહી હતી. માથે સિંદૂર, કપડાં પર લાલ ચાંદલો – એ સોહામણી મીરાને જોઈને સિયાનું હૃદય ફાટી રહ્યું હતું.
મીરાની દીકરી મોસમી પોતાની મમ્મી પાસે જઈને તેને ચોંટી પડી, ચુંબન લેતી રહી અને રડતાં રડતાં બોલતી રહી,
“એક વાર ઊઠી જા મમ્મી… મમ્મી!”
હવે મીરાને અંતિમ સફર પર લઈ જવાનો સમય આવી ગયો હતો. ત્યારે સિયા મીરા પાસે ગઈ, તેના માથે હાથ મૂક્યો અને હળવે સ્વરે કહ્યું,
“મીરા, તું શાંતિથી સૂઈ જા. મોસમીની ચિંતા ના કર, હું એની સાથે છું. બસ તું શાંતિથી સૂઈ જા.”
થોડા જ કલાકોમાં મીરા રાખમાંથી કળશમાં બદલાઈ ગઈ.
અને સિયા બસ એક જ વિચારમાં ડૂબી રહી—
કે આજે તેણે પોતાની હસતી બહેનના ફોટા પર સુખડની માળા પહેરાવેલી જોઇ હતી.
