ಹಳ್ಳಿಯ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸುಂದರವಾದ ಮನೆಯೊಂದಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಮಾಧವಿ ಮತ್ತು ಆಕೆಯ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳು ರೇವತಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದರು. ಮಾಧವಿಗೆ ರೇವತಿ ತನ್ನ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚ. ಮಗುವಾಗಿದ್ದಾಗ ರೇವತಿಗೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಕಾಯಿಲೆ ಬಂದಿತ್ತು, ಸಾವಿನ ಅಂಚಿನಿಂದಪವಾಡಸದೃಶವಾಗಿ ಗುಣಮುಖಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮಾಧವಿಗೆ ರೇವತಿ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅದು ಕ್ರಮೇಣ ಆತಂಕವಾಗಿ, ನಂತರ ರೇವತಿಗೆ ಒಂದು ಅಗೋಚರ ಬಂಧನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ರೇವತಿಗೆ ಈಗ ಹದಿನೇಳು ವರ್ಷ. ಅವಳು ಬುದ್ಧಿವಂತೆ, ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದಳು, ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೋಡುವ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಳು. ಆದರೆ, ಮಾಧವಿ ರೇವತಿಯನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದೂ ಆನ್ಲೈನ್ ಮೂಲಕವೇ. ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು, ಪಾರ್ಕ್ಗೆ ಹೋಗುವುದು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಹದಿಹರೆಯದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ರೇವತಿಗೆ ನಿಷಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದವು. ರೇವತಿ, ಹೊರಗೆ ಹೋಗಬೇಡ, ನಿನಗೆ ಇನ್ನೇನಾದರೂ ಆದರೆ ನನ್ನ ಗತಿ ಏನು? ಎಂಬ ಮಾಧವಿಯ ಮಾತುಗಳು ರೇವತಿಯ ಕಿವಿಗೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದವು. ಮಾಧವಿ ರೇವತಿಯ ಮೊಬೈಲ್ ಕರೆಗಳನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವಳು ಓದುವ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಆನ್ಲೈನ್ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ರೇವತಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಪ್ರಪಂಚವಿರಲಿಲ್ಲ. ಅತಿ ಕಾಳಜಿ ಈಗ ಬಂಧನವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗಿತ್ತು. ರೇವತಿಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಗೀಚಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ಕಿಟಕಿ, ಅದರ ಆಚೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ. ಒಂದು ದಿನ, ರೇವತಿಗೆ ನಗರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಕನಸು ಅವಳಿಗೆ, ಆದರೆ, ತಾಯಿಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಖಂಡಿತ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ, ನನಗೆ ಈ ಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು. ಇದು ನನ್ನ ಕನಸು ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.
ಮಾಧವಿ ಕೋಪದಿಂದ, ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿರ್ಧಾರ ಅಂತಿಮ. ನಿನ್ನ ಸುರಕ್ಷತೆ ನನಗೆ ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯ. ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧಳಿಲ್ಲ ಎಂದು ರೇವತಿಯ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿದಳು. ರೇವತಿ ರೂಮಿನಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ಅಳತೊಡಗಿದಳು. ರೇವತಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದಳು. ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಈ ಬಂಧನದಿಂದ ಹೊರಬರಬೇಕು. ಅವಳು ತನ್ನ ಆನ್ಲೈನ್ ಸ್ನೇಹಿತರಾದ ಕಲಾ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸಿದಳು. ಅವರಿಗೆ ತಾನು ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಳು. ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಪೂಜಾ ನಾವು ನಿನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ನೀನು ಬರಲೇಬೇಕು ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿದಳು.ರೇವತಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಅಂತಿಮ ದಿನದಂದು ಮನೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದಳು. ಇದು ಒಂದು ಥ್ರಿಲ್ಲಿಂಗ್ ಸನ್ನಿವೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಮಾಧವಿ ಮನೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಾಗಿಲು, ಕಿಟಕಿಯನ್ನೂ ಭದ್ರಪಡಿಸಿದ್ದಳು, ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವಾಗಲೂ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನೆಯ ಸುತ್ತಲೂ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳನ್ನೂ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದಳು. ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿ ಮಾಧವಿಯನ್ನು ಒಂದು ಸೆಕ್ಯುರಿಟಿ ಗಾರ್ಡ್ನಂತೆ ಮಾಡಿತ್ತು. ರೇವತಿ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಂಕೇತಗಳನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು. ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ಕಿಟಕಿಯ ಮೂಲಕ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯೋಜನೆ ರೂಪಿಸಿದಳು. ಆದರೆ, ಆ ಕಿಟಕಿ ಕೂಡ ಮಾಧವಿಯಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗ್ರಿಲ್ಗಳಿಂದ ಭದ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ರಾತ್ರಿ, ಮಾಧವಿ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ ನಂತರ, ರೇವತಿ ತನ್ನ ಯೋಜನೆ ಜಾರಿಗೆ ತರಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಳೆಯ ಕಬ್ಬಿಣದ ರಾಡ್ ಒಂದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕಿಟಕಿಯ ಗ್ರಿಲ್ ಅನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಸಣ್ಣ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮಾಧವಿ ಎಚ್ಚರಗೊಳ್ಳುವ ಭಯ ಅವಳಲ್ಲಿತ್ತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಪೂಜಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ಸ್ನೇಹಿತರು ರೇವತಿಯ ಮನೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ರೇವತಿ ಗ್ರಿಲ್ ಅನ್ನು ಸಡಿಲಗೊಳಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಧವಿಯ ರೂಮಿನಿಂದ ಒಂದು ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ರೇವತಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಳು. ಮಾಧವಿ ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಿರಬಹುದೇ? ರೇವತಿ ತಕ್ಷಣ ಸುಮ್ಮನಾದಳು. ಮಾಧವಿ ಎದ್ದುಬಂದು ರೇವತಿಯ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು, ರೇವತಿ, ಮಲಗಿದ್ದೀಯಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದಳು. ರೇವತಿ ನಿದ್ರಿಸಿದಂತೆ ನಟಿಸಿದಳು. ಮಾಧವಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ವಾಪಸ್ ಹೋದಳು. ರೇವತಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲಸ ಶುರುಮಾಡಿದಳು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಗ್ರಿಲ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಡಿಲಗೊಂಡಿತು. ಅವಳು ಅದನ್ನು ಬಾಗಿಸಿ, ಹೊರಗೆ ಜಾರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಳು. ಆದರೆ, ಗ್ರಿಲ್ನ ಅಂಚು ಅವಳ ಕೈಗೆ ಗಾಯ ಮಾಡಿತು. ರಕ್ತ ಸೋರಲಾರಂಭಿಸಿತು. ನೋವಾದರೂ ರೇವತಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೊರಗೆ ಪೂಜಾ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರು ಅವಳಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ರೇವತಿ ಕೊನೆಗೂ ಹೊರಬಂದಳು. ಅವರು ಪೂಜಾಳ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಆದರೆ, ಮಾರನೆಯ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಮಾಧವಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಸಿಸಿಟಿವಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳಲ್ಲಿ ರೇವತಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳು ಗಾಬರಿಗೊಂಡಳು, ಕೋಪಗೊಂಡಳು, ಅಸಹಾಯಕಳಾದಳು. ತನ್ನ ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿ ಮಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ದೂರ ಮಾಡಿತು ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ರೇವತಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಲು ಶುರುಮಾಡಿದಳು.ಅದು ಹಗಲು. ನಗರದ ಟ್ರಾಫಿಕ್ನ ಮಧ್ಯೆ ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಿಕೆ ಶುರುವಾಯಿತು. ಮಾಧವಿ ಹುಚ್ಚಿಯಂತೆ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ರೇವತಿ, ನಿಲ್ಲಿಸು ನೀನು ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದಳು. ರೇವತಿಗೆ ಇದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಂಧನದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕೊನೆಯ ಅವಕಾಶ ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಸ್ಥಳ ತಲುಪಿದರು. ರೇವತಿ ಕಾರಿನಿಂದ ಇಳಿದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಸಭಾಂಗಣದತ್ತ ಓಡಿದಳು. ಮಾಧವಿ ಅವಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಬಂದಳು. ಸಭಾಂಗಣದ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಮಾಧವಿ ರೇವತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಳು. ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದಳು. ರೇವತಿ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ, ನೀವು ನನಗೆ ಜೀವನ ನೀಡಿದ್ದೀರಿ ಅಮ್ಮ. ಆದರೆ, ಜೀವಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕಾಳಜಿ ನನಗೆ ಬಂಧನವಾಗಿದೆ. ನನಗೆ ನನ್ನದೇ ಆದ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕವಿದೆ, ಅದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಬೇಕು ಎಂದಳು.
ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾಧವಿ ತನ್ನ ಮಗಳು ಎಷ್ಟು ನೊಂದುಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತಳು. ತನ್ನ ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿ ಹೇಗೆ ಒಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧವನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅವಳು ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುತ್ತಾ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ರೇವತಿ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ. ನೀನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಬಾಳಬೇಕು. ಹೋಗು, ನಿನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ನನಸು ಮಾಡು ಎಂದಳು. ರೇವತಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಳು. ಈ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಅವಳು ಗೆಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅಂದು ಅವಳು ಗೆದ್ದದ್ದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟುವ ಹಕ್ಕು. ಮಾಧವಿ ಅಂದು ತನ್ನ ಮಗಳು ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ರಚಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವುದು ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತ್ರ. ಅತಿಯಾದ ಕಾಳಜಿ ಬಂಧನವಾದಾಗ, ಅದು ಹೇಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೂಲಕವೇ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಅದೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿತ್ತು. ರೇವತಿ ಈಗ ತನ್ನದೇ ಆದ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಲು ಹೊರಟಿದ್ದಳು.
ಈ ಕಥೆ ನಿಮಗೆ ಹೇಗನಿಸಿತು? ಇದು ನಿಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆಯೇ?
