ಮಲೆನಾಡಿನ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿರುವ ಶಾಂತಿಪುರ ಎಂಬ ಊರು. ಅಲ್ಲಿನ ಜನರಿಗೆ ಸಮಯವೆಂದರೆ ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳುಗಳು. ಆದರೆ ಊರಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಆ ಬೃಹತ್ ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸಿದ್ಧನಿಗೆ ಸಮಯವೆಂದರೆ ಉದುರುವ ಎಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಹರಿಯುವ ನದಿ. ಸಿದ್ಧನ ಮೈಮೇಲಿದ್ದ ಚಿಂದಿ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಅವನ ದಾರಿದ್ರ್ಯವನ್ನಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಆಡಂಬರದ ಮೇಲಿನ ಅವನ ಅಸಡ್ಡೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನ ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಹೊಳಪಿತ್ತು. ಅದು ಸಾಗರದ ಆಳದಂತೆಯೂ ಇತ್ತು, ಕಾಡ್ಗಿಚ್ಚಿನ ತೀವ್ರತೆಯಂತೆಯೂ ಇತ್ತು.
ಊರಿನವರು ಅವನನ್ನು ಹುಚ್ಚನೆಂದು ಕರೆದು ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ಧ ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ತಾನು ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ, ಮರಗಳ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನದೇ ಆದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಕಪ್ಪನೆಯ ಮೋಡಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದವು. ಗಾಳಿ ಬಲವಾಗಿ ಬೀಸತೊಡಗಿತು. ಶಾಲೆಯಿಂದ ಮನೆಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿದ್ದ ಸೋಮನಾಥ ಮಾಸ್ತರರು ಮಳೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ಪಡೆಯಲು ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಅಡಿ ಬಂದರು. ಅಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಗೀಚುತ್ತಾ, ಇದು ಅಡಿಪಾಯ, ಇದು ಗೋಡೆ, ಇದು ನಾನು ನನ್ನದೆನ್ನುವ ಅಹಂಕಾರದ ಚಾವಣಿ ಎಂದು ಗುಣಗಟ್ಟುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಿದ್ದ. ಸೋಮನಾಥರಿಗೆ ಸಿದ್ಧನ ಈ ವಿಚಿತ್ರ ವರ್ತನೆ ಕಂಡು ಅವನತ್ತ ಹೋಗಿ, ಸಿದ್ಧ ಮಳೆ ಬರುವಂತಿದೆ, ಏನೋ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಸಿದ್ಧ ತನ್ನ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಹಂಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನವಿತ್ತು. ಅವನ ಸ್ವಾಗತ ಹೀಗೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಮಾಸ್ತರೇ, ಬನ್ನಿ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಹುಚ್ಚಾಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸ್ವಾಗತ ಸಿದ್ಧ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನಕ್ಕ. ನೋಡಿ, ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅರಮನೆ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನೀವು ಇಟ್ಟಿಗೆ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಕಟ್ಟುತ್ತೀರಿ, ನಾನು ಕೇವಲ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇನು ಗೊತ್ತಾ? ನಿಮ್ಮ ಅರಮನೆ ಬೀಳಲು ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಬೇಕಾಗಬಹುದು, ನನ್ನದು ಈ ಮಳೆಯ ಒಂದು ಹನಿಗೆ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಮಣ್ಣೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಮನುಷ್ಯ ಜೀವಮಾನವೆಲ್ಲಾ ಸಂಪಾದನೆ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣನ್ನು ಗುಡ್ಡೆ ಹಾಕುತ್ತಾನೆ. ತಾನು ಹೋಗುವಾಗ ಆ ಮಣ್ಣಿನ ಒಂದು ಕಣವನ್ನೂ ಒಯ್ಯಲಾರ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಹೇಳಿ ಮಾಸ್ತರೇ, ಸತ್ಯದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿರುವ ನಾನಾ ಹುಚ್ಚ? ಅಥವಾ ಸುಳ್ಳಿನ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವ ನೀವಾ?
ಸೋಮನಾಥರಿಗೆ ಮೊದಲ ಏಟಿಗೆ ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಿದ್ಧನ ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಾಠಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಗಹನವಾಗಿದ್ದವು. ಮಳೆ ಹನಿಗಳು ಮರದ ಎಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸದ್ದು ಮಾಡತೊಡಗಿದವು. ಸಿದ್ಧ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಕೈ ಚಾಚಿ ನಿಂತು ಹೇಳಿದ, ನೋಡಿ ಮಾಸ್ತರೇ, ಮಳೆಗೆ ತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದು ಗುಡಿಸಿಲ ಮೇಲೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ, ಬಂಗಲೆಯ ಮೇಲೂ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನೀವು ಮನುಷ್ಯರು ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಿ. ಜಾತಿಯ ಗೋಡೆ, ಧರ್ಮದ ಗೋಡೆ, ಬಡವ ಬಲ್ಲಿದನೆಂಬ ಗೋಡೆ. ನಿಮ್ಮ ನಾಗರಿಕತೆ ಎಂದರೆ ಮುಖವಾಡಗಳ ಹಬ್ಬ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗಿನಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವವರೆಗೆ ನೀವು ಯಾರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸಲು ಬದುಕುತ್ತೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕೋ ಅಥವಾ ಈ ಸಮಾಜಕ್ಕೋ? ಸಮಾಜ ಏನು ಹೇಳುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ ಬಟ್ಟೆ ತೊಡುತ್ತೀರಿ, ಹಾಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೇ ನೀವು ಕೊಂದಿದ್ದೀರಿ. ನನಗಾದರೋ ಯಾವ ಮುಖವಾಡದ ಹಂಗಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹಸಿದರೆ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ, ಹಸಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಾಡುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಬಟ್ಟೆ ಹರಿದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ರೇಷ್ಮೆ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಒಳಗೆ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನೀವು ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಸೋಮನಾಥರು ಸಿದ್ಧನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮೌನವಾದರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತಾನು ಜೀವನವಿಡೀ ಕಲಿಸಿದ ಪಾಠಗಳಿಗಿಂತ ಈ ಸಿದ್ಧನ ಹುಚ್ಚಾಟವೇ ಹೆಚ್ಚು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ನೀವು ಈ ಸಣ್ಣ ಯಂತ್ರದ (ಮೊಬೈಲ್) ಮೂಲಕ ಸಾವಿರಾರು ಮೈಲಿ ದೂರವಿರುವವರ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀರಿ ಸಿದ್ಧ ನಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಹಕ್ಕಿಯ ಗರಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವವನ ಕಣ್ಣೀರು ನಿಮಗೆ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಸಂವಹನ ಬೆಳೆದಿದೆ, ಆದರೆ ಸಂವೇದನೆ ಸತ್ತುಹೋಗಿದೆ. ನೀವು ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೀರಿ, ನಾನು ಮೌನವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೇನೆ. ಮೌನದಲ್ಲಿ ಇರುವಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಬೇರೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ ಮಾಸ್ತರೇ. ಶಬ್ದಗಳು ಸುಳ್ಳನ್ನು ಹೇಳಬಲ್ಲವು, ಆದರೆ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತು ಮೌನ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ದೇವರನ್ನು ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತೀರಿ, ಮನುಷ್ಯನ ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ನೀವು ಶಾಂತಿಗಾಗಿ ದೇಶಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಹೊರಡುತ್ತೀರಿ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅಂತರಂಗದ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ನೀಗಿಸಲು ನಿಮಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಮಳೆ ನಿಂತಿತು. ಮಣ್ಣಿನ ಗಂಧ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧವಾಗಿ ಹರಡಿತ್ತು. ಸಿದ್ಧ ತನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದ. ನೋಡಿ, ಮಾಸ್ತರೇ ಅಳಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸುಲಭ ಅಲ್ವಾ? ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ದ್ವೇಷವನ್ನು, ತನ್ನ ಹಗೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಅಳಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಿಲ್ಲ. ಜೀವನವೆಂದರೆ ಒಂದು ಸ್ವಾಗತವಿದ್ದಂತೆ. ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರೇ ಬರುತ್ತೇವೆ, ಒಬ್ಬರೇ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ. ಈ ಮಧ್ಯೆ ನಾವು ಮಾಡುವ ನಾಟಕವೇ ಜೀವನ. ಸಿದ್ಧ ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಜೋಳಿಗೆಯನ್ನು ಭುಜಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾಡಿನ ಹಾದಿಯತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದ. ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದ, ಮಾಸ್ತರೇ, ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ನೋಡಿ, ಪ್ರಪಂಚ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಒಳಗೆ ನೋಡಿ, ಸತ್ಯ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಹೆದರಬೇಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಒಳಗಿರುವ ಆ 'ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಹೊರಗೆ ಬರಲು ಬಿಡಿ. ಸೋಮನಾಥರು ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತಬ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಮರದ ಮೇಲಿನಿಂದ ಬಿದ್ದ ಒಂದು ಮಳೆ ಹನಿ ಅವರ ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಅದು ಕಣ್ಣೀರೋ ಅಥವಾ ಮಳೆಯೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಅನಿಸಿತು, ನಾವು ಕಲಿತ ಅಕ್ಷರಗಳಿಗಿಂತ ಈ ಸಿದ್ಧನ ಅರಿವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಊರಿನವರು ಯಾರನ್ನು ಹುಚ್ಚ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರೋ, ಆತನೇ ಈ ಊರಿನ ಏಕೈಕ ಜಾಗೃತ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ. ಕಗ್ಗತ್ತಲಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧ ಮಾಯವಾದರೂ, ಅವನ ಮಾತುಗಳು ಅಶ್ವತ್ಥ ಮರದ ಎಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಮರ ಕೇವಲ ಸಿದ್ಧನಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ, ಒಂದು ಮಹಾನ್ ತತ್ವಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಈ ಕಥೆ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೇ?
