ఎపిసోడ్ 3 - నీడలో దాగి ఉన్న నిజం
"వెల్ కమ్ టు మై వరల్డ్, మేఘన..."
ఆ మాటలు గాలిలో పూర్తిగా కలవకముందే, నల్లటి ఆకాశాన్ని చీల్చుకుంటూ ఉరుము ఒక్కసారిగా విరుచుకుపడింది.
ఆద్విక్ కుడిచేతిలో నిగనిగలాడుతున్న ఆ నల్లటి మృత్యుాయుధం, ఆ చినుకుల తాకిడికి తడిసిముద్దై, వీధి దీపాల మసక వెలుతురులో యముడి పాశంలా భయంకరంగా మెరుస్తోంది. మేఘన గుండెలో ఇప్పుడు రక్తం ప్రవహించడం లేదు, కేవలం భయం మాత్రమే పరుగులు తీస్తోంది.
రైలు చక్రాల చప్పుడులా వినిపిస్తున్న ఆమె హృదయ స్పందన, ఆమె చెవులను గట్టిగా బాదేస్తోంది. ఆమె కనురెప్పలు వాల్చడం మరిచిపోయి, ఆద్విక్ చేతిలో ఉన్న గన్ వైపే స్థాణువులా చూస్తున్నాయి. నిన్నటి వరకు చేతిలో ఒక కాఫీ కప్పు పట్టుకుని, ఎంతో సౌమ్యంగా, చిరునవ్వుతో కనిపించిన ఆద్విక్... ఈరోజు ఒక మనిషి ప్రాణాలు తీసే ఆయుధాన్ని అంత అలవోకగా ఎలా పట్టుకోగలిగాడు? అసలు ఇతను తను తెలిసిన ఆద్వికేనా?
"కదలకు..." ఆద్విక్ గొంతులో ఇప్పుడు ప్రేమ లేదు. చాలా నిశ్శబ్ధంగా, కానీ ఎదుటివాడి వెన్నులో వణుకు పుట్టించేంత గంభీరంగా ఆ హెచ్చరిక వెలువడింది.
అతని కళ్ళు ఆ సందు చివర ఉన్న గాఢాంధకారాన్ని ఒక డేగలా క్షుణ్ణంగా స్కాన్ చేస్తున్నాయి. మేఘన భయంతో వణికిపోతూ వెనక్కి అడుగు వేయబోతుండగా, ఆద్విక్ ఆమె మణికట్టును ఉక్కు పిడికిలితో బలంగా పట్టుకున్నాడు. ఆ స్పర్శలో ప్రేమికుడి లాలన లేదు, కేవలం తన బాధ్యతను కాపాడుకోవాలనే ఒక రక్షకుడి కఠినత్వం ఉంది.
"ష్... శబ్దం చేయకు. అక్కడ వాడు ఒక్కడు కాదు, ఇద్దరున్నారు," అని అతను ఆ చీకటి వైపు నుండి తన చూపును ఏమాత్రం మరల్చకుండానే పళ్ళు కొరుకుతూ గుసగుసలాడాడు.
మరుక్షణం, ఆ చీకటి మాటున నక్కిన ఆగంతుక హంతకుడి నుండి మరో బుల్లెట్ నిప్పురవ్వలు చిమ్ముతూ దూసుకువచ్చింది. 'జివ్వ్' మని గాలిని చీల్చుకుంటూ వచ్చిన ఆ మృత్యువు, ఆద్విక్ భుజం పక్కనుండి వెళ్ళి, వెనుక ఉన్న పాత ఇనుప గేటును బలంగా తాకింది. ఆ రాపిడికి నిప్పురవ్వలు ఎగిసిపడి, ఆ చీకటిలో మెరుపులా మెరిశాయి.
"గెట్ డౌన్!" అని ఆద్విక్ ఆవేశంగా అరుస్తూ, మేఘనను ఒక్క కుదుపుతో తన వైపు లాక్కున్నాడు. ఆ ఆకస్మిక చర్యకు ఆమె ముఖం అతని విశాలమైన ఛాతీకి బలంగా తగిలింది. అతని తడిసిన కోటు నుండి వస్తున్న చల్లటి వాసనతో పాటు, అప్పుడే పేలిన గన్ పౌడర్ ఘాటైన వాసన ఆమె నాసిక రంధ్రాలను తాకింది. అది స్పష్టంగా మరణం వాసన.
ఆద్విక్ ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా తన చేతిలోని గన్ ను పైకి లేపాడు. ఆ శబ్దాన్ని భరించలేక మేఘన తన రెండు చేతులతో చెవులు గట్టిగా మూసుకుంది. ఆద్విక్ కళ్ళలో కసి నింపుకుని, గురి చూసి రెండు సార్లు ట్రిగ్గర్ నొక్కాడు. ఢామ్! ఢామ్!
ఆ రెండు శబ్దాలు ఆ సందులో ఉన్న నిశ్శబ్దాన్ని ముక్కలు చెక్కలు చేశాయి. మరుక్షణం అవతలి వైపు చీకటి నుండి ఒక వ్యక్తి బాధతో విలవిలలాడుతూ అరిచిన ఆర్తనాదం వినిపించింది.
"పదా... మనం వెంటనే ఇక్కడి నుండి వెళ్ళాలి," అని ఆద్విక్ ఆమెను రెక్క పట్టుకుని లాక్కుంటూ ముందుకు కదిలాడు.
ఆకాశం చిల్లులు పడిందా అన్నట్టు వర్షం ఇంకా కుండపోతగా కురుస్తూనే ఉంది. బురద నిండిన ఆ ఇరుకు సందులో మేఘన కాళ్ళు తడబడుతున్నాయి. ఆమె వేసుకున్న చెప్పులు జారిపోతున్నాయి, అడుగులు ముందుకు పడటం లేదు. కానీ ఆద్విక్ ఆమెను ఆగిపోనివ్వలేదు. అతని పట్టు ఎంత గట్టిగా ఉందంటే, ఆమె చేతికి రక్త ప్రసరణ ఆగిపోయి, మణికట్టు విరిగిపోతుందేమో అన్నంత నొప్పి కలుగుతోంది.
"ఆద్విక్ గారు... ప్లీజ్... ఆగాండి... నాకు చాలా భయంగా ఉంది... అసలు ఇక్కడ ఏం జరుగుతోంది?" అని ఆమె ఏడుస్తూ, వణుకుతున్న గొంతుతో అడిగింది. ఆకాశం నుండి పడుతున్న వర్షపు నీటితో, ఆమె కళ్ళ నుండి జారుతున్న వేడి కన్నీళ్లు కలిసిపోతున్నాయి.
కానీ ఆద్విక్ ఆమె ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పలేదు. అతని ధ్యాసంతా ఆమెను ఆ మృత్యుకూపంలో నుండి సురక్షితంగా బయటపడేయడం మీదే లగ్నమై ఉంది. వారు ఆ సందు దాటి, మెయిన్ రోడ్డు వైపు ఉన్న నిర్మానుష్యమైన పార్కింగ్ ఏరియాకి చేరుకున్నారు. అక్కడ చీకటిలో కలిసిపోయే రంగులో ఒక నల్లటి రేంజ్ రోవర్ నిలిపి ఉంచారు.
ఆద్విక్ తన జేబులోంచి కీస్ తీసి, కారును అన్లాక్ చేశాడు. అతను వేగంగా ప్యాసింజర్ డోర్ తీసి, "మరో మాట మాట్లాడకుండా లోపల కూర్చో, తొందరగా!" అని ఒక ఆర్డర్ పాస్ చేశాడు.
మేఘన వణుకుతున్న కాళ్ళతో, దిక్కుతోచని స్థితిలో కారు లోపలికి ఎక్కింది. ఆద్విక్ డోర్ బలంగా వేసి, చకచకా డ్రైవింగ్ సీట్లోకి వచ్చి కూర్చున్నాడు. కీ తిప్పి కారు స్టార్ట్ చేయగానే ఇంజిన్ సింహంలా గర్జించింది. టైర్లు ఆ బురద నేల మీద జారుతూనే, గ్రిప్ దొరకపుచ్చుకుని ఒక్కసారిగా ముందుకు దూసుకెళ్ళాయి.
కారు లోపల ఏసీ చల్లదనం ఆమెను వణికిస్తుంటే, బయట వర్షం బీభత్సంగా కురుస్తున్న చప్పుడు... ఈ రెండింటి మధ్య వారిద్దరి నడుమ ఒక వింతైన, భయానకమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఆద్విక్ డ్రైవింగ్ చేస్తున్న తీరు చూస్తుంటే, అతను ఇదివరకు ఎన్నోసార్లు ఇలాంటి ప్రాణాంతకమైన పరిస్థితులను ఎదుర్కొన్నట్టు, చావుతో చెలగాటం ఆడినట్టు అనిపించింది. అతని డేగ కళ్ళు రేర్ వ్యూ మిర్రర్ లో వెనకాల ఎవరైనా వస్తున్నారా అని గమనిస్తూనే, రోడ్డు వైపు తీక్షణంగా చూస్తున్నాయి.
మేఘన తన తడిసిన బట్టలతో, ఎముకలు కొరికేస్తున్న చలికి, మనసును పిండేస్తున్న భయానికి వణుకుతూ సీట్ లో ముడుచుకుపోయింది. ఆమె మెల్లగా భయం భయంగా తల తిప్పి ఆద్విక్ వైపు చూసింది.
స్టీరింగ్ వీల్ పట్టుకున్న అతని చేతి వేళ్ళు బిగుసుకుని తెల్లబడిపోయాయి. అతని దవడ కండరాలు కోపంతో బిగుసుకుని ఉన్నాయి. ఇన్నాళ్లూ ఆమె చూసిన ఆద్విక్ వేరు, ఇప్పుడు ఆమె పక్కన కూర్చున్న ఈ వ్యక్తి వేరు. ఇతను ఒక అపరిచితుడు. ఒక ప్రమాదకారి. ఒక మృత్యువు.
"నన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్తున్నారు?" అని ఆమె ఎట్టకేలకు ధైర్యం చేసి అడిగింది. భయంతో ఆమె గొంతు జీరబోయి, సన్నగా వినిపించింది.
ఆద్విక్ కారు స్పీడ్ మరింత పెంచుతూ, "సురక్షితమైన చోటికి," అని క్లుప్తంగా, కఠినంగా బదులిచ్చాడు. అతని గొంతులో ఎలాంటి భావం లేదు, సానుభూతి లేదు. కేవలం మొండితనం ఉంది.
"మీరు... మీరు ఆ మనిషిని కాల్చారు... మీ దగ్గర గన్ ఎందుకుంది? మీరు ఎవరు? చెప్పండి ఆద్విక్!" అని ఆమె గట్టిగా అరిచింది. ఆ క్షణం ఆమెలోని ఒక సాధారణ అమ్మాయి వెనుక దాగి ఉన్న జర్నలిస్ట్, భయాన్ని జయించి బయటకు వస్తోంది.
ఆద్విక్ సడన్ గా బ్రేక్ వేశాడు. టైర్లు తడి రోడ్డు మీద రాసుకుంటూ భీకరమైన శబ్దం చేశాయి. కారు రోడ్డు పక్కన ఒక్క కుదుపుతో ఆగిపోయింది. మేఘన బ్యాలెన్స్ తప్పి ముందుకు తూలి పడబోయి, సీట్ బెల్ట్ వల్ల ఆగిపోయింది.
ఆద్విక్ స్టీరింగ్ వీల్ ని తన పిడికిలితో బలంగా గుద్ది, ఆవేశంగా ఆమె వైపు తిరిగాడు. కారులోని డిమ్ లైట్ వెలుగులో అతని కళ్ళు నిప్పు కణికల్లా ఎర్రగా మెరుస్తున్నాయి.
"నేను ఎవరిని అనేది ఇప్పుడు నీకు అనవసరం మేఘన. ఇప్పుడు ముఖ్యం నువ్వు బ్రతికి ఉండటం, అర్థమైందా?" అని అతను కోపంగా, కానీ అంతే ఆవేదనతో అన్నాడు.
"నన్ను చంపడానికి వాళ్ళు ఎందుకు వచ్చారు? అసలు వాళ్ళు ఎవరు? నాకేం అర్థం కావడం లేదు!" అని ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు నింపుకుని, అతనిని నిలదీసింది.
ఆద్విక్ ఒక క్షణం ఏమీ మాట్లాడకుండా ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూశాడు. ఆ చూపులో ఎన్నో సంవత్సరాలుగా దాచిపెట్టిన రహస్యాలు ఉన్నాయి. అతను నెమ్మదిగా, కష్టంగా ఊపిరి పీల్చుకుని, తన కుడి చేతిని స్టీరింగ్ మీద నుండి తీశాడు. అప్పుడే మేఘన చూపు అతని భుజం మీద పడింది.
అతని తెల్లటి కాస్ట్లీ షర్ట్ కుడి భుజం దగ్గర ఎర్రగా తడిసిపోయింది. రక్తం... చిక్కటి రక్తం అతని కోట్ మీద నుండి చుక్కలు చుక్కలుగా కిందకి జారుతోంది.
"ఆద్విక్... మీకు... మీకు దెబ్బ తగిలింది..." అని ఆమె నోటి మీద చెయ్యి వేసుకుని ఆందోళనగా అంది. ఆమెలోని కోపం, అనుమానం క్షణంలో ఆవిరైపోయి, ఆ స్థానంలో అతని పట్ల కంగారు వచ్చి చేరింది.
ఆద్విక్ తన గాయాన్ని కనీసం పట్టించుకోకుండా, "ఇది చిన్న గీత మాత్రమే మేఘన. కానీ నువ్వు నా పక్కన ఉన్నంత సేపు, ఆ గురి నీ వైపు కూడా తిరుగుతుంది. నా శత్రువులు నీ శత్రువులు అవుతారు. అందుకే అడుగుతున్నాను... నన్ను నమ్ముతావా?" అని అడిగాడు. ఆ సమయంలో అతని గొంతులో ఒక వింతైన దీనత్వం, ఒక అభ్యర్థన ఉంది.
మేఘన ఏం చెప్పాలో తెలియక తడబడింది. ఒక పక్క అతను తుపాకీ పట్టిన హంతకుడిలా కనిపిస్తున్నాడు, మరోపక్క తన ప్రాణాన్ని కాపాడటానికి సొంత రక్తం చిందించిన రక్షకుడిలా ఉన్నాడు. ఈ రెండింటిలో ఏది నిజం?
"నేను... నేను ఇంటికి వెళ్ళాలి. మా అమ్మ కంగారు పడుతుంది, ప్లీజ్ నన్ను వదిలేయండి," అని ఆమె చాలా నెమ్మదిగా, అభ్యర్థిస్తున్నట్లుగా చెప్పింది.
ఆద్విక్ నిట్టూర్చాడు. "ఇప్పుడు నువ్వు నీ ఇంటికి వెళ్ళడం ఏమాత్రం సేఫ్ కాదు మేఘన. వాళ్ళు నిన్ను చూశారు. నా పక్కన ఉన్నావని వాళ్ళకి అర్థమైంది. ఇప్పుడు నువ్వు వాళ్ళకి టార్గెట్," అని నిజాన్ని నిర్మొహమాటంగా ఆమె ముఖం మీదే చెప్పాడు.
మేఘన గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. ఆ మాట వినగానే ఆమె శరీరంలో ప్రకంపనలు మొదలయ్యాయి. "ఏంటి? టార్గెట్ ఆ? నేనా? నేను జస్ట్ ఒక స్టూడెంట్ ని... నాకేం సంబంధం?"
"సంబంధం నువ్వు కలుగజేసుకున్నావు మేఘన... లేదా ఆ విధే మనల్ని ఇలా కలిపిందేమో," అని అంటూ అతను తన జేబులో వైబ్రేట్ అవుతున్న ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
స్క్రీన్ ఆన్ చేయగానే ఒక మెసేజ్ బ్లింక్ అవుతోంది. అది అతని నమ్మకస్తుడైన అసిస్టెంట్ విక్రమ్ దగ్గరి నుండి. ఆద్విక్ ఆ మెసేజ్ ఓపెన్ చేశాడు.
"బాస్, స్పాట్ క్లియర్ చేశాం. బాడీస్ మాయం చేశాం. కానీ అక్కడ ఒక లేడీస్ బ్యాగ్ దొరికింది. అందులో ఒక డైరీ ఉంది. దాంట్లో మీ సీక్రెట్ ఫోటోలు, మీ పాత ఇంటి అడ్రస్, మీ కదలికల వివరాలు ఉన్నాయి. ఈ అమ్మాయి సాధారణ స్టూడెంట్ కాదు బాస్. షీ ఈజ్ ఏ స్పై."
ఆద్విక్ కళ్ళు ఒక్కసారిగా చిట్లించాడు. చదివిన విషయాన్ని జీర్ణించుకోవడానికి అతనికి ఒక క్షణం పట్టింది. అతను చాలా నెమ్మదిగా తల తిప్పి పక్కనే ఉన్న మేఘన వైపు చూశాడు. ఇందాక ఆమె పట్ల ఉన్న ఆ ప్రొటెక్టివ్ లుక్ ఇప్పుడు పూర్తిగా మారిపోయింది. ఇప్పుడు అతని కళ్ళలో భయంకరమైన అనుమానం ఛాయలు కమ్ముకున్నాయి.
మేఘనకి అప్పుడే మెరుపులా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది. కేఫ్ వెనుక సందులో ప్రాణభయంతో పరిగెడుతున్నప్పుడు, తన భుజానికి ఉన్న బ్యాగ్ జారిపోయింది. ఆ బ్యాగ్ లో... తన ఇన్వెస్టిగేషన్ నోట్ బుక్ ఉంది. అందులో ఆద్విక్ అనే డాన్ గురించి తాను సేకరించిన ప్రతి చిన్న వివరమూ, ప్రతి సాక్ష్యమూ ఉంది.
"నా బ్యాగ్..." అని ఆమె అప్రయత్నంగానే అనేసింది, ఆమె గొంతులో భయం స్పష్టంగా వినిపించింది.
ఆద్విక్ ముఖంలో కండరాలు బిగుసుకున్నాయి. అతను సీట్లో నుండి ఆమె వైపు వంగి, చాలా నెమ్మదిగా, ప్రతి పదాన్ని నొక్కి పలుకుతూ, ఆమె కళ్ళలోకి లోతుగా చూస్తూ అడిగాడు.
"ఆ బ్యాగ్ లో ఏముంది మేఘన? నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తున్నావా? లేక... వేటాడుతున్నావా?"
బయట పిడుగు పడిన భారీ శబ్దం వారిద్దరి మధ్య ఉన్న టెన్షన్ ను మరింత పెంచింది. కారు అద్దాల మీద వర్షం దరువు వేస్తోంది. మేఘన గొంతులో తడి ఆరిపోయింది. నిజం చెప్పాలా? అబద్ధం చెప్పాలా? నిజం చెప్తే అతను ఏమనుకుంటాడు? అబద్ధం చెప్తే, తన బ్యాగ్ చూసిన అతను నమ్ముతాడా?
అతని భుజం గాయం నుండి రక్తం ఇంకా కారుతూనే ఉంది, కానీ ఆద్విక్ దృష్టి మాత్రం రక్తం మీద లేదు, ఆమె కళ్ళలో దాగి ఉన్న సమాధానం మీదే ఉంది.
"చెప్పు మేఘన... నువ్వు ఎవరు?" అని అతను మళ్ళీ అడిగాడు. ఈసారి అతని స్వరంలో ఇందాకటి ప్రేమ లేదు, ఆవేదన లేదు. కేవలం శత్రువుని ప్రశ్నించే ఒక డాన్ తాలూకు ఆధిపత్యం ఉంది.
(కొనసాగుతుంది...)
నెక్స్ట్ ఎపిసోడ్ కోసం సిద్ధంగా ఉండండి! కథ ఎలా ఉందో మీ అభిప్రాయాలను కామెంట్ చేయండి.
