ఎపిసోడ్ 5 శాపగ్రస్తుడు
ఆ పిడుగు శబ్దం గదిలోని గోడలను మాత్రమే కాదు, మేఘన గుండెను కూడా ముక్కలు చేసినంత పనైంది. బయట కురుస్తున్న భారీ వర్షం సృష్టించే హోరు కంటే, ఆద్విక్ కళ్ళలో కనిపిస్తున్న నిశబ్ద ప్రళయం మరింత భయానకంగా ఉంది. ఆ గదిలో ఉన్న పాత బల్బు వోల్టేజ్ తగ్గి మినుకుమినుకుమంటూ వెలుగుతోంది, ఆ వెలుగు నీడల మధ్య ఆద్విక్ ముఖం రక్తం మరకలతో, అంతకు మించిన ఆగ్రహంతో భయంకరంగా కనిపిస్తోంది.
మేఘన పెదాలు వణికాయి. ఆమె కనురెప్పల అంచుల నుండి జారిన నీటిబొట్టు, చెంప మీద ఉన్న మట్టి మరకని శుభ్రం చేస్తూ కిందకు జారింది. ఆమె చూపు ఆద్విక్ రొమ్ము మీద పడి ఉన్న ఆ ఫోటో వైపు వెళ్ళింది. అది పాతబడిపోయిన బ్లాక్ అండ్ వైట్ ఫోటో. అందులో తన తండ్రి చిరునవ్వుతో ఉన్నాడు. కానీ పక్కన ఉన్న వ్యక్తిని తను ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆద్విక్ ఆ వ్యక్తిని చూసే అంతలా ఎందుకు ద్వేషాన్ని పెంచుకున్నాడు?
"నేను... నేను ఏ తప్పు చేయలేదు. ఆ ఫోటోలో ఉన్నది మా నాన్నగారు..." అని మేఘన వణుకుతున్న స్వరంతో చెప్పింది. ఆమె గొంతులో ఆర్తి, భయం పోటీ పడుతున్నాయి.
ఆద్విక్ ఆ మాట వినగానే బాధను భరిస్తూనే ఒక్కసారిగా పైకి లేవడానికి ప్రయత్నించాడు. అతని పొట్ట భాగం నుండి రక్తం ఇంకా కారుతూనే ఉంది. ఆ తెల్లటి షర్ట్ ఎప్పుడో ఎర్రగా మారిపోయింది. అతను పక్కనే ఉన్న పాత చెక్క టేబుల్ అంచుని గట్టిగా పట్టుకుని, పళ్ళు బిగించి ఆమె వైపు చూశాడు.
"నీ తండ్రా?" అని ఆద్విక్ వ్యంగ్యంగా, అసహ్యంగా నవ్వుతూ అడిగాడు. ఆ నవ్వులో ప్రాణం తీసేంత పదును ఉంది. "ఆయన ఒక రాక్షసుడు. ఆ రాక్షసుడి రక్తం నీలో ప్రవహిస్తోంది అంటే, నువ్వు కూడా నాకు శత్రువువే."
విక్రమ్ చేతిలోని గన్ ఇంకా మేఘన వైపు గురిపెట్టే ఉంది. కానీ విక్రమ్ కళ్ళలో ఒక సందిగ్ధత మెదిలింది. ఇన్నాళ్ళూ ఆద్విక్ ప్రాణాన్ని కాపాడటమే తన ధ్యేయంగా బతికిన విక్రమ్, ఇప్పుడు ఆద్విక్ ప్రాణాన్ని కాపాడిన అమ్మాయిని చంపాలా? అన్న ఆలోచనలో పడ్డాడు.
ఆ గది మూల నుండి, ఆద్విక్ మీద ఫోటో విసిరిన వ్యక్తి, సూరి, ఒక వికృతమైన నవ్వు నవ్వాడు. అతని చేతిలో ఉన్న సిగరెట్ పొగను గాలిలోకి వదులుతూ, "బాస్, ఆలోచించకండి. పాము పిల్ల పామే అవుతుంది. ఇప్పుడే ఈమెని లేపేస్తే, మన లొకేషన్ ఎవరికీ తెలియదు. లేదంటే ఈమె బయటికి వెళ్లి మన శత్రువులకు సమాచారం ఇస్తుంది," అని రెచ్చగొట్టేలా అన్నాడు.
మేఘన వెనక్కి అడుగు వేసింది. ఆమె పాదాలు గరుకుగా ఉన్న నేల మీద రాసుకున్నాయి. బయట గాలి కిటికీ రెక్కలను దభేల్ మని కొడుతోంది. ఆ శబ్దానికి ఆమె ఉలిక్కిపడింది.
"ప్లీజ్... నన్ను నమ్మండి. నేను ఎవరికీ ఏమీ చెప్పను. నేను కేవలం... నేను కేవలం మిమ్మల్ని కాపాడాలని అనుకున్నాను," అని మేఘన కన్నీళ్లతో వేడుకుంది. ఆమె చేతులు జోడించి ఉన్నాయి. ఆ చేతుల మీద కూడా ఆద్విక్ రక్తం అంటుకుని ఉంది.
ఆద్విక్ కళ్ళు మసకబారుతున్నాయి. రక్తం ఎక్కువగా పోవడం వల్ల అతని మెదడు మొద్దుబారుతోంది. కానీ ఆ ఫోటోలో ఉన్న వ్యక్తిని తలచుకుంటే, అతని నరనరాల్లో ప్రవహిస్తున్న పగ, ఆ బాధను డామినేట్ చేస్తోంది. అతను ఆయాసపడుతూ, ఊపిరి తీసుకోవడానికి కష్టపడుతూనే, విక్రమ్ వైపు చూశాడు.
"విక్రమ్! ఏం చూస్తున్నావ్? కాల్చెయ్! లేదా బంధించు! ఏదో ఒకటి చెయ్... ఈమె నా కళ్ళ ముందు ఉండకూడదు," అని ఆద్విక్ గట్టిగా అరిచాడు. ఆ అరుపుతో అతని గాయం నుండి రక్తం ఒక్కసారిగా చిమ్మింది.
అతను పట్టు తప్పి కింద పడబోయాడు. అది గమనించిన మేఘన, తన ప్రాణభయాన్ని కూడా మర్చిపోయి, అసంకల్పితంగా ముందుకు దూకింది.
"అయ్యో! జాగ్రత్త!" అని అరుస్తూ ఆమె అతని రెండు చేతులను పట్టుకుంది.
ఆద్విక్ శరీరం ఆమె మీద పడింది. అతని బరువుకి ఆమె తూలి గోడకు ఆనుకుంది. ఇప్పుడు వారిద్దరూ ఎంత దగ్గరగా ఉన్నారంటే, ఆద్విక్ వేడి నిట్టూర్పులు ఆమె మెడ మీద తగులుతున్నాయి. అతని చెమట వాసన, రక్తం వాసన, ఆమె జుట్టు నుండి వస్తున్న మల్లెపూల వాసన అన్నీ కలగలిసిపోయాయి.
ఆద్విక్ ఆమెని విసిరికొట్టాలని అనుకున్నాడు. కానీ అతని శరీరంలో సత్తువ లేదు. అతని తల ఆమె భుజం మీద వాలిపోయింది. కానీ అతని చేతులు మాత్రం ఆమె భుజాలను గట్టిగా పిండాయి. ఆ స్పర్శలో ప్రేమ లేదు, కేవలం కోపం ఉంది.
"నన్ను... ముట్టుకోవద్దు..." అని ఆద్విక్ ఆమె చెవి దగ్గర గురక పెడుతున్నట్లుగా అన్నాడు. "నీ తండ్రి చేసిన పాపానికి... నువ్వు మూల్యం చెల్లించుకుంటావ్..."
మేఘన కళ్ళ నుండి నీళ్లు ధారాపాతంగా కారుతున్నాయి. తన తండ్రి ఏం చేశాడు? అసలు ఈ వ్యక్తికి తన తండ్రికి ఉన్న సంబంధం ఏమిటి? తన తండ్రి ఒక నిజాయితీ గల ప్రభుత్వ ఉద్యోగి కదా? మరి ఇతను ఎందుకు ఆయన్ని రాక్షసుడు అంటున్నాడు?
"వద్దు బాస్... మీరు మాట్లాడకండి. రక్తం ఆగడం లేదు," అని మేఘన ఏడుస్తూ చెప్పింది. ఆమె చేతులు వణుకుతూనే అతని షర్ట్ గుండీలను విప్పి, గాయాన్ని పరిశీలించడానికి ప్రయత్నించాయి.
అప్పుడు విక్రమ్ తుపాకీ దించాడు. ఆద్విక్ పరిస్థితి విషమంగా ఉంది. ఇప్పుడు మేఘనని చంపడం కంటే, బాస్ ని బ్రతికించడం ముఖ్యం.
"సూరి! ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ తీసుకురా! అర్జెంట్!" అని విక్రమ్ అరిచాడు.
సూరి అయిష్టంగానే, కోపంగా ముఖం పెట్టుకుని లోపలి గదిలోకి వెళ్ళాడు.
విక్రమ్ వేగంగా వారి దగ్గరకు వచ్చి, ఆద్విక్ ని మేఘన మీద నుండి పక్కకు లాగాడు. ఆద్విక్ ని నేల మీద పడుకోబెట్టాడు. ఆద్విక్ స్పృహ కోల్పోతున్నాడు. అతని కళ్ళు మూసుకుపోతున్నాయి. కానీ చివరి క్షణం వరకు అతని చూపు మేఘన మీదే ఉంది. ఆ చూపులో ఒక హెచ్చరిక ఉంది. 'నేను బతికితే, నువ్వు చస్తావ్' అన్నట్టుగా ఉన్నాయి ఆ కళ్ళు.
మేఘన అక్కడే గోడకు ఆనుకుని కూలబడిపోయింది. ఆమె చేతుల నిండా అతని రక్తం. తన గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. బయట వర్షం మరింత పెరిగింది. ఉరుముల శబ్దం ఆ గదిలోని నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేస్తోంది.
విక్రమ్ ఆద్విక్ గాయాన్ని గుడ్డతో గట్టిగా అదిమి పట్టుకున్నాడు. ఆ తర్వాత తలెత్తి మేఘన వైపు చూశాడు. అతని చూపులో జాలి లేదు, కేవలం హెచ్చరిక ఉంది.
"నువ్వు చేసిన పనికి థాంక్స్ చెప్పాలా, లేక మా బాస్ చెప్పినట్టు నిన్ను చంపాలా అర్థం కావడం లేదు," అని విక్రమ్ గంభీరంగా అన్నాడు.
మేఘన ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది. ఆమె నోటి నుండి మాట పెగలడం లేదు.
అప్పుడే, సూరి ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్ తో తిరిగి వచ్చాడు. అతను బాక్స్ ని విక్రమ్ పక్కన పడేసి, మేఘన వైపు నడుచుకుంటూ వచ్చాడు. అతని కళ్ళలో కామం, క్రూరత్వం కలగలిసి ఉన్నాయి.
"విక్రమ్, బాస్ స్పృహలో లేడు. ఆయన ఆర్డర్ క్లియర్ గా ఉంది. ఆమెని ఫినిష్ చేయమన్నాడు. మనం ఎందుకు లేట్ చేయడం?" అని సూరి తన నడుము వెనుక ఉన్న కత్తిని తీశాడు. ఆ కత్తి అంచు కరెంట్ వెలుగులో తళతళలాడింది.
మేఘన భయంతో మరింత ముడుచుకుపోయింది. "వద్దు... ప్లీజ్..." అని దీనంగా అరిచింది.
విక్రమ్ ఆద్విక్ గాయానికి కట్టు కడుతూనే, "ఆగు సూరి!" అని గట్టిగా అన్నాడు. "బాస్ స్పృహలోకి వచ్చాక ఆయనే నిర్ణయిస్తారు. అంతవరకు ఆమెని ఆ పక్క గదిలో బంధించు."
"కానీ విక్రమ్..." అని సూరి ఏదో చెప్పబోయాడు.
"ఇది నా ఆర్డర్!" అని విక్రమ్ గన్ తీసి సూరి వైపు గురిపెట్టాడు.
సూరి కోపంగా పళ్ళు నూరుకున్నాడు. చేతిలోని కత్తిని మళ్ళీ ఒరలో పెట్టుకుని, మేఘన జుట్టు పట్టుకుని పైకి లాగాడు.
"ఆ..." అని మేఘన బాధతో అరిచింది.
"నడువ్!" అని సూరి ఆమెని ఈడ్చుకుంటూ పక్క గది వైపు తీసుకెళ్ళాడు. మేఘన ఆద్విక్ వైపు చివరిసారిగా చూసింది. అతను నిస్సహాయంగా, ప్రాణాపాయ స్థితిలో నేల మీద పడి ఉన్నాడు. తను కాపాడిన ప్రాణమే, రేపు తనని బలి తీసుకుంటుందా?
సూరి ఆమెని చీకటి గదిలోకి తోసేసి, బయట నుండి గడియ పెట్టాడు.
మేఘన ఆ చీకటి గదిలో ఒంటరిగా మిగిలిపోయింది. చుట్టూ గాఢాంధకారం. కేవలం కిటికీ సందుల నుండి వచ్చే మెరుపుల వెలుగు తప్ప ఏమీ లేదు. ఆమె మోకాళ్ళ మధ్య తల పెట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
కొంత సమయం గడిచింది. వర్షం తగ్గుముఖం పట్టింది. హఠాత్తుగా, ఆద్విక్ ఉన్న హాల్ లో ఏదో శబ్దం వినిపించింది. అది విక్రమ్ గొంతు కాదు. సూరి గొంతు కూడా కాదు.
"లొకేషన్ ట్రేస్ అయ్యింది. చుట్టూ ముట్టండి. ఎవరూ తప్పించుకోకూడదు," అని ఒక గంభీరమైన గొంతు వాకీ-టాకీలో వినిపించింది.
ఆ వెంటనే, ఇంటి ప్రధాన ద్వారం బద్దలైన శబ్దం.
"పోలీస్! డోంట్ మూవ్!"
మేఘన ఉలిక్కిపడింది. పోలీసులు వచ్చారా? తనని కాపాడతారా? లేక ఆద్విక్ ని అరెస్ట్ చేస్తారా? ఆద్విక్ స్పృహలో లేడు. ఇప్పుడు అతను దొరికిపోతే, అతని శత్రువులు జైలులోనే అతన్ని చంపేస్తారు.
ఆమెకి తెలియకుండానే మనసులో ఒక ఆందోళన మొదలైంది. తను ఎవరిని ద్వేషించాలో, ఎవరిని ప్రేమించాలో తెలియని స్థితిలో ఉంది.
బయట తుపాకీ కాల్పుల శబ్దం మొదలైంది. "ఢామ్! ఢామ్!"
మేఘన గది తలుపు ఎవరో తన్నారు. తలుపు దభేల్ మని తెరుచుకుంది.
అక్కడ నిలబడి ఉంది పోలీస్ కాదు... ముఖానికి నల్లటి మాస్క్ వేసుకున్న ఒక ఆగంతకుడు. అతని చేతిలో పెద్ద మెషిన్ గన్ ఉంది. అతను మేఘన వైపు చూసి, వాకీ-టాకీలో చెప్పాడు.
"టార్గెట్ దొరికింది. అమ్మాయి మన దగ్గరే ఉంది. ఆద్విక్ గాయపడ్డాడు, పని సులువు అవుతుంది."
మేఘన గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది. వీళ్ళు పోలీసులు కాదు. వీళ్ళు ఆద్విక్ శత్రువులు. విలన్ మనుషులు.
ఆ వ్యక్తి మేఘన వైపు అడుగు వేస్తూ, "రాక్షసుడి ప్రేయసివి కదా... నిన్ను చూస్తుంటే మా బాస్ కి చాలా ఆనందం కలుగుతుంది," అన్నాడు.
మేఘన వెనక్కి జరుగుతూ గోడను తాకింది. తప్పించుకోవడానికి మార్గం లేదు. ఆద్విక్ బయట స్పృహ లేకుండా ఉన్నాడు. తను ఇప్పుడు బందీ.
అప్పుడే, హాల్ లో నుండి ఒక పెద్ద విస్ఫోటనం శబ్దం వినిపించింది. ఆ బ్లాస్ట్ ధాటికి ఇల్లంతా కంపించిపోయింది.
(ఇంకా ఉంది...)
