ఎపిసోడ్ 4 - రక్తం మరకలు ప్రేమ ఆనవాళ్లు
బయట ఆకాశం బద్దలవుతున్నంత శబ్దంతో ఉరుములు ఉరుముతుంటే, కారు లోపల మాత్రం శ్మశాన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. ఆద్విక్ అడిగిన ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పలేక మేఘన పెదవులు వణికాయి. క్షణ కాలం క్రితం వరకు తనని కాపాడిన దేవుడిలా కనిపించిన ఆ మనిషి, ఇప్పుడు తన ప్రాణాన్ని తీయడానికి సిద్ధంగా ఉన్న మృత్యువులా కనిపిస్తున్నాడు. అతని భుజం నుండి కారుతున్న రక్తం, అతను వేసుకున్న ఖరీదైన వైట్ షర్ట్ మీద ఒక ఎర్రని నదిలా ప్రవహిస్తోంది. ఆ రక్తం వాసన, కారులోని లెదర్ సీట్ల వాసనతో కలిసిపోయి మేఘనకి వాంతులు వచ్చేలా చేసింది. కానీ ఆమె కదలలేకపోయింది. ఆద్విక్ చూపులు ఆమె గుండె లోతుల్లోకి చొచ్చుకుపోతున్నట్లుగా ఉన్నాయి. ఆ చూపుల్లో కేవలం కోపం మాత్రమే కాదు, నమ్మకద్రోహం తాలూకు బాధ కూడా ఉంది.
"మాట్లాడు మేఘన! మౌనం సమాధానం కాదు," అని ఆద్విక్ పళ్ళు కొరుకుతూ గర్జించాడు. ఆ అరుపుకి అతని గాయం మీద ఒత్తిడి పడి, అతను ముఖం చిట్లించాడు. నొప్పిని పంటి కింద బిగబడుతూ, మరో చేత్తో కారు డోర్ హ్యాండిల్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని పిడికిలి ఎంత గట్టిగా బిగుసుకుందంటే, అతని చేతి నరాలు స్పష్టంగా బయటపడ్డాయి. మేఘన ఊపిరి పీల్చుకోవడమే మర్చిపోయింది. నిజం చెప్పేస్తే? 'నేను జర్నలిజం స్టూడెంట్ ని, నీ మీద ఇన్వెస్టిగేషన్ చేస్తున్నాను' అని చెప్తే? ఈ నిర్మానుష్యమైన రోడ్డు మీద, వర్షం సాక్షిగా తన శవం దొరుకుతుందేమో అన్న భయం ఆమె వెన్నులో చలి పుట్టించింది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు సుడులు తిరుగుతున్నాయి.
"నేను... నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను!" అని మేఘన సమాధానం ఇస్తూ భయంగా అబద్ధం చెప్పింది. ఆ మాట ఆమె గొంతులో నుండి తడబడుతూ వచ్చింది. అది ఆమె అనుకున్న దానికంటే ఎక్కువ గట్టిగా వినిపించింది. ఆద్విక్ కళ్ళలో ఒక క్షణం ఆశ్చర్యం మెరిసింది, కానీ వెంటనే అది మాయమైపోయింది. అతను వ్యంగ్యంగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో వెటకారం తప్ప సంతోషం లేదు. "ప్రేమా? నా మీద ఇన్వెస్టిగేషన్ చేయడానికి ప్రేమ అనే ముసుగు వేసుకున్నావా? ఆ డైరీలో నా పాత ఇంటి అడ్రస్, నా స్కూల్ ఫోటోలు, నా కార్ నెంబర్లు... ఇవన్నీ ప్రేమ ఉన్నవాళ్లు రాసుకునేవా? లేక ఒక క్రిమినల్ ని పట్టుకోవడానికి పోలీసులు రాసుకునేవా?" అని ఆద్విక్ కోపంగా నిలదీశాడు.
అతని గొంతులో బడలిక ఉన్నా, అందులోని పదును మాత్రం తగ్గలేదు. "కాదు! అది... అది నా ఆరాధన. నిన్ను చూసినప్పటి నుండి..." అని మేఘన ఏదో కవర్ చేయబోతూ ఆలోచిస్తూ అన్నది. కానీ ఆమె మాట పూర్తి కాకముందే, కారు ఒక్కసారిగా కుదుపుకు లోనై ఆగింది. డ్రైవింగ్ సీట్ లో ఉన్న విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగి చూశాడు. "బాస్, మనం 'సేఫ్ హౌస్' చేరుకున్నాం. కానీ మీ గాయం బాగా డీప్ గా ఉంది. రక్తం ఆగడం లేదు," అని విక్రమ్ కంగారుగా సమాధానం ఇస్తూ చెప్పాడు. ఆద్విక్ జవాబు చెప్పబోయాడు కానీ, అతని కళ్ళు మసకబారాయి. అధిక రక్తస్రావం వల్ల అతని శరీరం చల్లబడిపోతోంది. ఇందాకటి వరకు సింహంలా గర్జించిన వాడు, ఇప్పుడు నిస్సత్తువగా సీటుకి ఆనుకున్నాడు.
అతని తల పక్కకు వాలిపోయింది. "ఆద్విక్!" అని మేఘన అప్రయత్నంగానే భయంతో అరిచింది. ఆమెలోని భయం స్థానంలో ఆందోళన వచ్చి చేరింది. అతను ఎవరు, ఎలాంటి వాడు అనేది పక్కన పెడితే, ఇప్పుడు తన కళ్ళ ముందు ప్రాణాలతో పోరాడుతున్న ఒక మనిషి. ఆమె వెంటనే తన చున్నీని చింపి, అతని భుజం గాయం మీద గట్టిగా అదిమి పట్టింది. ఆ స్పర్శ తగలగానే ఆద్విక్ మూలిగాడు. అతని చర్మం మంచులా చల్లగా ఉంది, కానీ నుదుటి మీద చెమట బిందువులు పడుతున్నాయి. "విక్రమ్, త్వరగా లోపలికి తీసుకెళ్దాం, ప్లీజ్ హెల్ప్ చేయండి!" అని మేఘన ఆజ్ఞాపిస్తున్నట్టుగా అన్నది. ఆ క్షణంలో ఆమెలో ఉన్న భయం మాయమైపోయింది.
విక్రమ్ వచ్చి డోర్ తీశాడు. వర్షం చినుకులు లోపలికి విసిరినట్లు పడ్డాయి. ఆద్విక్ స్పృహ కోల్పోతున్నాడు. అతని బరువు మొత్తం విక్రమ్ మీద వేసి, మేఘన సహాయంతో అతన్ని ఆ భారీ బంగ్లా లోపలికి తీసుకెళ్లారు. అదొక పాతకాలపు భవంతి. లోపల వెలుతురు చాలా తక్కువగా ఉంది. గోడల మీద విచిత్రమైన పెయింటింగ్స్ ఉన్నాయి. హాల్ మధ్యలో ఉన్న పెద్ద సోఫాలో ఆద్విక్ ని పడుకోబెట్టారు. "ఫస్ట్ ఎయిడ్ బాక్స్ ఎక్కడ?" అని మేఘన గట్టిగా అరుస్తూ అడిగింది. విక్రమ్ పరుగున వెళ్లి బాక్స్ తెచ్చాడు. మేఘన వణుకుతున్న చేతులతో ఆద్విక్ షర్ట్ గుండీలను విప్పింది. అతని ఛాతీ మీద ఉన్న పచ్చబొట్టు ఆమె కంట పడింది.
అది ఒక విరిగిపోయిన రెక్కలున్న గద్ద బొమ్మ. దాని కింద ఏదో రాసి ఉంది, కానీ రక్తం వల్ల సరిగ్గా కనిపించడం లేదు. ఆమె గాయాన్ని శుభ్రం చేస్తున్నప్పుడు, ఆద్విక్ నెమ్మదిగా కళ్ళు తెరిచాడు. మసకగా కనిపిస్తున్న వెలుతురులో, తన గాయాన్ని కట్టు కడుతున్న మేఘన ముఖం అతనికి కనిపించింది. ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతున్నాయి. ఆమె జుట్టు చెరిగిపోయి ముఖం మీద పడుతోంది. ఆమె భయపడుతోందా? లేక బాధపడుతోందా? ఈ అమ్మాయి ఎవరు? నన్ను చంపడానికి వచ్చిందా? లేక బ్రతికించడానికి వచ్చిందా? ఆద్విక్ మనసులో ప్రశ్నల సుడిగుండం తిరుగుతోంది. అతను బలహీనంగా తన చేతిని పైకెత్తి, ఆమె మణికట్టును పట్టుకున్నాడు.
అతని పట్టులో మునుపటి బలం లేకపోయినా, ఒక తెలియని అధికారం ఉంది. మేఘన ఉలిక్కిపడి అతని వైపు చూసింది. "నన్ను... ఎందుకు కాపాడుతున్నావు?" అని ఆద్విక్ అతి కష్టంగా మాట్లాడుతూ అడిగాడు. అతని గొంతులో జీర ఉంది. మేఘన సమాధానం చెప్పేలోపే, హాల్ ద్వారం దగ్గర అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. ఎవరో నడుచుకుంటూ వస్తున్నారు. ఆ నడకలో ఒక దర్పం, ఒక క్రూరత్వం ఉన్నాయి. విక్రమ్ అలర్ట్ అయ్యాడు. గన్ తీసి గుమ్మం వైపు గురిపెట్టాడు. మేఘన భయంగా అటువైపు చూసింది. నీడలో నుండి ఒక వ్యక్తి బయటకు వచ్చాడు. చేతిలో నల్లటి బ్యాగ్ పట్టుకుని ఉన్నాడు.
అది... మేఘన బ్యాగ్. ఆమె ఇన్వెస్టిగేషన్ నోట్స్ ఉన్న బ్యాగ్. ఆ వ్యక్తి మరెవరో కాదు, ఆద్విక్ నమ్మకస్తుడైన మరో అనుచరుడు. కానీ అతని ముఖంలో ఇప్పుడు నమ్మకం లేదు, ఒక రాక్షస ఆనందం ఉంది. అతను నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వచ్చి, ఆద్విక్ కాళ్ళ దగ్గర ఆ బ్యాగ్ పడేశాడు. జిప్ తెరిచి, అందులో నుండి ఒక ఫోటో తీసి ఆద్విక్ మొహం మీద విసిరాడు. "బాస్, ఈ అమ్మాయి కేవలం జర్నలిస్ట్ మాత్రమే కాదు. ఈ ఫోటో చూడండి," అని ఆ వ్యక్తి గంభీరంగా చెప్పాడు. ఆ ఫోటో ఆద్విక్ ఛాతీ మీద పడింది. ఆద్విక్ కష్టపడి ఆ ఫోటో వైపు చూశాడు. మేఘన గుండె ఆగిపోయినంత పనైంది.
ఆ ఫోటో... తన చిన్నప్పుడు తన తండ్రితో దిగిన ఫోటో. కానీ ఆ ఫోటోలో తన తండ్రి పక్కన ఉన్న వ్యక్తిని చూసి ఆద్విక్ కళ్ళలో రక్తం ఉప్పొంగింది. గాయం నొప్పిని కూడా మర్చిపోయి, అతను షాక్ తో కళ్ళు పెద్దవి చేశాడు. "నువ్వు... వాడి కూతురివా?" అని ఆద్విక్ కళ్ళలో నిప్పులు చెరుగుతూ అడిగాడు. ఆ స్వరంలో ఇందాకటి సందేహం లేదు, ఇప్పుడు అసహ్యం, ద్వేషం నిండిపోయాయి. మేఘనకి అర్థం కాలేదు. తన తండ్రి పక్కన ఉన్న వ్యక్తి ఎవరు? ఆద్విక్ ఎందుకు అంతలా రియాక్ట్ అవుతున్నాడు? ఆద్విక్ ఉన్నపళంగా మేఘన చేతిని విసిరికొట్టాడు.
"విక్రమ్! ఈమెని బంధించండి. ఇక్కడి నుండి ప్రాణాలతో బయటకు వెళ్ళకూడదు," అని ఆద్విక్ కోపంగా ఆజ్ఞాపించాడు. బయట పిడుగు పడిన శబ్దం ఆ గదిని దద్దరిల్లేలా చేసింది. మేఘన కళ్ళలో భయం స్థానంలో ఇప్పుడు అయోమయం మిగిలింది. తను కాపాడాలనుకున్న వాడే, ఇప్పుడు తన మరణ శాసనం రాస్తున్నాడా? ఆమె కళ్ళలో కన్నీళ్లు ధారగా కారుతున్నాయి. "ఆద్విక్ గారు, ప్లీజ్ నా మాట వినండి!" అని మేఘన భయంతో అరుస్తూ అన్నది. కానీ ఆద్విక్ వినిపించుకునే స్థితిలో లేడు. అతను మళ్ళీ స్పృహ కోల్పోతూ, ఆమెను శత్రువులా చూస్తూ కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
(కొనసాగుతుంది...)
