કાળચક્ર: ચેનપુરની માયાજાળ
લેખક : રૂપેન પટેલ
વર્ષ ૨૦૧૦. આખા ગુજરાતને હલાવી દેનાર એ હાઈ-પ્રોફાઈલ રાજકીય હત્યા અને ફેક એન્કાઉન્ટર કેસની ફાઈલ ફરી ખુલી હતી. સમર અને રણધીરને એક પાક્કી બાતમી મળી હતી કે એન્કાઉન્ટરનો એકમાત્ર સાક્ષી અને ખૂંખાર ગુનેગાર 'વિક્રાલ' મધ્ય પ્રદેશના ગાઢ જંગલોમાં આવેલા 'ચેનપુર' ગામમાં છુપાયો છે. પોતાના જીવ બચાવવા અને પ્રમોશનની લાલચમાં તેઓ વિક્રાલનો શિકાર કરવા નીકળી પડ્યા.
બંને જંગલની વચોવચ આવેલા એક જૂના, સડી ગયેલા લાકડાના પુલ પાસે પહોંચ્યા.
"આ પુલ પાર કરીશું એટલે ચેનપુર ગામ આવશે. બાતમી પાક્કી છે રણધીર, વિક્રાલ આજે આપણા હાથમાંથી બચવો ના જોઈએ." સમરે પોતાની રિવોલ્વર લોડ કરતા કહ્યું.
જેવો બંનેએ પુલ પાર કર્યો, હવાની દિશા બદલાઈ ગઈ અને જંગલનો સન્નાટો એક વિચિત્ર ગણગણાટમાં ફેરવાઈ ગયો.
ગામમાં પ્રવેશતા જ અચાનક ધોળા દિવસે ગાઢ અંધકાર છવાઈ ગયો. રસ્તાની વચ્ચે એક જૂના ખાટલા પર મંગલદાસ બેઠો હતો. સફેદ લાંબી દાઢી, કાળો કુરતો અને હાથમાં સાપ કોતરેલી લાકડાની લાકડી. તેની આંખો એકધારી સમર અને રણધીરને જોઈ રહી હતી, ક્યારેય પલકારો માર્યા વિના.
રણધીર (ગુસ્સામાં બંદૂક તાણીને):
"એ ડોસા! વિક્રાલ ક્યાં છુપાયો છે? અમને પાક્કી બાતમી મળી છે કે એ આ જ ગામમાં છે!"
મંગલદાસના ચહેરા પર કોઈ જ ડર ન હતો, જાણે તે જાણતો જ હોય કે આ બંને અહીં કેમ આવ્યા છે. તેણે પોતાની સાપવાળી લાકડી જમીન પર પછાડી અને ભેદી અવાજે બોલ્યો:
મંગલદાસ:
"ચેનપુરમાં કોઈ નવો નથી આવતું સાહેબ, અહીં તો બસ જૂના લોકો જ પોતાના પાપ ધોવા વારંવાર પાછા ફરે છે. દિવસ અને રાત તો મારા મૂડ પર ચાલે છે, પણ તમારો સમય હવે પૂરો થઈ ગયો છે."
મંગલદાસની વાતને બકવાસ સમજીને તેઓ આગળ વધ્યા. ગામની વચોવચ દેશી દારૂના પીઠા પાસે ફાનસના આછા પ્રકાશમાં વિક્રાલ બેઠો હતો.
સમર (હાંફતા અવાજે):
"ખેલ ખતમ વિક્રાલ! બહુ ભાગ્યો તું આખા ગુજરાતમાંથી... પણ આજે આ જંગલ પણ તને નહીં બચાવી શકે. ચલ, હાથ ઉપર કર!"
વિક્રાલ (શાંતિથી દારૂનો ઘૂંટડો ભરીને, ભેદી હાસ્ય સાથે):
"સાહેબ... ગુજરાતની સરહદ તો તમે ક્યારનીય પાછળ છોડી દીધી. આ 'ચેનપુર' ગામ છે. અહીં કાયદો તમારો નથી ચાલતો, અહીં કાયદો આ જંગલનો ચાલે છે."
રણધીર:
"વાત ના ફેરવ! તને પકડીને અમે આ ગામની બહાર લઈ જઈશું, હમણાં જ!"
વિક્રાલ (જોરથી હસતા-હસતા):
"બહાર? કઈ બહારની દુનિયા સાહેબ? તમે સવારના આ જંગલમાં ગોળ-ગોળ ફરી રહ્યા છો. તમે જેટલી વાર ભાગવાનો રસ્તો શોધશો, એટલી વાર આ ચેનપુર તમને પાછા ખેંચી લાવશે. જુઓ તમારા પોતાના હાથ... કાયદાના રક્ષકમાંથી તમે ક્યારે લોહીના તરસ્યા વરુ બની ગયા?"
રણધીર ગભરાઈ ગયો. તેણે પોતાની ઘડિયાળ જોઈ, કાંટા અટકી ગયા હતા. તેઓ વિક્રાલને બાંધીને જંગલ તરફ ભાગ્યા. કલાકો સુધી દોડવા છતાં તેઓ ફરી-ફરીને એ જ જગ્યાએ આવી જતા હતા. અચાનક જંગલ ધ્રૂજવા લાગ્યું અને તેઓ પ્રાચીન ભૈરવ મંદિરના ઓટલા પાસે પહોંચી ગયા.
ત્યાં ઓટલા પર ભૈરવી બેઠી હતી. આખા શરીરે રાખ ચોળેલી, ગળામાં રુદ્રાક્ષની માળાઓ અને લાલચોળ આંખો. તે કોઈ સમય કે કાળના બંધનમાં ન હતી.
સમર (કરગરતા અવાજે):
"અમે રસ્તો ભટકી ગયા છીએ... અમને અહીંથી બહાર જવાનો રસ્તો બતાવો!"
ભૈરવીએ પોતાની લાલચોળ આંખોથી બંનેની આરપાર જોયું અને ગંભીર, પડઘાતા અવાજે બોલી:
ભૈરવી:
"જે રસ્તેથી આવ્યા છો, એ રસ્તો તમે ક્યારનોય ભૂંસી નાખ્યો છે. હવે જો મુક્તિ જોઈતી હોય, તો પહેલા પોતાના અંદરના રાક્ષસને ઓળખો."
જેવા તેઓ મંદિરથી આગળ વધ્યા, આકાશમાં વાદળો ગોળ-ગોળ ફરવા લાગ્યા. એક તીણો અવાજ ગુંજવા લાગ્યો. આકાશની બિલકુલ વચ્ચેથી એક અતિશય તેજસ્વી, લીલો પ્રકાશ (Spiral UFO Light) સીધો ચેનપુર પર પડ્યો. બધી જ વસ્તુઓ હવામાં તરવા લાગી.
વિક્રાલના હાથનું દોરડું આપોઆપ અદ્રશ્ય થઈ ગયું. તે સમર અને રણધીરની નજીક આવ્યો. તેના ચહેરા પર હવે કોઈ ગુનેગારનો ભાવ ન હતો.
વિક્રાલ:
"સમર... રણધીર... હવે આ ખાખી વર્દીનું નાટક બંધ કરો. બાતમી મેં નહોતી આપી, તમારા પાપે તમને અહીં બોલાવ્યા છે. તમે બંને કોઈ પોલીસવાળા નથી. યાદ કરો એ ૨૦૧૦ ની રાત! તમે પણ મારી જેમ જ વર્ષો પહેલાં અહીં કોઈ નિર્દોષનું ખૂન કરીને છુપાવા આવ્યા હતા. આ ચક્રવ્યૂહમાં તમે તમારો ગુનો ભૂલી ગયા અને પોતાને જ પોલીસ સમજી બેઠા!"
સમર અને રણધીરના મગજમાં ભયાનક સત્યના ઝબકારા થયા. તેઓ જ ખૂની હતા! તેમના મગજે અપરાધભાવનાથી બચવા આ કાલ્પનિક માયાજાળ ઊભી કરી હતી.
બંને જીવ બચાવવા પેલા જૂના લાકડાના પુલ તરફ દોડ્યા. જેવો તેમણે પુલ પાર કર્યો... તેઓ ફરી પાછા ચેનપુર ગામના એ જ દેશી દારૂના પીઠાની સામે આવીને ઊભા રહી ગયા! તેમની સામે મંગલદાસ અણનમ આંખે જોઈ રહ્યો હતો અને ભૈરવીનું અટ્ટહાસ્ય જંગલમાં ગુંજી રહ્યું હતું.
સમર અને રણધીરના પગ હવે જમીન સાથે જકડાઈ ગયા હતા. થાક, ડર અને વર્ષો જૂની અપરાધભાવનાએ તેમને અંદરથી કોરી ખાધા હતા. તેઓ જેટલું જંગલમાંથી ભાગવાની કોશિશ કરતા, એટલા જ પાછા એ દેશી દારૂના પીઠાની અને મંગલદાસની ભેદી આંખોની વધુ નજીક ખેંચાઈ આવતા. તેમની આંખોમાં હવે જીવવાનો કોઈ મોહ કે બચવાની કોઈ આશા નહોતી, માત્ર એક ક્યારેય ન ખતમ થનારી ભયાનકતાની શૂન્યતા હતી.
દ્રશ્ય ધીમે ધીમે જંગલની સપાટીથી ઉપર ઉઠે છે. કેમેરો ગાઢ, ભેજવાળા ધુમ્મસને ચીરીને આકાશ તરફ જાય છે. નીચે... ચેનપુર ગામ હવે કોઈ સામાન્ય ગામ નથી લાગતું, પણ ઉપરથી જોતાં તે એક વિશાળ, ગોળ જલેબી આકારના અનંત ચક્રવ્યૂહમાં ફેરવાઈ ગયેલું દેખાય છે. એક એવો ભુલભુલામણી ભર્યો લૂપ જેની કોઈ શરૂઆત નથી, અને કોઈ અંત નથી.
જંગલની હવામાં મંગલદાસનો ઘેરો અને ડરામણો અવાજ ગુંજતો રહે છે... "અહીં સવાર ક્યારેય નથી પડતી સાહેબ..."
એ રહસ્યમય લીલા પ્રકાશ અને અનંત અંધકારની વચ્ચે હવે માત્ર ત્રણ પડછાયાઓ (સમર, રણધીર અને વિક્રાલ) કાયમ માટે એકબીજાની પાછળ દોડી રહ્યા છે. હવે અહીં કોઈ વર્દી નથી, કોઈ કાયદો નથી, કોઈ પોલીસ કે ગુનેગાર નથી. બસ, પાપીઓ અનંત કાળ સુધી એકબીજાનો શિકાર કરવા માટે આ કાળચક્રમાં કેદ થઈ ગયા છે.
"પાપનો કોઈ અંત નથી હોતો સાહેબ, એનો આકાર માત્ર ગોળ હોય છે... અને ચેનપુરમાં મોત નહિ, માત્ર સજા મળે છે!"
