ભાગ - ૫: પાંચ વાગ્યાનો વિસ્ફોટ અને અંધકારનો ઉદય
બરાબર સાંજના ચાર વાગ્યાને પચાસ મિનિટ થઈ હતી. ડ્રોઇંગ રૂમના સેન્ટર ટેબલ પર પડેલી ડિજિટલ ઘડિયાળના આંકડા જાણે કોઈ ટાઇમ બોમ્બની જેમ બદલાઈ રહ્યા હતા. સુમિત છેલ્લા એક કલાકથી સતત કોઇને કોઇને ફોન લગાડવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો, પણ સામે છેડેથી કાં તો ફોન સ્વીચ ઓફ આવતો હતો અથવા તો કોઈ જવાબ નહોતું આપતું. કોર્પોરેટ જગતમાં જ્યારે પતનની ગંધ આવે, ત્યારે સૌથી પહેલાં તમારા પોતાના જ વફાદારો સાથ છોડી દેતા હોય છે. સુમિતના કપાળેથી પરસેવાની ધાર ઉતરીને તેના મોંઘા લિનેન શર્ટના કોલરને ભીંજવી રહી હતી.
વિદેહિતા એ જ સોફાના ખૂણે અત્યંત પ્રશાંત મુદ્રામાં બેઠી હતી. તેના હાથમાં બ્લેક કોફીનો મગ હતો, જેમાંથી નીકળતી વરાળ તેની આંખો સામે એક ધૂંધળી માયાજાળ રચી રહી હતી. તેના ચહેરા પર એક પણ રેખા હલતી નહોતી. જે સ્ત્રી કાલ રાત સુધી સમાજના ભયથી અને પતિના મૌનથી ડરતી હતી, તેની અંદર અત્યારે એક અજીબ પ્રકારની 'નિર્દયતા' શાસન કરી રહી હતી. તે સુમિતની લાચારીને માણી રહી હતી—એ જ પુરુષની લાચારી, જેણે થોડા કલાકો પહેલાં તેના આત્મસન્માનને 'કેઝ્યુઅલ' કહીને હસી કાઢ્યું હતું.
"વિદેહિતા, હજુ પણ સમય છે... પ્લીઝ..." સુમિતનો અવાજ જે ક્યારેય આ ઘરમાં સત્તાથી ગુંજતો હતો, તે આજે કરગરી રહ્યો હતો. "અર્ણવને ફોન કર. એને કહે કે આ ન્યૂઝ રોકે. જો આ માર્કેટમાં ગયું ને, તો કાલે સવારે હું રોડ પર આવી જઈશ. મારું ક્રેડિટ રેટિંગ, મારો સિબિલ સ્કોર, મારી સોસાયટીમાં ઈજ્જત... બધું જ સાફ થઈ જશે."
વિદેહિતાએ કોફીનો એક ઘૂંટડો લીધો. કડવો સ્વાદ તેના ગળા નીચે ઉતરી ગયો. તેણે ઘડિયાળ તરફ જોયું—બરાબર પાંચ વાગ્યા હતા.
તેણે રિમોટ ઉપાડ્યું અને સામે લટકતી ૬૫ ઇંચની એલઇડી સ્ક્રીન ચાલુ કરી. ન્યૂઝ ચેનલ સ્ક્રીન પર ફ્લેશ થઈ. અચાનક આખા રૂમમાં ટીવીના લાલ અને પીળા કલરના ગ્રાફિક્સની રોશની ફેલાઈ ગઈ અને બેકગ્રાઉન્ડમાં સનસનાટીભર્યું મ્યુઝિક વાગવા લાગ્યું.
એન્કરનો ઘેરો અવાજ રૂમમાં ગુંજ્યો: “આ વખતની સૌથી મોટી બ્રેકિંગ ન્યૂઝ... અમદાવાદના કોર્પોરેટ જગતમાં ભૂકંપ! એસ.જી. હાઈવે પર આવેલી મલ્ટીનેશનલ ફાઇનાન્સ કંપનીના સીઈઓ વિક્રમ સેહગલ પર ૨૦૦ કરોડના મની લોન્ડરિંગ અને શેલ કંપનીઓ દ્વારા ટેક્સ ચોરીના ગંભીર આક્ષેપો. એટલું જ નહીં, મંત્રીઓ સાથેની કરોડોની સાંઠગાંઠના ઓડિયો પુરાવા પણ લીક થયા છે. સૂત્રોના જણાવ્યા અનુસાર, બોર્ડ ઓફ ડિરેક્ટર્સે વિક્રમ સેહગલનું રાજીનામું માંગી લીધું છે અને ઈડી (ED) ગમે ત્યારે દરોડા પાડી શકે છે...”
સ્ક્રીન પર વિક્રમનો એ જ અહંકારી ચહેરો દેખાઈ રહ્યો હતો, જેની નીચે મોટા અક્ષરોમાં લખ્યું હતું: 'મહોરાં પાછળનો અસલી ચહેરો.'
સુમિતના હાથમાંથી તેનો આઇફોન છટકીને નીચે માર્બલના ફ્લોર પર પડ્યો. કાચ તૂટવાનો એક હળવો અવાજ આવ્યો—જેમ ગઈકાલે રાત્રે હોટલના ટેરેસ પર વાઇનનો ગ્લાસ તૂટ્યો હતો. તેનો આખો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો હતો. સ્ક્રીન પર ન્યૂઝ આગળ વધી રહ્યા હતા: “...આ કૌભાંડમાં કેટલીક શેલ કંપનીઓમાં શહેરના જાણીતા ફાઇનાન્સર્સના પર્સનલ ફંડ્સ પણ ઇન્વેસ્ટ થયા હોવાની આશંકા છે, જે તમામ ખાતાઓ ટૂંક સમયમાં જ સીઝ કરવામાં આવશે.”
સુમિત ઘૂંટણભેર જમીન પર બેસી ગયો. "બધું જ પૂરું થઈ ગયું... મારૂં પચાસ કરોડનું ઇન્વેસ્ટમેન્ટ... એ ખાતાઓ ક્યારેય અનફ્રીઝ નહીં થાય. વિદેહિતા... તેં આ શું કર્યું? તેં મારા જ ઘરના પાયા ખોદી નાખ્યા."
વિદેહિતા સોફા પરથી ઊભી થઈ. તે ધીમા પગલે સુમિતની નજીક આવી. તેની કાળી શિફોન સાડીનો છેડો જમીન પર ઘસાતો હતો, જે કોઈ નાગણની ગતિ જેવો લાગતો હતો. તે સુમિતની સામે નીચે ઝૂકી. તેની આંખોમાં નફરત કે ગુસ્સો નહોતો, પણ એક કાળી, ખાલી સ્તબ્ધતા હતી.
"મેં ઘરના પાયા નથી ખોદ્યા, સુમિત," વિદેહિતાનો અવાજ લોખંડ જેવો મજબૂત હતો. "મેં તો બસ એ કાચના મહેલના 'ચીથરા' ઉડાડ્યા છે, જેની અંદર તું મારી આબરૂનો સોદો કરીને આરામથી સૂતો હતો. જ્યારે વિક્રમે મારો પાલવ ખેંચ્યો ને, ત્યારે તને એ 'બિઝનેસ' લાગતો હતો. આજે જ્યારે ઈડી (ED) તારી તિજોરી ખેંચવા આવી રહી છે, ત્યારે તને આ 'અન્યાય' લાગે છે? આ દુનિયાનો નિયમ છે સુમિત... જે વાવો, એ જ લણવું પડે."
સુમિતે નજર ઊંચી કરીને તેની સામે જોયું. તેની આંખોમાં ડર હતો. તેને લાગ્યું કે તેની સામે તેની પત્ની નહીં, પણ કોઈ અજાણી, ક્રૂર શક્તિ ઊભી છે. "તું આટલી નિર્દય ક્યારથી બની ગઈ, વિદેહિતા? હું તારો પતિ છું."
"પતિ?" વિદેહિતા ખડખડાટ હસી પડી. એ હાસ્ય આખા રૂમમાં પડઘાયું, પણ એ હાસ્યમાં કોઈ આનંદ નહોતો, માત્ર એક વરવી ચીસ હતી. "પતિ એ હોય જે પત્નીના સન્માન માટે દુનિયા સામે લડી લે, એ નહીં જે પત્નીને જ વરુઓની સામે ફેંકીને પોતાના ફાયદાની ગણતરી કરે. કાલ રાત સુધી હું એક પત્ની હતી સુમિત... પણ આજે હું માત્ર એક 'ખેલાડી' છું. અને આ રમતમાં હજુ ઘણા મોહરાઓ તૂટવાના બાકી છે."
તેણે પોતાનું પર્સ લીધું. ટીવી પર હજુ પણ બ્રેકિંગ ન્યૂઝ ચાલી રહ્યા હતા. વિદેહિતા દરવાજા તરફ આગળ વધી.
"તું ક્યાં જાય છે આ સમયે?" સુમિતે પાછળથી રાડ પાડી.
વિદેહિતા દરવાજો ખોલતા અટકી. તેણે પાછળ વળીને જોયું વગર જ કહ્યું, "આ તો માત્ર એક વિક્રમ અને એક સુમિતના પતનની શરૂઆત છે. આ શહેરના સફેદપોશ વરુઓની યાદી બહુ લાંબી છે. હું હવે એ અર્ણવને મળવા જાઉં છું... જેની પાસે આ રમતનો આગળનો નકશો તૈયાર છે. ઘર સંભાળજે સુમિત, કારણ કે કાલે સવારે કદાચ આ ઘર પણ તારું નહીં રહે."
દરવાજો બંધ થઈ ગયો. રૂમમાં માત્ર ટીવીનો અવાજ ગુંજતો રહ્યો. વિદેહિતા લિફ્ટ તરફ આગળ વધી ત્યારે કોરિડોરના અંધારામાં તેનો પડછાયો કોઈ રણચંડી જેવો મોટો અને ભયાનક દેખાતો હતો. વાર્તા હવે કોઈ સામાન્ય ઘરેલુ ઝઘડાની નહોતી રહી, તે અમદાવાદના કોર્પોરેટ કાદવને ઉખાડી ફેંકવા માટેની એક ભયાનક સફર બની ચૂકી હતી.
