ભાગ - ૮: કાયદાના સકંજામાં સત્ય અને સત્તાધીશની મુલાકાત
બીજી જૂન, ૨૦૨૬ની એ સવાર અમદાવાદના આકાશમાં કોઈ સામાન્ય સૂર્યોદય લઈને નહોતી આવી. વાતાવરણમાં સવારની ઠંડક હોવા છતાં, એસ.જી. હાઈવેની આસપાસની હવા ગરમ થઈ ચૂકી હતી. વિદેહિતા સવારના છ વાગ્યાની જાગતી હતી. તેણે આછા ગ્રે રંગની સુતરાઉ સાડી પહેરી હતી. તેના ચહેરા પર કોઈ ઉત્તેજના નહોતી, માત્ર એક વ્યુહાત્મક ગંભીરતા હતી. ડ્રોઈંગ રૂમમાં સુમિત હજુ પણ એ જ સોફા પર અડધો આડો પડેલો હતો, તેના કપડાં વિખરાયેલા હતા અને આંખોમાં રાતભરના જાગરણની લાલી હતી.
બરાબર સાડા છ વાગ્યે ફ્લેટના મુખ્ય દરવાજા પર જોરજોરથી ટકોરા પડ્યા. આ ટકોરા ગઈકાલ જેવા નહોતા—આમાં કાયદાની નિર્દય સત્તાનો અવાજ હતો.
સુમિત ઝબકીને જાગી ગયો. "કોણ... કોણ છે?" તેનો અવાજ ફાટી ગયો હતો.
વિદેહિતાએ અત્યંત શાંતિથી દરવાજો ખોલ્યો. બહાર સફારી સૂટમાં સજ્જ ચાર પુરુષો અને બે મહિલા અધિકારીઓ ઉભા હતા. તેમની પાછળ બે હથિયારધારી પોલીસ કોન્સ્ટેબલ પણ હતા. સૌથી આગળ ઉભેલા અધિકારીએ પોતાનું આઈડી કાર્ડ વિદેહિતા સામે ધર્યું.
"એન્ફોર્સમેન્ટ ડિરેક્ટોરેટ (ED)... હું આસિસ્ટન્ટ ડિરેક્ટર ચૌહાણ. મિસ્ટર સુમિત શાસ્ત્રી વિરુદ્ધ સર્ચ વોરંટ છે. વિક્રમ સેહગલના મની લોન્ડરિંગ કેસમાં તેમની શેલ કંપનીઓ સાથેના ફાઇનાન્શિયલ ટ્રાન્ઝેક્શન અંતર્ગત અમારે આ ઘરની તલાશી લેવી પડશે અને તેમની પૂછપરછ કરવી પડશે."
સુમિત સોફા પરથી ઊભો થવા ગયો પણ તેના પગ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. "સર... આમાં મારી કોઈ ભૂલ નથી. હું તો માત્ર ઇન્વેસ્ટર..."
"એ બધી વાતો ઓફિસે આવીને કરજો, મિસ્ટર શાસ્ત્રી," અધિકારીએ કડક અવાજે કહ્યું અને તેની ટીમને અંદર આવવાનો ઈશારો કર્યો. આગલા બે કલાક સુધી આખા ઘરમાં કાગળો, લેપટોપ અને બેંકની ડાયરીઓની ચીવટપૂર્વક તપાસ થઈ. વિદેહિતા એક ખૂણે ઉભી રહીને આ બધું જોઈ રહી હતી. જ્યારે મહિલા અધિકારીએ વિદેહિતાના પર્સ અને લોકરની તપાસ કરવાની મંજૂરી માંગી, ત્યારે વિદેહિતાએ હસીને કહ્યું, "ચોક્કસ ઓફિસર, મારો કાયદાને પૂરો સહકાર છે." તે જાણતી હતી કે તેણે રાખેલા અસલી પુરાવા આ ઘરમાં ક્યાંય નથી, તે તો અર્ણવના સેફ સર્વર પર સુરક્ષિત હતા.
આઠ વાગ્યા સુધીમાં અધિકારીઓએ સુમિતના તમામ ગેજેટ્સ જપ્ત કરી લીધા હતા. "મિસ્ટર સુમિત, તમારે અમારી સાથે ખાનપુર ઓફિસે આવવું પડશે. તમારી ઔપચારિક ધરપકડની પ્રક્રિયા ત્યાં જ પૂરી થશે."
સુમિતને જ્યારે કોન્સ્ટેબલો પકડીને બહાર લઈ જઈ રહ્યા હતા, ત્યારે તેણે પાછળ વળીને વિદેહિતા તરફ જોયું. તેની આંખોમાં ભીખ હતી, એક આખરી આજીજી હતી. પણ વિદેહિતાની આંખો પથ્થર જેવી જ રહી. તેણે મનોમન કહ્યું—'જ્યારે તેં મારી આબરૂનો સોદો કર્યો હતો સુમિત, ત્યારે તારા માટે હું પણ એક મોહરો જ હતી ને? આજે તું પણ આ શતરંજનો ભોગ બન્યો છે.'
દરવાજો બંધ થયો. આલીશાન ફ્લેટમાં હવે વિદેહિતા સાવ એકલી હતી. પણ તેની આ શાંતિ લાંબી ન ચાલી. તેના પર્સમાં રાખેલો નવો સ્માર્ટફોન ધ્રૂજ્યો. કોઈ અજાણ્યો નંબર હતો.
તેણે ફોન કાન પર મૂક્યો. "હેલો."
સામે છેડેથી કોઈ યુવાન કે ગુંડાનો અવાજ નહોતો. એક અત્યંત પ્રભાવશાળી, શાંત અને વડીલ જેવો અવાજ આવ્યો—જે અવાજ સાંભળવા આખું ગુજરાત ન્યૂઝ ચેનલો પર લાઇન લગાવતું હતું. એ જયવર્ધન રાણા પોતે હતો.
"વિદેહિતા બેન... નમસ્કાર," રાણાના અવાજમાં આદર નહોતો, પણ એક ભયાનક ગંભીરતા હતી. "સવાર-સવારમાં ઘરમાં બહુ મોટો ડ્રામા થઈ ગયો, ખરું ને? સુમિત બિચારો બહુ નબળો નીકળ્યો. પણ હું માનું છું કે તું બહુ મજબૂત સ્ત્રી છે."
વિદેહિતાએ ઊંડો શ્વાસ લીધો. "જયવર્ધન રાણા સાહેબ... તમે પોતે મને ફોન કરશો એ મેં નહોતું વિચાર્યું. વિવેક વર્માથી કામ ના પત્યું એટલે અસલી ખેલાડીએ મેદાનમાં આવવું પડ્યું?"
રાણા સામે છેડેથી ધીમેથી હસ્યો. "વિવેક તો માત્ર નોકર છે, એને વાત કરવાની તમીઝ નથી. તારી પાસે જે દસ્તાવેજો છે, એનાથી મને કોઈ જેલમાં નહીં મોકલી શકે, વિદેહિતા. કાયદો મારી મુઠ્ઠીમાં રમે છે. પણ હા, તું મીડિયામાં જે કાદવ ઉછાળી રહી છે, એનાથી મારી આગામી ઇલેક્શનની ઇમેજ પર સહેજ ડાઘ પડી શકે છે. અને મને ડાઘ બિલકુલ પસંદ નથી."
"તો તમે શું કરવા માંગો છો?" વિદેહિતાએ સીધો પ્રશ્ન કર્યો.
"હું સોદો કરવા માંગુ છું. પણ વિવેક જેવો સસ્તો સોદો નહીં. આજે બપોરે બાર વાગ્યે, સાબરમતી આશ્રમની પાછળ આવેલા મારા પર્સનલ ફાર્મહાઉસ પર આવ. તારા પુરાવાઓ સાથે. આપણે રૂબરૂ બેસીને હિસાબ કરીશું. જો તું આવીશ, તો તારા પતિ સુમિતને ચોવીસ કલાકમાં જેલમાંથી બહાર કઢાવી દઈશ અને તારી કંપનીની વાઇસ પ્રેસિડેન્ટની સીટ કાયમ રહેશે. અને જો તું ના આવી..." રાણા અટક્યો. તેના અવાજની એ શાંતિ હવે ઝેરમાં ફેરવાઈ ગઈ. "...તો યાદ રાખજે, અમદાવાદ બહુ મોટું શહેર છે. અહીં રોજ કેટલીય સ્ત્રીઓ અકસ્માતમાં ગાયબ થઈ જાય છે અને એમના 'ચીથરા' પણ નદીના પાણીમાં વહી જાય છે."
ફોન કપાઈ ગયો. વિદેહિતાના હાથ સહેજ ધ્રૂજ્યા, પણ એ ડરના કારણે નહીં, એ તો યુદ્ધની અંતિમ ક્ષણ નજીક આવવાની ઉત્તેજના હતી. રાણાએ તેને ખુલ્લો પડકાર ફેંક્યો હતો.
તેણે તરત જ અર્ણવને મેસેજ કર્યો: 'સાહેબનો ફોન આવ્યો હતો. બપોરે બાર વાગ્યે ફાર્મહાઉસ પર બોલાવી છે. આપણો માસ્ટર પ્લાન રેડી રાખજે. આજે કાં તો રાણાનું સામ્રાજ્ય તૂટશે, કાં તો વિદેહિતાનો અંત આવશે.'
ઘડિયાળમાં નવ વાગ્યા હતા. રણમેદાન તૈયાર હતું અને વિદેહિતા પોતાના અસ્તિત્વની સૌથી મોટી બાજી રમવા માટે ઘરની બહાર નીકળી.
