ਭਾਗ - 1: ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ
ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਸਭ ਦੀ ਇੱਕੋ ਕਹਾਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਜੰਮਣਾ, ਪੜ੍ਹਨਾ, ਕਮਾਉਣਾ ਤੇ ਭੀੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਣਾ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ—"ਇਸ ਭੀੜ ਵਿੱਚ 'ਮੈਂ' ਕੌਣ ਹਾਂ? ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ ਕੀ ਹੈ?"
ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਉਸਮਾਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸਦੇ ਸੁਪਨੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਸੈੱਟ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇਕਰ ਆਪਣੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਖ਼ਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਹ ਵੀ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਬਣਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਚੌਂਕ 'ਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਇੱਕ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਮੇਰਾ ਝੋਲਾ (ਬੈਗ) ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਡਾਇਰੀ। ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਡੀਆਂ-ਵੱਡੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸਨ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਉਸ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਸਨ, ਬੱਚੇ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਲੱਗ ਹੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਵਾਂ। ਪਰ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਸਕੂਨ ਅਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਹਟ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ 'ਫ਼ੀਨਿਕਸ' (Phoenix - ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪੰਛੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸੁਆਹ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀ ਉੱਠਦਾ ਹੈ) ਵਾਂਗ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਜਾਗ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਮੈਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਰੰਗ ਅਤੇ ਅੱਖਰ ਬਿਖਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
"ਸਪਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਸੌਂਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਦੀ ਹੈ, ਸਪਨੇ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।"
ਮੈਂ ਭੀੜ ਵੱਲ ਪਿੱਠ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਮੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅਜੇ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮੈਂ ਚੱਲ ਪਿਆ ਸੀ... ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਅਲੱਗ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖਣ ਲਈ।ਭਾਗ - 2: ਭੀੜ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਉਸ ਚਮਕਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਦੇਖਦੇ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਉਮੀਦ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸੇ ਫ਼ੀਨਿਕਸ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ ਖੰਭ ਫੈਲਾਈ ਖੜ੍ਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਬਣਾਏ ਰਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਹਮਣਾ 'ਇਕੱਲਤਾ' ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚੱਲਦਿਆਂ-ਚੱਲਦਿਆਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੇ ਰੇਲਵੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਬੈਂਚ 'ਤੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਆਦਮੀ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀਆਂ ਝੁਰੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਲੰਬਾ ਤਜ਼ਰਬਾ ਸਾਫ਼ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਟੰਗਿਆ ਝੋਲਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਐਨੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਿੱਧਰ ਚੱਲਿਆ ਏਂ? ਰਸਤੇ ਅਣਜਾਣ ਨੇ ਤੇ ਰਾਤ ਲੰਬੀ।"
ਮੈਂ ਰੁਕਿਆ, ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅਦਬ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਬਾਬਾ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਸਤੇ ਅਣਜਾਣ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੇ 'ਮੈਂ' ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਹੂਕ ਭਰੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਨਿਕਲਦੇ ਨੇ ਇਸ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣਾ ਅੰਦਾਜ਼ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ।"
ਉਸ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਉੱਤਰ ਗਈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਕੱਢੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਲਾਈਨ ਲਿਖੀ:
"ਮੈਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਬਣਨਾ ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਬਣਾਂਗਾ ਜੋ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।"
ਮੈਂ ਬਾਬਾ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਗਲੀ ਗੱਡੀ ਫੜਨ ਲਈ ਪਲੇਟਫਾਰਮ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਡੀ ਮੈਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਤਾ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਸੀ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵੀਂ ਇਬਾਰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਭਾਗ - 3: ਅਣਜਾਣ ਰਾਹਾਂ ਦਾ ਰਾਹੀ
ਰੇਲਗੱਡੀ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਫੜ ਲਈ ਸੀ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲਾਈਟਾਂ ਹੁਣ ਪਿੱਛੇ ਛੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਿਰਫ਼ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੱਡੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਮੁਸਾਫ਼ਿਰ ਸੌਂ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਹੀ ਚਮਕ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁਝ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਸਫ਼ਰ ਸਿਰਫ਼ ਰਸਤਾ ਬਦਲਣ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਖ਼ਿਆਲਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਜ਼ਰੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਇਸ ਫ਼ੈਸਲੇ 'ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਕੀ ਕਹੇਗੀ? ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਸਹੀ ਮੰਨਦੇ ਨੇ ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਭ ਚੱਲਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਵੱਖਰਾ ਰਸਤਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਗਲਪਨ ਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ।
ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕਿਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਗੱਡੀ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਰੁਕੀ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਝੋਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਉੱਤਰ ਗਿਆ। ਇਹ ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਰਿਆਵਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੱਜ-ਦੌੜ।
ਸਟੇਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੱਕੀ ਸੜਕ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਉੱਪਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਝਿਜਕ ਦੇ ਉਸ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਅਸੀਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਰੁਕ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ:
"ਮੰਜ਼ਿਲ ਮਿਲੇ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਇਹ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਭੀੜ ਦੇ ਡਰੋਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਇਹ ਤਾਂ ਗ਼ਲਤ ਗੱਲ ਹੈ।"
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਦਮ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਰਾਹ ਭਾਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦਾ 'ਮੈਂ' ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।ਭਾਗ - 4: ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਨਵੀਂ ਸੋਚ
ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ-ਚੱਲਦਿਆਂ ਸੂਰਜ ਹੁਣ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਥੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਅਜੇ ਵੀ ਓਵੇਂ ਹੀ ਕਾਇਮ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਿੰਡ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘਰ ਸਨ ਅਤੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੈਂ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੁਝ ਨੌਜਵਾਨ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬਾਈ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਲੱਗਦਾ ਏਂ, ਇੱਥੇ ਇਸ ਇਕੱਲੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਕੀ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਏਂ?"
ਮੈਂ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੁਆਚ ਗਈ ਸੀ, ਉਸੇ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਸਫ਼ਰ 'ਤੇ ਨਿਕਲਿਆ ਹਾਂ।"
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵੀ ਸੀ ਅਤੇ ਆਦਰ ਵੀ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਅਮਨ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ, "ਵਾਹ ਬਾਈ! ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉੱਥੇ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਸਾਦਗੀ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਏਂ। ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਅਲੱਗ ਹੈ।"
ਉਸ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਇਆ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਅਸਲੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵੱਡੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸਾਫ਼ ਦਿਲ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਝ ਲੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਇਸ ਅਲੱਗ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਜੁੜ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਮੈਂ ਚੱਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ:
"ਜਿੱਥੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਅਣਜਾਣ ਲੋਕ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।"
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਕਦਮ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ।ਭਾਗ - 5: ਮੰਜ਼ਿਲ ਅਤੇ ਮੁਕਾਮ (ਆਖਰੀ ਭਾਗ)
ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਲਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਉਹ ਭੀੜ ਬਹੁਤ ਛੋਟੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਹਵਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਡਾਇਰੀ ਦਾ ਆਖਰੀ ਪੰਨਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਸ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਬਾਹਰੀ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਸੀ—ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ।
ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਭੀੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਖ਼ੁਦ ਮਾਲਕ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਲਮ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ:
"ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਉਹ ਰੂਪ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅਜੇ ਜਾਣਦੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬਦਲੇਗੀ ਤੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੀ।"
ਮੈਂ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਡਾਇਰੀ ਬੰਦ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਿਰਨਾਂ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਵੱਖਰੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅਲੱਗ ਅੰਦਾਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤ ਅਤੇ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ।
— ਸਮਾਪਤ — its_usman_0420 insta id
