કબીર અમદાવાદના પોશ એરિયામાં ઉછરેલો એક જીદ્દી અને ઝનૂની યુવાન. તેના પિતા હાઈકોર્ટના વકીલ હતા અને ઈચ્છતા હતા કે કબીર પણ કાયદાનો અભ્યાસ કરે. પરંતુ કબીરના મગજમાં નાનપણથી જ વાર્તાઓ, સિનેમા અને માનવ મનની ડાર્ક સાઇડ (રહસ્યો) ભરેલી હતી. તે અમદાવાદની સેન્ટ ઝેવિયર્સ કોલેજમાંથી માસ કમ્યુનિકેશન પૂરું કરીને, પિતાના વિરોધ છતાં, મુંબઈ ભાગી ગયો હતો.
મુંબઈના અંધેરી વેસ્ટના એક નાનકડા ભેજવાળા રૂમમાં ત્રણ વર્ષ સુધી તેણે માત્ર વડાપાઉં ખાઈને સંઘર્ષ કર્યો. તે માત્ર એક સામાન્ય રાઈટર નહોતો; તેની પાસે ગુનાખોરી અને માનવીય સંબંધોના મનોવિજ્ઞાનને સમજવાની અદભુત દ્રષ્ટિ હતી. તે ઓટીટી (OTT) પ્લેટફોર્મ માટે એક એવી ડાર્ક થ્રિલર સ્ક્રિપ્ટ લખવા માંગતો હતો જે ઇન્ડસ્ટ્રીને હલાવી દે. આ જ રિસર્ચ તેને ઉત્તરાખંડના રહસ્યમય પહાડો તરફ ખેંચી લાવ્યું હતું.
ઉત્તરાખંડના મિલિટરી કેન્ટોનમેન્ટ હિલ સ્ટેશન 'ચકરાતા' (Chakrata) માં. આ કોઈ સામાન્ય ટૂરિસ્ટ પ્લેસ નથી. અહીં બ્રિટિશ જમાનાના અડધા તૂટેલા બંગલા, ગાઢ દેવદાર અને પાઈનના જંગલો છે.
કબીર ત્યાંના વિખ્યાત 'ટાઈગર ફોલ' (Tiger Falls) ની નજીક આવેલા એક એકાંત બંગલા 'વૂડવાઈન હોમસ્ટે'માં રોકાય છે. રિસર્ચ દરમિયાન તે સ્થાનિક લોકેશન્સ જેવા કે 'ચિલમિરી નેક' જ્યાંથી આખું ચકરાતા દેખાય છે, અને રહસ્યમય બુધેર ગુફાઓ. જે જમીનની અંદર સદીઓ જૂની ચૂનાની પથ્થરોની ગુપ્ત ભુલભુલામણી છે, ત્યાં ફરે છે. આ ગુફાઓ વિશે એવી અફવા છે કે અહીંથી ક્યારેય કોઈ જીવતું પાછું નથી આવ્યું.
તે રાત્રે ચકરાતા પર પ્રકૃતિએ કોઈ માયાવી ચાદર ઓઢી લીધી હતી. આકાશમાં પૂનમનો ચંદ્ર હતો, પરંતુ પહાડી ધુમ્મસને કારણે ચંદ્રનો પ્રકાશ સફેદ નહીં, પણ હવામાં હળવો આછો વાદળી અને જાંબલી શેડ બનાવી રહ્યો હતો. હોમસ્ટેના વરંડામાં જૂના બલ્બનો પીળો પ્રકાશ આ ધુમ્મસ સાથે ભળીને એક સપના જેવું, પણ રહસ્યમય વાતાવરણ ઉભું કરતો હતો. પવનના કારણે દેવદારના પાંદડાઓનો અવાજ કોઈ પ્રાચીન સંગીત જેવો લાગતો હતો.
વૂડવાઈન હોમસ્ટે ની કેર ટેકર મીરાં ફાયરપ્લેસ પાસે લાલ રંગના લોકલ પહાડી શૉલમાં બેઠી હતી. આગના લાલ-પીળા લપકારા તેના ચહેરા પર પડતા હતા, જેનાથી તેની આંખો વધુ ઊંડી અને નશાલી લાગતી હતી. કબીર તેની નજીક બેઠો. હવામાં દેવદારના લાકડાના બળવાનો અને મીરાંના પહાડી અત્તરનો મિશ્રિત રોમેન્ટિક સુગંધ ફેલાયેલી હતી.ઠંડીના કારણે મીરાંના હાથ ધ્રૂજી રહ્યા હતા.
કબીરે જ્યારે પોતાનો ગરમ હાથ મીરાંના બરફ જેવા ઠંડા હાથ પર મૂક્યો, ત્યારે મીરાંએ હાથ પાછો ખેંચવાને બદલે કબીરની આંખોમાં જોયું. હવામાં સગડીના લાકડાંનો તડતડ અવાજ આવી રહ્યો હતો.
મીરાં: (પોતાનો હાથ કબીરની હૂંફમાં એમ જ રહેવા દઈને, આશ્ચર્યથી) "કબીર... આપણે હજી ગઈકાલે જ તો પહેલી વાર મળ્યા છીએ. પણ ખબર નહીં કેમ, જ્યારે તેં મારો હાથ પકડ્યો ને, ત્યારે મને કોઈ અજાણ્યા પુરુષનો ડર ન લાગ્યો. એવું લાગ્યું જાણે..."
કબીર: (તેના શબ્દો પૂરા કરતા હોય તેમ, હળવું હસીને) "જાણે આ હાથ આપણે વર્ષો પહેલાં પણ ક્યાંક પકડ્યો હતો? સાચું કહું મીરાં, હું તો વાર્તાઓ લખું છું, પણ તને જોઈને મારી બધી સ્ક્રિપ્ટ અધૂરી લાગે છે. તારો આ ચહેરો, તારી આ આંખો... મને એવું લાગે છે કે હું તને આ જન્મે નહીં, પણ સદીઓથી ઓળખું છું."
મીરાં: (નજર ઝુકાવીને, સહેજ શરમાતા) "શહેરી લોકો બહુ સારી વાર્તાઓ બનાવે છે, કબીર. આ તમારી કોઈ નવી સ્ક્રિપ્ટનો ડાયલોગ તો નથી ને?"
કબીર: (એકદમ ગંભીર થઈને, તેનો હાથ સહેજ મજબૂતીથી પકડીને) "આ સ્ક્રિપ્ટ નથી મીરાં, આ અહેસાસ છે. પહાડો પર ધુમ્મસ તો રોજ આવે છે, પણ આજે આ ધુમ્મસ મને તારા સુધી લાવવા માટે જ ઘેરાયું છે. કદાચ આપણી મુલાકાત નવી છે, પણ આપણો સંબંધ બહુ જૂનો છે."
મીરાં: (કબીરની આંખોમાં સીધું જોતા, તેના શ્વાસ હવામાં નાના ધુમ્મસના ગોટાની જેમ બહાર આવતા હતા) "આ પહાડો પ્રેમ કરનારાઓને જેટલી જલ્દી અપનાવે છે ને કબીર, એટલી જ ઝડપથી પોતાનામાં દફન પણ કરી દે છે. પહાડોની ઠંડી માણસને કોઈની હૂંફ શોધવા મજબૂર કરી દે છે."
મીરાં કશું જ બોલી શકી નહીં. તેણે બસ કબીરની આંખોમાં જોયું, જ્યાં તેને પોતાના માટે એક આદર અને સદીઓ જૂનો ભરોસો દેખાયો. એ રાત્રે પહાડોની ઠંડીમાં, સમય જાણે એ બે આત્માઓના મિલન પર આવીને થોભી ગયો હતો.
કબીરે તેના શૉલનો એક છેડો સરખો કર્યો અને તેનો ચહેરો મીરાંના ચહેરાની સહેજ નજીક લાવ્યો.
કોઈ ચુંબન નહીં, કોઈ ઉતાવળ નહીં... બસ એકબીજાના શ્વાસ એકબીજાના ચહેરા પર અથડાતા હતા.એ ગાઢ ધુમ્મસ અને પહાડી ઠંડી વચ્ચે, કોઈ પણ શારીરિક મર્યાદા ઓળંગ્યા વિના, માત્ર એ બે હાથના સ્પર્શ અને શ્વાસની ગરમીમાં તેમનો રોમાન્સ તેની પરાકાષ્ઠાએ પહોંચી ગયો. એ એક એવી ક્ષણ હતી જ્યાં બંનેના મન એકબીજાને પૂરેપૂરા સમજી ગયા હતા.
મધ્યરાત્રિના બરાબર ૨ વાગ્યા હતા. રોમાન્સની એ શાંતિ અચાનક હોમસ્ટેના મુખ્ય કાચના દરવાજા તૂટવાના ભયાનક અવાજથી ભંગ થઈ ગઈ. સ્થાનિક લેન્ડ માફિયા રાણાના છ સશસ્ત્ર ગુંડાઓ હાથમાં લોખંડના સળિયા, ધારદાર ચપ્પુ અને દેશી તમંચા (બંદૂક) લઈને અંદર ઘૂસી આવ્યા.
"એય રાઈટર! ક્યાં છે એ ડાયરી?" એક કદાવર ગુંડાએ બૂમ પાડી.
કબીર કંઈ સમજે એ પહેલા જ એક ગુંડાએ તેના પેટમાં લાત મારી. કબીર જમીન પર પટકાયો અને મોંમાંથી લોહી નીકળી આવ્યું.
મીરાંએ બૂમ પાડી, "કબીર!" તેણે એક ગુંડાના હાથ પર સગડીનું સળગતું લાકડું ફટકાર્યું. ગુંડો ચીસ પાડી ઉઠ્યો.
પરંતુ બીજા ગુંડાએ મીરાંના વાળ પકડીને તેને દીવાલ તરફ ફેંકી દીધી. કબીરની અંદરનો સિંહ જાગી ગયો. તેણે જમીન પરથી કાચનો ટુકડો ઉઠાવ્યો અને તેની સામે ઉભેલા ગુંડાના ગળા પર ચીરો મારી દીધો. લોહીનો ફુવારો ઉડ્યો. કબીરે સોફા પાછળ છુપાયેલી હોકી સ્ટીક કાઢી અને બીજા બે ગુંડાઓના માથા પર ઉપરાઉપરી ઘા કર્યા. બંગલાની સફેદ દીવાલો લોહીના છાંટાથી રંગાઈ ગઈ.
પરંતુ ગુંડાઓની સંખ્યા વધુ હતી. એકે કબીરના પીઠ પર સળિયો માર્યો. કબીર ઘૂંટણિયે પડી ગયો. રાણાના ખાસ માણસે કબીરના કપાળ પર બંદૂક મૂકી. બરાબર એ જ સેકન્ડે, મીરાંએ હોમસ્ટેની જૂની બ્રિટિશ તલવાર (જે દીવાલ પર સજાવેલી હતી) ગુંડાની પીઠમાં આરપાર ઉતારી દીધી.ગુંડો ત્યાં જ ઢળી પડ્યો.
મીરાંએ લોહીથી લથબથ ડાયરી કબીરના હાથમાં આપી, જેમાં રાણા અને મુંબઈના મોટા પ્રોડ્યુસર શર્માના કરોડોના ડ્રગ્સ રેકેટ અને મર્ડરના પુરાવા હતા.
મીરાં: (કબીરનો ચહેરો પકડીને) "કબીર, તું ભાગ અહીંથી! આ લોકો પાછળથી બીજા માણસો લાવશે. જો આ ડાયરી મુંબઈ પહોંચી ગઈ તો જ આપણો બદલો પૂરો થશે. ભાગ!" કબીરે ભારે હૈયે, લોહી વહાવતા જંગલના અંધારા રસ્તે દોટ મૂકી.
મુંબઈ પાછા ફર્યા પછી કબીર બદલાઈ ગયો હતો. તેની આંખોમાં હવે રોમાન્સ નહીં, પણ પ્રતિશોધની આગ હતી. તેણે ડાયરી સીધી પોલીસને આપવાના બદલે એક માસ્ટર પ્લાન બનાવ્યો. તેણે એ ડાયરીના દરેક પાનાને ડિજિટલ સ્કેન કરીને ગુપ્ત ક્લાઉડ સ્ટોરેજમાં સેવ કરી લીધા.
તેણે ઇન્ડસ્ટ્રીના સૌથી મોટા ઓટીટી પ્લેટફોર્મ સાથે ટાઈ-અપ કર્યું અને '"ચકરાતા ડાયરીઝ" નામની વેબ-સિરીઝની જાહેરાત કરી. આ સિરીઝમાં તેણે કાલ્પનિક પાત્રોના નામે રાણા અને મુંબઈના પ્રોડ્યુસર શર્માના અસલી ગુનાઓ, લોકેશન્સ અને તારીખો સ્ક્રિપ્ટમાં લાઈવ કરી દીધી. ટ્રેલર આવતા જ અંડરવર્લ્ડ અને બોલિવૂડમાં ભૂકંપ આવી ગયો.
પ્રોડ્યુસર શર્માએ કબીરને ઓફિસમાં બોલાવીને ધમકી આપી: "તું આ સિરીઝ રીલીઝ નહીં કરે, નહિતર તારી લાશ પણ નહીં મળે."
કબીરે ટેબલ પર પગ મૂકીને સિગારેટ સળગાવી અને શર્માના ચહેરા પર ધુમાડો છોડતા કહ્યું, "શર્માજી, સિરીઝ તો રીલીઝ થઈ ચૂકી છે. દર શુક્રવારે એક નવો એપિસોડ આવશે, અને દરેક એપિસોડ સાથે તમારી બરબાદીની નવી કડી ખુલશે. કબીર હવે વેચાય કે ડરે એમ નથી."
સિરીઝ સુપરહિટ થઈ. જનતાના દબાણ અને પુરાવાના કારણે નેશનલ ઇન્વેસ્ટિગેશન એજન્સી (NIA) એ પ્રોડ્યુસર શર્મા અને ચકરાતાના માફિયા રાણાની ધરપકડ કરી લીધી. કબીર રાતોરાત ભારતનો સૌથી પાવરફુલ અને નીડર ડિરેક્ટર બની ગયો. તેને કરોડો રૂપિયા અને ફેમ મળ્યું, પણ તેનું દિલ ચકરાતામાં જ અટકેલું હતું.
ત્રણ વર્ષ પછી, કબીર બ્લેક મર્સિડીઝ કાર, સિક્યોરિટી અને મીડિયાના કાફલા સાથે વિજેતાની જેમ ચકરાતા પાછો ફરે છે. તે સીધો 'વૂડવાઈન હોમસ્ટે' પહોંચે છે. તે વિચારે છે કે મીરાં તેની રાહ જોતી હશે.
બંગલાના ગેટ પર મીરાં ઊભી છે. કબીર કારમાંથી ઉતરીને તેની તરફ દોડે છે, "મીરાં! જો મેં આપણું વચન પૂરું કર્યું. મેં એ બધાને જેલમાં મોકલી દીધા. હવે આપણને કોઈ અલગ નહીં કરી શકે."
પણ મીરાંના ચહેરા પર કોઈ ખુશી નથી. તે ગંભીર છે. વરંડામાંથી એક આર્મી મેજર બહાર આવે છે.
મીરાં: "બહુ મોડું કરી દીધું કબીર. તેં જે વેબ-સિરીઝ બનાવી ને... એનો લાસ્ટ એપિસોડ તેં મુંબઈની એસી ઓફિસમાં બેસીને લખ્યો. પણ એનો અસલી ક્લાઈમેક્સ અહીં પહાડોમાં લખાયો હતો."
કબીર: (મૂંઝાઈને) "એટલે? હું કંઈ સમજ્યો નહીં."
મીરાં: "જે રાત્રે તું ડાયરી લઈને ભાગ્યો, એના અડધા કલાક પછી રાણાના માણસોએ મને પકડી લીધી હતી. તેમણે મને 'બુધેર ગુફા'ની અંદર ફેંકી દીધી હતી... મરવા માટે. તેં ત્રણ વર્ષ સુધી મુંબઈમાં સક્સેસ એન્જોય કરી, ફિલ્મો બનાવી, પબ્લિસિટી મેળવી... પણ તેં એક વાર પણ પાછા આવીને મને શોધવાનો પ્રયત્ન ન કર્યો! તેં વિચાર્યું કે ડાયરી સેફ છે એટલે વાર્તા પૂરી?"
કબીરના પગ નીચેથી જમીન સરકી જાય છે.
મીરાં: (આર્મી મેજરનો હાથ પકડીને) "આ મેજર અભિમન્યુ છે. ચકરાતા કેન્ટોનમેન્ટના ઓફિસર. તે રાત્રે આર્મીના પેટ્રોલિંગ દરમિયાન તેમણે મને એ અંધારી ગુફામાંથી અડધી મરેલી હાલતમાં બહાર કાઢી હતી. જ્યારે તું મુંબઈમાં મારી વાર્તા વેચીને ફેમસ થઈ રહ્યો હતો, ત્યારે અભિમન્યુએ મારા ઘા રૂઝવ્યા હતા, મારા પરિવારને પ્રોટેક્શન આપ્યું હતું. મેં એમની સાથે લગ્ન કરી લીધા છે."
કબીર ધ્રૂજી ઉઠે છે. તેની આંખોમાંથી આંસુ વહી જાય છે. તે જે કીર્તિ અને અહંકાર સાથે આવ્યો હતો, તે બધું એક સેકન્ડમાં રાખ થઈ ગયું.
કબીર: (ચીસ પાડીને) "મીરાં... આ ન થઈ શકે! મારો પ્રેમ સાચો હતો. મેં આ બધું તારા માટે કર્યું!"
મીરાં: (બિલકુલ નજીક આવીને,)
મીરાં: (કબીરની નજીક આવીને, તેના કોટ પર લાગેલી પહાડી ધૂળ સાફ કરતા,કબીરની આંખોમાં આંખ પરોવીને, અત્યંત કડક અને ભારે અવાજે) "ના કબીર! તેં આ બધું તારા 'રાઈટરના ઈગો' માટે કર્યું. તને મારી ચિંતા નહોતી, તને તારી સ્ક્રિપ્ટના એન્ડિંગની ચિંતા હતી. તું એક સારો ડિરેક્ટર બની ગયો, પણ એક સાચો પ્રેમી ન બની શક્યો. તારી વેબ સિરીઝ હિટ ગઈ કબીર... પણ તારી લાઈફનો આ 'રીટેક' બિલકુલ ફ્લોપ છે."
કબીર: (ભીની આંખો સાથે, ધ્રૂજતા અવાજે) "જો એ રાત્રે મેં કેરિયરના બદલે તારો હાથ પકડ્યો હોત... જો મેં તને કીધું હોત કે હું બધું છોડવા તૈયાર છું, તો શું આજે તું મારી હોત? ધુમ્મસ ફરી ઘેરાવા લાગે છે.
મીરાં: "પહાડોમાં એક કહેવત છે કબીર—જ્યારે ધુમ્મસ બહુ ઘાટું હોય ને, ત્યારે રસ્તાઓ નથી બદલાતા, બસ થોભી જવાનું હોય છે. તેં થોભવાની જગ્યાએ આગળ વધવાનું પસંદ કર્યું. જે વાર્તા પડદા પર સુપરહિટ થઈ ગઈ, એને હવે રીઅલ લાઈફમાં રી-ટેક ન કરાય."
મીરાં પીઠ ફેરવીને મેજર અભિમન્યુ સાથે બંગલાની અંદર ચાલી જાય છે અને ભારે વજનદાર લાકડાનો દરવાજો કબીરના ચહેરા પર બંધ થઈ જાય છે. કબીર ચકરાતાના એ જ નિયોન ધુમ્મસ વચ્ચે, કરોડોની કાર અને સિક્યોરિટીની વચ્ચે પણ ભિખારીની જેમ એકલો, બરબાદ થઈને હાથમાં મીરાંની એ અધૂરી ડાયરી લઈને એકલો ઊભો રહી જાય છે.
