મૈત્રીની પિતરાઈ બહેનના લગ્ન આણંદના એક મોટા રિસોર્ટ માં રાખવામાં આવ્યા હતા. આખું ઘર મહેમાનોથી ઉભરાતું હતું, ઢોલ-નગારા વાગી રહ્યા હતા અને લાઈટોનો ઝગમગાટ હતો.
અચાનક, વરરાજાની જાન આવી પહોંચી. જાનૈયાઓ ભારે ઉત્સાહથી નાચી રહ્યા હતા. તે જ ભીડમાં મૈત્રીની નજર વરરાજાના પરમ મિત્ર પર પડી—ઊંચો, આકર્ષક વ્યક્તિત્વ, બ્રાઉન આંખો અને શેરવાનીમાં સજ્જ એ યુવાન એટલે આરવ.
લગ્નની વિધિઓ દરમિયાન, ક્યારેક કન્યાપક્ષ તરફથી મૈત્રી અને વરપક્ષ તરફથી આરવ સામાસામે આવી જતા. ક્યારેક ચોરીછૂપીથી આંખો મળી જતી, તો ક્યારેક જમવાના કાઉન્ટર પર પ્લેટ લેતી વખતે હાથ એકબીજાને અડકી જતા. લગ્નની એ બે રાતોમાં, ગરબાની રમઝટ અને હાસ્ય-મજાક વચ્ચે બંનેના મન ક્યારે એકબીજા સાથે જોડાઈ ગયા, તેની તેમને પણ ખબર ન પડી.લગ્ન પત્યા પછી જ્યારે જાન વિદાય થઈ રહી હતી, ત્યારે ગાડીની બારીમાંથી આરવે મૈત્રી તરફ જોયું. એ વિદાય માત્ર કન્યાની નહોતી, મૈત્રીના દિલની પણ હતી. એ 'જાનની મુલાકાત' મૈત્રીના મનમાં હંમેશા માટે યાદગાર બની ગઈ.
લગ્નના એ ખુશનુમા દિવસો પૂરા થયા અને મૈત્રી પાછી પોતાની હોસ્ટેલ લાઈફમાં આવી ગઈ, પણ હવે તેનું મન બદલાઈ ચૂક્યું હતું.
હોસ્ટેલના રૂમમાં પાછા ફરતા જ મૈત્રી આખો દિવસ પોતાના ફોનમાં ખોવાયેલી રહેતી. લાઈબ્રેરીમાં પણ તેનું ધ્યાન ભણવામાં ઓછું અને મોબાઈલની સ્ક્રીન પર વધુ રહેતું. તેની આ આદત જોઈને તેની બિન્દાસ રૂમમેટ ધ્વનિએ તેનો ફોન આંચકી લીધો અને જોરથી હસી પડી, "ઓહો! તો આ ભાઈસાહેબ ઇન્સ્ટાગ્રામ પર સ્ટોરી લાઈક કરી રહ્યા છે! લગ્નમાં કોઈ જાનૈયો ગમી ગયો લાગે છે, કેમ કાવ્યા?"
ગંભીર સ્વભાવની કાવ્યાએ પોતાના લેપટોપ પરથી નજર હટાવીને કહ્યું, "મૈત્રી, આ સોશિયલ મીડિયાના પ્રેમમાં બહુ ન પડાય. આપણી એક્ઝામ્સ નજીક છે, કરિયર પર ફોકસ કર."
પરંતુ ધ્વનિએ મૈત્રીને સપોર્ટ કરતા કહ્યું, "અરે છોડને કાવ્યા, આરવનો પ્રોફાઈલ તો જો, કેટલો હેન્ડસમ છે!"
ખરેખર તો, લગ્ન પછી આરવે મૈત્રીને ઇન્સ્ટાગ્રામ પર શોધીને મેસેજ કર્યો હતો. બંને વચ્ચે રોજેરોજ મોડી રાત સુધી ચેટિંગ ચાલતું. રીલ્સ શેર થતી અને વીડિયો કોલ પર કલાકો ક્યાં વીતી જતા એ ખબર જ ન પડતી.
આરવ હવે બેંગલોરની એક મોટી આઈટી કંપનીમાં જોબ પર લાગી ગયો હતો. તે મૈત્રી માટે ખૂબ જ ગંભીર હતો. એક રાત્રે આરવે મૈત્રીને વોટ્સએપ પર એક લાંબો વોઈસ મેસેજ અને પોતાનો નવો પર્સનલ વોટ્સએપ નંબર મોકલ્યો. તેણે લખ્યું, "મૈત્રી, હું તારા વિના નથી રહી શકતો. મેં આ નવો નંબર લીધો છે, તું આના પર મને મેસેજ કર. હું આ શનિ-રવિવારે જ તારા ઘરે મારા માતા-પિતાને લઈને આવીશ. તું બસ હા પાડી દે."
મૈત્રી આ મેસેજ જોઈને ધ્રૂજી ગઈ. તે એક પરંપરાગત મધ્યમવર્ગીય પરિવારની દીકરી હતી, જ્યાં દીકરી પોતાની મરજીથી પ્રેમ કરે તો પિતાની વર્ષોની ઈજ્જત પલભરમાં માટીમાં મળી જતી. તે રાત્રે હોસ્ટેલના રૂમમાં અંધારામાં બેસીને મૈત્રી ખૂબ રડી. તેના મનમાં મોટો ડર હતો—જો પિતાને ખબર પડશે તો? જો ભાઈને ખબર પડશે તો? સમાજ શું કહેશે?
ડર અને કૌટુંબિક મર્યાદાઓનો ભાર એટલો વધી ગયો કે મૈત્રીએ કાળજું કઠણ કર્યું. તેણે આરવનો એ નવો નંબર સેવ પણ ન કર્યો. એટલું જ નહીં, ધ્રૂજતા હાથે તેણે આરવનો એ છેલ્લો વોટ્સએપ મેસેજ ખોલ્યા વગર, તેનો વોઈસ નોટ સાંભળ્યા વગર જ... 'Delete for Me' અને ચેટ લિસ્ટમાંથી 'Clear Chat' કરી નાખ્યું. તેણે આરવના ઇન્સ્ટાગ્રામ એકાઉન્ટને પણ હંમેશા માટે બ્લોક કરી દીધું. આરવ તેના 'Blue Tick' (બ્લુ ટીક) અને મેસેજની રાહ જોતો જ રહી ગયો.
આજે આ વાતને આઠ વર્ષ વીતી ગયા છે. મૈત્રીના લગ્ન તેના માતા-પિતાની મરજીથી થઈ ચૂક્યા છે. તે એક સાધારણ, શાંત ગૃહિણી છે જે ઘરકામ અને જવાબદારીઓમાં વ્યસ્ત રહે છે. વિવેક સાથે તેનું જીવન ઠીક ચાલે છે.
પરંતુ આજે પણ, જ્યારે ક્યારેક રાત્રે આખું ઘર સૂઈ જાય છે, ત્યારે મૈત્રી અંધારામાં પોતાનો ફોન ઓન કરે છે. તે ઇન્સ્ટાગ્રામના સર્ચ બારમાં જઈને આરવનું નામ ટાઈપ કરવા જાય છે, પણ તેની આંગળીઓ થંભી જાય છે. તેને યાદ આવે છે કે તેણે આરવનો નંબર અને મેસેજ ક્યારેય વાંચ્યો જ નહોતો.
સ્માર્ટફોનની એ વાદળી લાઈટમાં મૈત્રીની આંખમાંથી એક આંસુ ટપકે છે. જે નંબર તેણે ડરના કારણે ક્યારેય સેવ નહોતો કર્યો, એ નંબર અને એ ચહેરો આજે પણ તેના દિલના 'સેવ્ડ આર્કાઈવ'માં કાયમ માટે બંધ છે.
તે આઠ વર્ષ પછીની એક સાંઝ હતી. મૈત્રી રસોડામાં રાતની રસોઈ બનાવી રહી હતી. તેનો આઠ વર્ષનો દીકરો આરવ (હા, તેણે પોતાના દીકરાનું નામ અજાણતા જ આરવ રાખ્યું હતું) લિવિંગ રૂમમાં ટીવી જોઈ રહ્યો હતો અને પતિ વિવેક ઓફિસના કામમાં વ્યસ્ત હતો.
અચાનક, મૈત્રીના ફોન પર ફેસબુક અને ઇન્સ્ટાગ્રામના એકસાથે બે નોટિફિકેશન આવ્યા. સામાન્ય રીતે તે સોશિયલ મીડિયા પર બહુ એક્ટિવ નહોતી, પણ નોટિફિકેશન જોઈને તેણે ફોન હાથમાં લીધો. સ્ક્રીન પર લખેલું હતું: "Aarav Shah sent you a friend request" અને ઇન્સ્ટાગ્રામ પર "Aarav Shah requested to follow you."
મૈત્રીના હાથમાંથી લોટવાળો વાટકો છૂટતા-છૂટતા રહી ગયો. ધ્રૂજતા હાથે તેણે પ્રોફાઈલ પિક્ચર પર ક્લિક કર્યું. એ જ બ્રાઉન આંખો, એ જ સ્મિત... પણ હવે ચહેરા પર થોડી ગંભીરતા અને મેચ્યોરિટી હતી. આરવ હવે બેંગલોરમાં એક મોટી સોફ્ટવેર કંપનીનો વાઇસ પ્રેસિડેન્ટ બની ચૂક્યો હતો.
તેણે આરવની પ્રોફાઈલ સ્ક્રૉલ કરી. આરવ હજી પણ સિંગલ હતો. તેની પોસ્ટ્સમાં મોટી ગાડીઓ, વિદેશ પ્રવાસો બધું જ હતું, પણ તેની આંખોમાં એક સૂનાપણું હતું. તેની છેલ્લી પોસ્ટ એક શાયરી હતી: "કેટલાક નંબરો ફોનમાંથી ડીલીટ થઈ જાય છે, પણ દિલના નેટવર્કમાંથી ક્યારેય ડીલીટ નથી થતા."
મૈત્રીએ હિંમત કરીને ઇન્સ્ટાગ્રામનું ઇનબોક્સ ખોલ્યું. આરવનો એક નવો મેસેજ ત્યાં પડેલો હતો. આ વખતે મૈત્રીએ ડરવાના બદલે મેસેજ ઓપન કર્યો. મેસેજમાં લખ્યું હતું:
"કેમ છો મૈત્રી? આશા છે કે તું તારા જીવનમાં ખુશ હોઈશ. આઠ વર્ષ પહેલાં તેં મારો નંબર ડીલીટ કર્યો, મને બ્લોક કર્યો... ત્યારે હું બહુ તૂટી ગયો હતો. પણ આજે હું સમજી શકું છું કે એક મધ્યમવર્ગીય દીકરી માટે પરિવારની ઈજ્જત શું માયને રાખે છે. તેં જે કર્યું તે સાચું હતું. હું તારું આજના સુખી જીવનને ડિસ્ટર્બ કરવા નથી માંગતો. બસ એટલું જ જાણવું હતું કે તું મજામાં છે ને? જો તને ઠીક લાગે, તો આ રિક્વેસ્ટ એક્સેપ્ટ કરજે, નહીંતર ફરી બ્લોક કરી દેજે. હું ક્યારેય ખોટું નહીં લગાડું."
મૈત્રીની આંખોમાંથી આંસુ વહી રહ્યા હતા. આઠ વર્ષનો એ અબોલ વસવસો, એ ડર અને ગુસ્સો પલભરમાં પીગળી ગયા. તેને આશ્વાસન મળ્યું કે આરવ તેને નફરત નહોતો કરતો, પણ તેની મજબૂરીને સમજતો હતો.
તેણે મેસેજ વાંચી લીધો એટલે આરવના ફોનમાં 'Seen' (બ્લુ ટીક) થઈ ગયું હશે.
મૈત્રીએ થોડીવાર વિચાર કર્યો. તે આરવને ખૂબ પ્રેમ કરતી હતી, પણ આજે તે એક પત્ની અને એક બાળકની માતા હતી. ભૂતકાળ ગમે તેટલો સુંદર હોય, વર્તમાનને તેના કારણે જોખમમાં મૂકી શકાય નહીં.
તેણે ખૂબ જ શાંતિથી ટાઈપ કર્યું: "હું બહુ ખુશ છું આરવ, અને ઈશ્વરને પ્રાર્થના કરું છું કે તને પણ દુનિયાની બધી જ ખુશીઓ મળે. તારો આભાર કે તેં મને સમજી."
મેસેજ સેન્ડ કર્યા પછી, મૈત્રીએ ભારે હૈયે પણ એક મક્કમ નિર્ણય સાથે... આરવની ફ્રેન્ડ રિક્વેસ્ટ 'Decline' (નામંજૂર) કરી દીધી.
તેણે ફોન લોક કરીને ડાઇનિંગ ટેબલ પર મૂકી દીધો. રસોડામાંથી સુગંધ આવી રહી હતી. તેણે આંસુ લૂછ્યા, ચહેરા પર એક હળવું સ્મિત લાવ્યું અને લિવિંગ રૂમ તરફ ગઈ જ્યાં તેનો પરિવાર તેનો વેટ કરી રહ્યો હતો.
આરવ સાથેનો એ સોશિયલ મીડિયાનો સામનો કોઈ નવી શરૂઆત માટે નહોતો, પણ એ અધૂરી વાર્તાને સન્માનજનક રીતે 'પૂર્ણવિરામ' આપવા માટે હતો. પ્રેમ ક્યારેક સાથે જીવવામાં નથી હોતો, એકબીજાની ખુશી માટે દૂર રહીને પણ આદર આપવામાં હોય છે.
જીંદગીમાં ક્યારેક બધું જ આપણી ઈચ્છા મુજબ નથી થતું, અને અપૂર્ણતા વચ્ચે જ જીવનની પૂર્ણતા શોધવી પડે છે.
