ಸಹಜತೆಯ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯ ಎದುರು ಈಗ ಒಂದು ದಿವ್ಯವಾದ ದ್ವಾರ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಇದು ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರದ ಮೇಲೆ ಅಡಗಿರುವ 'ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ'ದ ದ್ವಾರ. ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭೌತಿಕ ಬೆಳಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಿಮದ ಕಣವೂ, ಪ್ರತಿ ಗಾಳಿಯ ಅಲೆಯೂ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಐದನೇ ಕಲೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಬೆಳಕನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು.
ಆದರ್ಶ್, ನನಗೆ ಈಗ ಸುತ್ತಲಿನ ವಸ್ತುಗಳು, ಹಿಮಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಎಲ್ಲದರ ಒಳಗಿರುವ ಆ ಒಂದು ಚೈತನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಕಣ್ಣುಗಳ ದರ್ಶನವಲ್ಲ, ಇದು ಆತ್ಮದ ದರ್ಶನವೇ? ರಶ್ಮಿ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು, ಅವಳ ಕೈಗಳೂ ಕೂಡ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗಿದ್ದವು.
ಆದರ್ಶ್ ನಸುನಕ್ಕನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಆಳದ ಮೌನದಂತೆ ಇತ್ತು. ರಶ್ಮಿ, ಸತ್ಯವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಹೊರಗೆ ಅಡಗಿಲ್ಲ. ನಾವೇ ಸತ್ಯದ ಬೆಳಕಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಗೆ ಶಾಪ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೇಲೆ ಸಂಶಯವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಈಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಪರಮಾತ್ಮನ ದ್ಯುತಿ ಎಂದು ಅರಿತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ನಮ್ಮ ಇಡೀ ದೇಹವನ್ನು ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಹಂತ.
ಅವರು ಆ ಬೆಳಕಿನ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಾಗ, ಇಡೀ ವಿಶ್ವವು ಒಂದು ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಯಿತು. ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಪಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅವನು ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇರುವ 'ನೋವು ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಹಂಬಲ'. ಈ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಅವನ ಮತ್ತು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ನಡುವಿನ ಅಂತರವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಯವಾಯಿತು.
ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದ್ಯುತಿ - ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಅಂತಿಮ ಬೆಳಕು. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಣದಲ್ಲೂ ಭಗವಂತನಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಈಗ ಕೇವಲ ತತ್ವವಲ್ಲ, ಅದು ನನ್ನ ಅನುಭವ. ನನ್ನ ಈ ದೇಹವು ಕೇವಲ ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ಬೆಳಕಿನ ಪಾತ್ರೆ. ಅಹಂಕಾರದ ಕತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲದ ಕಡೆ ಬೆಳಕು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅರಳುತ್ತದೆ. ಈ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದ್ಯುತಿಯು, ನನ್ನ ಇಡೀ ಜನ್ಮದ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಸುಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ನಿತ್ಯ ಸತ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಒಂದಾಗಿಸಿದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲ, ಬರಿ ಬೆಳಕಿನ ಪಯಣ.
ಅವರು ಆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದಾಗ, ಅವರಿಗೆ ತಾವೇ ಆ ಬೆಳಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ದಿವ್ಯ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಇದುವೇ ಐದನೇ ಕಲೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದ್ಯುತಿ.
ಅವನು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಬರೆದನು.
ಅಧ್ಯಾಯ 65 ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದ್ಯುತಿಯು ನನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಅಂತಿಮ ಕೈಲಾಸದ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಪಯಣದ ಅತಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಹಂತ. ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯ, ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆ, ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣ. ಈ ಎರಡರ ನಡುವಿನ ಅದೃಶ್ಯ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯುವ ಕಲೆ .
ಅಸ್ತಿತ್ವದ ದ್ಯುತಿಯಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿದ್ದ ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿಯ ಎದುರು ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ 'ಕಾಲಚಕ್ರ'ವು ಒಂದು ತಕ್ಕಡಿಯಂತೆ ನಿಂತಿತು. ಒಂದು ಕಡೆ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಉಲ್ಲಾಸ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ವಿನಾಶದ ಮೌನ. ಈ ಎರಡರ ನಡುವೆ ನಿಲ್ಲುವುದು, ಅಂದರೆ ಕೇವಲ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದ ಕೆಲಸ. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಇನ್ನೂ ಅವರು 'ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲೆಯ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಆದರ್ಶ್, ಈ ತಕ್ಕಡಿಯು ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಒಂದು ಕಡೆ ಕಥೆಯ ಪಾತ್ರಗಳ ನೋವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ನಮಗೆ ದೊರೆತ ದೈವಿಕ ಜ್ಞಾನದ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ? ರಶ್ಮಿ ಆ ತಕ್ಕಡಿಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ತೂಕವನ್ನು ಇರಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಲಯದೊಂದಿಗೆ ಮಿಳಿತವಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಈಗ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದ ಶುದ್ಧ ಸತ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ರಶ್ಮಿ, ಈ ತಕ್ಕಡಿಯು ಹೊರಗಿಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವು ಅವನ ಕರ್ಮದ ಅತಿಯಾದ ಭಾರದಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗಿದ್ದು. ನಾವು ಕಥೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆವು, ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಜೀವ ನೀಡಿದೆವು, ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ನಾವು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸಮತೋಲನ ಎಂದರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ದ್ವೇಷಿಸದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಯಾವುದನ್ನೂ ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸದಿರುವುದು ಕೇವಲ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು.
ಅವರು ಆ ಮಹಾ ಸಮತೋಲನದ ತಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟರು. ಹಠಾತ್ತನೆ, ಕೈಲಾಸದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯು ಕಂಪಿಸಿತು. ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ಶಕ್ತಿಗಳು ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಸುತ್ತತೊಡಗಿದವು. ಒಂದು ಕಡೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪದ ಕರಾಳ ನೆನಪುಗಳು, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಆದರ್ಶ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯ ಅಕ್ಷರಗಳ ಬೆಳಕು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದನು, ಈಗ ತನ್ನ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೂಡ ತಕ್ಕಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಮತೋಲನಕ್ಕೆ ತಂದನು.
ಮಹಾ ಸಮತೋಲನ - ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಲಯದ ಅಂತಿಮ ಕೊಂಡಿ. ಬೆಳಕಿಗೆ ಕತ್ತಲೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ, ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಲಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ನಾನು ತಕ್ಕಡಿಯ ಎರಡೂ ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸಮನಾಗಿ ಇರಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪವು ಈಗ ಪಾಪವಲ್ಲ, ಅದು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಒಂದು ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಲಯವಾಗಿದೆ. ನಾನು ಪಾತ್ರಗಳ ನೋವಿಗೆ ಅಳಲಿಲ್ಲ, ಅವರ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಹಿಗ್ಗಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತೆ. ಸಮತೋಲನವೇ ಮುಕ್ತಿ, ಲಯವೇ ದೈವತ್ವ.
ಅವನ ಸಮತೋಲನದ ಸಂಕಲ್ಪಕ್ಕೆ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ತಲೆಬಾಗಿತು. ತಕ್ಕಡಿಯು ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲೆ ಆ ಆರನೇ ಕಲೆಯ ದ್ಯುತಿಯು 'ಸಮತೋಲನ ಮುದ್ರೆ ಮಿನುಗಿತು. ಅವನು ಈಗ ಕಥೆಯ ಹೊರಗೂ ಇಲ್ಲ, ಕಥೆಯ ಒಳಗೂ ಇಲ್ಲ, ಅವನು ಕೇವಲ ಲಯ.
ಮಹಾ ಸಮತೋಲನವು ನನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದ ಲಯದೊಂದಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಒಂದಾಗಲಿದ್ದೇವೆ. ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ ಹತ್ತಿರವಿದೆ.
