ಸಂಜೆ ಆರು ಗಂಟೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಹಳೆಯ, ಜನನಿಬಿಡ ಕಾಫಿ ಶಾಪ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಕತ್ತಲೆಯ ಮೂಲೆಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತನ್ನ ಬೆನ್ನಿನ ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ನಿಂತು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವ ತೀವ್ರವಾದ ಫೀಲಿಂಗ್ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಹಿಂಭಾಗದ ರೋಮಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಎದ್ದು ನಿಂತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಹಳದಿ ಟ್ಯೂಬ್ಲೈಟ್ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವನದೇ ಸ್ವಂತ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು.
ಆದರೆ ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಆ ನೆರಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನ ನೆರಳಿನಂತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಬಲಗೈ ಎತ್ತಿ ಕಾಫಿ ಕಪ್ ಹಿಡಿದರೆ, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲಿನ ಆ ನೆರಳು ಎರಡು ಸೆಕೆಂಡ್ ತಡವಾಗಿ ತನ್ನ ಎಡಗೈ ಎತ್ತುತ್ತಿತ್ತು! ಅದು ಅವನ ಚಲನೆಯನ್ನು ಆಟೋಮ್ಯಾಟಿಕ್ ಆಗಿ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಲನೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಒಬ್ಬ ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಮತ್ತು ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಬರಹಗಾರ. ಮನುಷ್ಯನ ಮಿದುಳಿನ ಭ್ರಮೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಲ್ಯೂಷನ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದು ಬರೆದು ಅವನಿಗೆ ಇದು ತನ್ನದೇ ಆದ ಯಾವುದೋ ತೀವ್ರ ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಇರಬಹುದು ಎನಿಸಿತ್ತು. ಕಾಫಿ ಕುಡಿದು ಬಿಲ್ ಪಾವತಿಸಿ ಅವನು ಲೇಟ್ ನೈಟ್ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಹೊರಗೆ ಕತ್ತಲು ಇಡೀ ಸಿಟಿಯನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರಸ್ತೆಯ ಹಳೆಯ ಸ್ಟ್ರೀಟ್ ಲೈಟ್ಗಳು ಆನ್ ಆದ ತಕ್ಷಣ ಅವನ ಕಾಲಬಡಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಗಾಢವಾದ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಮರಳಿ ಮೂಡಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಆ ನೆರಳಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತರಿ ಇರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಬೈಕ್ ಹತ್ತಿ ರೂಮಿನ ಕಡೆಗೆ ಗಾಡಿಯನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಯಂತೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಮೂರು ಭದ್ರವಾದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಲಾಕ್ ಹಾಕಿ, ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತ. ಇಡೀ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಟೇಬಲ್ ಲ್ಯಾಂಪ್ ಮಾತ್ರ ಮಸುಕಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ರೂಮಿನ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರದಲ್ಲಿ ಸಮಯ ಸರಿಯಾಗಿ ರಾತ್ರಿ 2:22 ಆದಾಗ, ಅವನ ರೂಮಿನ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಒಂದು ನಿಗೂಢ ಹಾಗೂ ಭಯಾನಕ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕಟ್. ಕಟ್.ಕಟ್.
ಯಾರೋ ಹಳೆಯ ಕಾಗದವನ್ನು ಅಥವಾ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಕತ್ತರಿಯಿಂದ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಇತ್ತು ಆ ಧ್ವನಿ. ಅರ್ಜುನ್ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವರಿ ನೀರಾಯಿತು. ಟೇಬಲ್ ಲ್ಯಾಂಪ್ನ ಬೆಳಕಿನತ್ತ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಘಾತದಿಂದ ದಪ್ಪಗಾದವು. ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಅವನದೇ ಶರೀರದ ನೆರಳು ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೌದು, ಲೈಟ್ ಆನ್ ಇದ್ದರೂ ಅರ್ಜುನ್ನ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಮೂಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಬದಲಿಗೆ, ಆ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಗೋಡೆಯಿಂದ ಕಳಚಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಬೃಹತ್ ಆಕೃತಿಯಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಅರ್ಜುನ್ನ ಎದುರು ಬೆಡ್ ಬಳಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಆ ಆಕೃತಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು ಅಥವಾ ಮುಖದ ರೇಖೆಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಗಾಢವಾದ, ಅಂಧಕಾರದ ಮನುಷ್ಯ ರೂಪವದು. ಅದರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕತ್ತರಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ ಎಂದು ಇಡೀ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ರಹಸ್ಯ ಕಥೆಗಳ ಡೈರಿ ಇತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚಲು ಯತ್ನಿಸಿದ, ಆದರೆ ಅವನ ಗಂಟಲಿನಿಂದ ಯಾವುದೇ ಶಬ್ದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಭಯದ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಅವನ ಕೈಕಾಲುಗಳು ಪಾರ್ಶ್ವವಾಯು ಪೀಡಿತನಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಲವಾದವು. ಆ ಕಪ್ಪು ಆಕೃತಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರ್ಜುನ್ನ ಡೈರಿಯನ್ನು ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿತು. ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಅರ್ಜುನ್ನ ಮಿದುಳಿನೊಳಗೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ, ಬೇಸ್ ಸೌಂಡ್ ಇರೋ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಆ ನೆರಳು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅರ್ಜುನ್ನ ಸಬ್ಕಾನ್ಶಿಯಸ್ ಮೈಂಡ್ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಕಮ್ಯುನಿಕೇಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ನಾನು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಅಲ್ಲ ಅರ್ಜುನ್ ನಾನು ನೆರಳಿನ ಒಡೆಯ, ನೀನು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ತೋರಿಸುವ ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಮತ್ತು ಸಭ್ಯತೆಯ ಮುಖದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ನಿನ್ನದೇ ಆದ ಕರಾಳ ಯೋಚನೆಗಳು, ಕ್ರೂರ ದ್ವೇಷ, ಮತ್ತು ರಹಸ್ಯಗಳ ಒಟ್ಟು ಮೊತ್ತ ನಾನು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಒಳಗೂ ಒಬ್ಬ ನೆರಳಿನ ಒಡೆಯ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ಅದು ಒಂದು ಸೆಕೆಂಡ್ ನಿಂತು ಅರ್ಜುನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿತು. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೇವಲ ಕತ್ತಲೆ ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡು, ನೀನು ಬರೆಯುವ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಕಾದಂಬರಿಗಳಿಗೆ, ಆ ಮಾಯಾ ಕಥೆಯ ಕ್ಲೈಮ್ಯಾಕ್ಸ್ ಟ್ವಿಸ್ಟ್ಗಳಿಗೆ ಅದ್ಭುತ ಐಡಿಯಾಗಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಮಿದುಳಿಗೆ ಪ್ರತಿ ರಾತ್ರಿ ತುಂಬುತ್ತಿರುವುದು ನಾನೇ, ನನ್ನ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ ನೀನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬರಹಗಾರ ಅಷ್ಟೇ.
ಅರ್ಜುನ್ನ ಮಿದುಳು ಆ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬ್ಲಾಂಕ್ ಆಯಿತು. ತಾನು ಬರೆಯುವ ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಕಥೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಇರೋ ಆ ಜಗತ್ತೇ ಮೆಚ್ಚುವ ಟ್ವಿಸ್ಟ್ಗಳು ತನಗೆ ತಾನಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಅವನ ಒಳಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಈ ಕರಾಳ ನೆರಳು ಅದನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ನಿನಗೆ ಈಗ ನನ್ನಿಂದ ಏನು ಬೇಕು? ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಆತಂಕದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.
ಆ ನೆರಳಿನ ಒಡೆಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅರ್ಜುನ್ನ ಮುಖದ ಹತ್ತಿರ ಬಂತು. ಅದರ ಕತ್ತಲೆಯ ತಂಪು ಗಾಳಿ ಅರ್ಜುನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ತಾಗಿತು. ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಈಗ ಜಾಗ ಬದಲಾಯಿಸೋಣ, ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಶರೀರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಣ ಬೇಕು. ನೀನು ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಕಥೆ ಬರೆದು ಸುಸ್ತಾಗಿದ್ದೀಯಾ, ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ರಾತ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಹಗಲಿನ ಈ ರಿಯಲ್ ಲೋಕವನ್ನು ನಾನು ಆಳುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಬರೆಯುವ ಕಥೆಗಳ ಕ್ರೂರ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ನಾನು ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಆ ನೆರಳು ಅರ್ಜುನ್ನ ಮೂಗಿನ ಮತ್ತು ಬಾಯಿಯ ಮೂಲಕ ಅವನ ಶರೀರದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಲು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಶುರು ಮಾಡಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಇಡೀ ಇಚ್ಛಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ಜೀವದ ಕೊನೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಹೋರಾಡಿದ. ಅವನು ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಚಾಚಿ ಬೆಡ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರವಾದ ಟೇಬಲ್ ಲ್ಯಾಂಪ್ ಅನ್ನು ಕೈಗೆ ತಗೆದುಕೊಂಡು ಗೋಡೆಗೆ ಹೊಡೆದು ಪುಡಿ ಪುಡಿ ಮಾಡಿದ.
ಟೇಬಲ್ ಲ್ಯಾಂಪ್ ಒಡೆದ ತಕ್ಷಣ ರೂಮಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಬೆಳಕಿನ ಮೂಲ ನಾಶವಾಗಿ, ಇಡೀ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಘೋರ ಕತ್ತಲು ಆವರಿಸಿತು. ಸೈಕಾಲಜಿ ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನದ ನಿಯಮದ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಇರುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಅಲ್ಲಿ ನೆರಳು ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕತ್ತಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಆ ನೆರಳಿನ ಒಡೆಯನ ಶಕ್ತಿ ಕುಂದಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಒಳಮನಸ್ಸಿನ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತಗೆದುಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ ಆ ದೈತ್ಯ ಆಕೃತಿ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿಹೋದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಬೆಡ್ ಮೇಲೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದ.
ಮರುದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ಸೂರ್ಯನ ಹೊಸ ಬೆಳಕು ಕಿಟಕಿಯ ಸಂದುಗಳಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅವನು ಜೋರಾಗಿ ಉಸಿರು ತಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹೆದರಿ ಎದ್ದ. ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಸುರಿದ ಮಳೆಯ ನೀರು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಒಳಗೆ ಬಂದು ನೆಲವೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ನೆಲದ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಸೂರ್ಯನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬೆಳಕಿಗೆ ಅವನ ಕಾಲಬಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನದೇ ನೆರಳು ಪರ್ಫೆಕ್ಟ್ ಆಗಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಿರಾಳವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, ಅಬ್ಬಾ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಕನಸು ಅಷ್ಟೇ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬೆಡ್ ಮೇಲಿದ್ದ ತನ್ನ ರಹಸ್ಯ ಡೈರಿಯನ್ನು ಕೈಗೆ ತಗೆದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಅದರ ಕೊನೆಯ ಪುಟವನ್ನು ತೆರೆದಾಗ ಅವನ ಇಡೀ ಶರೀರ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿತು, ಮೈ ಜುಂ ಎಂದಿತು.
ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಚಾಪ್ಟರ್ನ ಹೆಡ್ಡಿಂಗ್ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. "ಚಾಪ್ಟರ್ 1: ನೆರಳಿನ ಒಡೆಯನ ವಿಜಯ ಮತ್ತು ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಅರ್ಜುನ್ನದೇ ಸ್ವಂತ ಕೈಬರಹದಲ್ಲಿ ಇಂಕ್ ಪೆನ್ನಿಂದ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಬೆಳಕನ್ನು ನಂಬಿ, ಲ್ಯಾಂಪ್ ಒಡೆದು ನನ್ನನ್ನು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದೆ ಎಂದುಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಮೂರ್ಖ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಾದಾಗ ಆ ನೆರಳು ಮಾಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಜುನ್ನ ಶರೀರದೊಳಗೇ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅರ್ಜುನ್ ಆಗಿ ಬದಲಾಗಿತ್ತು. ಈಗ ಈ ಡೈರಿ ಹಿಡಿದು ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವುದು ಅರ್ಜುನನಲ್ಲ, ನಾನೇ, ನೆರಳಿನ ಒಡೆಯ.
ಅರ್ಜುನ್ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ರೂಮಿನ ದೊಡ್ಡ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತ. ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದಿದ್ದರೂ, ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿನ ಅವನ ಬಿಂಬ ಮಾತ್ರ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು ಅಸಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಈಗ ಕನ್ನಡಿಯ ಒಳಗಿನ ನೆರಳಾಗಿದ್ದ, ನೆರಳಿನ ಒಡೆಯ ಈಗ ಹೊರಗಿನ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿದ್ದ.
