રાત્રિના બરાબર ૨:૪૭ વાગ્યા હતા. મુંબઈના આકાશમાંથી કાળા ડિબાંગ વાદળો અનરાધાર વરસી રહ્યા હતા, અને મોહિતની આંખોમાં સળગતો કાચ પીગળી રહ્યો હોય તેવો અહેસાસ થતો હતો.
તે છેલ્લા ૧૮૦ દિવસ, એટલે કે પૂરા છ મહિનાથી એક સેકન્ડ માટે પણ ઊંઘી શક્યો નહોતો. તેની ગર્લફ્રેન્ડ, આલિયા, મુંબઈના એક પીજી (PG) માં એકલી રહેતી હતી અને છ મહિના પહેલાં એક રાત્રે અચાનક રહસ્યમય રીતે ગાયબ થઈ ગઈ હતી. મોહિતે તેને આખા શહેરમાં શોધી, પોલીસ સ્ટેશનના ધક્કા ખાધા, પણ કંઈ જ પત્તો ન લાગ્યો. આખરે પોલીસે તેને સામાન્ય ગુમશુદા અથવા સ્યુસાઇડ કેસ માનીને ફાઇલ બંધ કરી દીધી. આલિયાના જવાના ગમ અને આઘાતમાં મોહિત 'Fatal Familial Insomnia' નામની અત્યંત દુર્લભ બીમારીનો શિકાર બની ગયો, જે તેના મગજના કોષોને ધીમે-ધીમે જીવતા ભૂંસી રહી હતી.
રૂમમાં માત્ર કમ્પ્યુટર સ્ક્રિનનો વાદળી પ્રકાશ ફેલાયેલો હતો. મોહિત કીબોર્ડ પર તેની ધ્રૂજતી આંગળીઓ ચલાવી રહ્યો હતો. ડાર્ક વેબના એક અત્યંત સિક્યોર નેટવર્ક 'The Slumber Gate' પર તે રાત્રિના સમયે ભટકતો રહેતો હતો. અચાનક, મોનિટર પર કાળી સ્ક્રીન ચમકી અને એક લાઈવ વિડીયો ફીડ શરૂ થઈ.
સ્ક્રીન પર એક વિશાળ, લોખંડની દિવાલોવાળો હોલ દેખાઈ રહ્યો હતો. ત્યાં લાઈનમાં ગોઠવેલી ૨૦ સ્ટીલની ખુરશીઓ પર ૨૦ લોકો બેઠા હતા. દરેકના માથા પર ઇલેક્ટ્રોડ્સ અને વાયરો ફિટ કરેલા હતા. તે બધાની આંખો પથ્થરની જેમ ખુલ્લી હતી—બરાબર મોહિતની જેમ જ, ઊંઘ વગરની, શૂન્યમાં તાકતી આંખો.
મોહિતે સ્ક્રીનને ઝૂમ કરી. તેનું હૃદય એક ધબકારો ચૂકી ગયું. તે ખુરશીઓમાંથી એક પર, ત્રીજી લાઈનમાં, જે સ્ત્રી બેઠી હતી... એ બીજું કોઈ નહીં પણ તેની ગાયબ થઈ ગયેલી ગર્લફ્રેન્ડ આલિયા હતી! તેના વિખરાયેલા વાળ અને ગળામાં મોહિતે ભેટ આપેલું અડધું તૂટેલું લોકેટ ચમકી રહ્યું હતું. આલિયા ત્યાં જીવતી હતી, પણ તેનું શરીર જકડાયેલું હતું.
બરાબર રાત્રે ૩:૦૦ વાગ્યે, લાઈવ ફીડના સ્પીકર્સમાંથી એક અજીબ, ખૂબ જ ધીમો ફ્રીક્વન્સી વાળો અવાજ આવવા લાગ્યો. તે કોઈ ડિજિટલ હાલરડું (Lullaby) હતું. અવાજ શરૂ થતાં જ, સ્ક્રીન પર દેખાતા એ ૨૦ લોકોની ખુલ્લી આંખોની કીકીઓ ઉપરની તરફ ખેંચાવા લાગી. કોઈ જ આંચકા વગર, એક પણ સેકન્ડ બગાડ્યા વિના, એ બધાના માથા એકસાથે પાછળની તરફ ઢળી પડ્યા. મોનિટર પર તેમનો હાર્ટ રેટ પ્રતિ મિનિટ માત્ર ૧૫ ધબકારા બતાવતો હતો. આ માણસો જીવતા હોવા છતાં ટેકનિકલી ક્લિનિકલ ડેડ જેવા હતા.
મોહિતે તરત જ પોતાનું સાયબર ટૂલ એક્ટિવેટ કરીને લાઈવ સ્ટ્રીમનું આઈપી એડ્રેસ ટ્રેક કર્યું. સ્ક્રીન પર લોકેશન ખૂલ્યું: 'ધ ઓલ્ડ ક્રીક અસાયલમ, થાણે આઉટસ્કર્ટ્સ'. મુંબઈથી દૂર જંગલની વચ્ચે આવેલી એક બંધ સરકારી માનસિક હોસ્પિટલ.
મોહિતે ટેબલ પરથી કારની ચાવી ઉઠાવી. તેની આંખો લાલચોળ હતી, પણ તેના મગજમાં હવે ઊંઘની ભીખ નહોતી, આલિયાને બચાવવાનું એક ભયાનક ઝનૂન હતું.
રાત્રિના ૪:૧૨ વાગ્યા હતા. મોહિતની કાર એ ખંડેર અસાયલમ સામે આવીને ઊભી રહી. પોતાની પાસે રહેલા નકલી આઈડી કાર્ડ અને સિક્યોરિટી ગાર્ડના યુનિફોર્મનો ઉપયોગ કરીને તે પાછળના દરવાજેથી અંદર ઘૂસી ગયો. છ મહિનાની અનિદ્રાને કારણે તેનું મગજ ભ્રમ (Hallucinations) પેદા કરી રહ્યું હતું, પણ તેણે પોતાની જાત પર કાબૂ રાખ્યો. તે લિફ્ટ સુધી પહોંચ્યો અને ડિજિટલ કોડ હેક કરીને 'B2' (બેઝમેન્ટ ૨) નું બટન દબાવ્યું.
લિફ્ટનો દરવાજો ખુલતા જ મોહિત સ્તબ્ધ થઈ ગયો. અંદર એક અત્યાધુનિક, સફેદ કલરની સાયન્સ લેબોરેટરી હતી. કાચની મોટી દિવાલોની પાછળ અસંખ્ય કમ્પ્યુટર્સ હતા. ગેલેરીમાં ચાલતાં ચાલતાં તેને અચાનક ડાબી બાજુના એક રૂમમાંથી ડૉ. આદિત્ય વર્માનો હસવાનો અવાજ આવ્યો, જે મોહિતનો પર્સનલ સાયકોલોજિસ્ટ હતો!
ડૉ. આદિત્ય ફોન પર કહી રહ્યો હતો, "હા મેડમ, 'ટેસ્ટ સબ્જેક્ટ નંબર ૨૧' એટલે કે મોહિત અંદર આવી ગયો છે. તેનું સ્લીપ ડેપ્રિવેશન હવે ૧૦૦% ક્રિટિકલ લેવલ પર છે. તેનું મગજ હવે આપણી ડિજિટલ લોરી સ્વીકારવા માટે તૈયાર છે."
મોહિતના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. તે પોતે જ આ પ્રયોગનો શિકાર હતો! અચાનક, પાછળથી એક નરમ પણ ઠંડો હાથ મોહિતના ખભા પર મુકાયો. મોહિત ઝટકા સાથે પાછળ ફર્યો.
સામે આલિયા ઊભી હતી! તેનો લેબ કોટ એકદમ ચોખ્ખો હતો, તેના હાથમાં એક આધુનિક ટેબ્લેટ હતું, અને તેની આંખોમાં કોઈ ડર કે લાચારી નહોતી. તેના ચહેરા પર એક ઠંડું, ગંભીર સ્મિત હતું. તે કેદી જેવી બિલકુલ નહોતી લાગતી.
"તૂ અહીં આવી જ ગયો, મોહિત," આલિયાએ અત્યંત શાંત અવાજે કહ્યું.
મોહિત મૂંઝાઈ ગયો, "આલિયા... તું જીવતી છે? આ લોકો તને નુકસાન પહોંચાડી રહ્યા છે? ચાલ મારી સાથે, આપણે ભાગવું પડશે!"
આલિયા જોરથી હસી પડી. એ હાસ્ય એટલું ભયાનક હતું કે મોહિતની પીઠમાં ધ્રુજારી વ્યાપી ગઈ. રૂમનો દરવાજો ખૂલ્યો અને ડૉ. આદિત્ય બહાર આવ્યો. તે આલિયા સામે જોઈને સન્માનથી નમ્યો, "ગુડ મોર્નિંગ, ડૉ. આલિયા. પ્રોજેક્ટ હાઇપનોસના ચીફ ઇન્વેસ્ટિગેટર."
મોહિત દિગ્મૂઢ થઈને પોતાની પ્રેમિકા સામે જોઈ રહ્યો. "ચીફ ઇન્વેસ્ટિગેટર? આલિયા, આ શું છે?"
"આ કોઈ મજાક નથી, મોહિત," આલિયાએ તેની નજીક આવીને કહ્યું. "તું ડાર્ક વેબ પર જે ૨૦ લોકોને લાઈવ જોઈ રહ્યો હતો, એ તો માત્ર નકામા ગુનેગારો હતા. મારો અસલી પ્રયોગ તો તારા પર ચાલી રહ્યો હતો. પીજીમાંથી મારું ગાયબ થવું એક નાટક હતું. અને તારી આ બીમારી કોઈ કુદરતી નથી, મેં જ છેલ્લા એક વર્ષથી તારા ખાવામાં એવું કેમિકલ આપ્યું હતું, જેથી તારું મગજ આ સ્ટેજ સુધી પહોંચે અને તું મારો આખરી 'ટેસ્ટ સબ્જેક્ટ' બને."
મોહિતનું માથું ભમવા લાગ્યું. જે ગર્લફ્રેન્ડના ગમમાં તે આખી રાત જાગતો હતો, તે જ આ નરકની માલિક હતી. તેને સમજાયું કે હવામાં કોઈ અદ્રશ્ય ગેસ છોડવામાં આવ્યો હતો, જેનાથી તેનું શરીર લકવાગ્રસ્ત થવા લાગ્યું.
"હવે સમય થઈ ગયો છે, મોહિત. તારી આંખો ખૂબ થાકી ગઈ છે," આલિયાએ ટેબ્લેટ પર એક બટન દબાવ્યું. દિવાલો પર લાગેલા સ્પીકર્સમાંથી એ જ ડિજિટલ હાલરડું વાગવા લાગ્યું. મોહિત ઘૂંટણિયે પડી ગયો. મોહિતની આંખો ધીમે-ધીમે બંધ થવા લાગી, પણ આ વખતે તે ઊંઘ નહોતી... એ એક કાયમી અને ક્યારેય ન જાગનારો અંધકાર હતો.
