ಅಲೆಗಳು ಒಂದಾದ ಮೇಲೊಂದರಂತೆ ಬಂದು ದಂಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಸದ್ದು ಇಡೀ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಅಬ್ಬರದ ನಡುವೆಯೂ ಕಡಲ ತೀರದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಆ ಮೌನ ಮಾತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೆಸರಿತ್ತು, ಅದುವೇ ಅನನ್ಯ
ಕಳೆದ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಅನನ್ಯ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಐದು ಗಂಟೆಗೆ ಆ ಹಳೆಯ, ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟ ಲೈಟ್ಹೌಸ್ ಪಕ್ಕದ ಕಪ್ಪು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗಿ, ಕತ್ತಲೆಯ ಮೌನ ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಆವರಿಸುವವರೆಗೂ ಅವಳು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕದಲುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ಆ ವಿಶಾಲ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಜೀವಕಳೆ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಒಂದು ಶೂನ್ಯತೆ, ಅಳಿಸಲಾಗದ ನೋವು ತುಂಬಿತ್ತು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲೊಂದು ಸಣ್ಣ, ನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಡೈರಿ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಅವಳು ಅದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೋ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು, ನಂತರ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಹರಿದು, ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಸುರುಳಿ ಸುತ್ತಿ ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅಲೆಗಳು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ತನ್ನ ಒಡಲಿಗೆ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅನನ್ಯಳ ಈ ಮೌನವನ್ನು, ಈ ದಿನಚರಿಯನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದ. ಅವನೇ ರಾಘವ್. ಆ ಹಳೆಯ ಲೈಟ್ಹೌಸ್ನ ಕಾವಲುಗಾರ. ಎಪ್ಪತ್ತರ ಹರೆಯದ ರಾಘವ್ಗೆ ಕಡಲಿನ ಭಾಷೆಯೂ ಗೊತ್ತು, ಮನುಷ್ಯರ ಮೌನದ ಭಾಷೆಯೂ ಗೊತ್ತು. ಬಿಳಿ ಗಡ್ಡ, ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಸುಕ್ಕುಗಳು ಅವನ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಬದುಕಿನ ಎಲ್ಲ ಬಿರುಗಾಳಿಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ತನ್ನವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಕೊನೆಗೆ ಈ ಕಡಲ ತೀರದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ಹುಡುಕ ಹೊರಟವನು ಅವನು. ಅವನಿಗೂ ಗೊತ್ತು, ಕಡಲ ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಹಿಂದೆಯೂ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆಯಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು.
ಒಂದು ದಿನ ವಾತಾವರಣ ತೀರ ಹದಗೆಟ್ಟಿತ್ತು. ಕಡುಗಪ್ಪಾದ ಮೋಡಗಳು ಕಡಲನ್ನು ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು. ಜೋರಾಗಿ ತಣ್ಣನೆಯ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು, ಸಮುದ್ರದ ಅಲೆಗಳು ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆ ಬರುವ ಮುನ್ಸೂಚನೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ತೀರದಲ್ಲಿದ್ದ ಮೀನುಗಾರರು, ಪ್ರವಾಸಿಗರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳತ್ತ ಓಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅನನ್ಯ ಮಾತ್ರ ಎಂದಿನಂತೆ ಬಂದು ಅದೇ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಳು.
ಅವಳು ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಬರೆದು ಕಡಲಿಗೆ ಎಸೆಯಲು ಹೋದಾಗ, ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕ್ಕೆ ಆ ಕಾಗದ ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿ ರಾಘವ್ನ ಕಾಲ ಬುಡಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬಿತ್ತು. ಅನನ್ಯ ಗಾಬರಿಯಿಂದ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಳು. ತೀರದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ರಾಘವ್ ಮಾತ್ರ ಇದ್ದ.
ರಾಘವ್ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಾಗಿ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿ ಹೋಗದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದು, ಅದರಲ್ಲಿದ್ದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿದ. ಅದರಲ್ಲಿ ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಬರೆದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸಾಲಿತ್ತು.
ನನ್ನ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ದಿನ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಪಡಲಿ? ಈ ಮೌನ ನನ್ನನ್ನು ಕಟು ಕಟುವಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದೆ. ಕಡಲೇ, ನಿನ್ನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಕೊ. ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನವಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊ.
ರಾಘವ್ ಕಾಗದವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅನನ್ಯಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿದು ಹನಿಗಳಾಗಿ ಮರಳಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳು ಕಿರುಚಾಡಲಿಲ್ಲ, ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಮೌನವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರಿಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅಳಲು ಧ್ವನಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಆ ಮೌನ ಎಷ್ಟು ಭೀಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ರಾಘವ್ಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ರಾಘವ್ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡ. ಅಮ್ಮಾ ಎಂದ ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ತಂದೆಯ ಮಮತೆಯಿತ್ತು, ನಡುಕವಿತ್ತು. ಈ ಕಡಲನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ? ಇದು ದಿನಕ್ಕೆ ನೂರಾರು ಬಾರಿ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತದೆ, ಅಳುತ್ತದೆ, ತೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಲೋಕದ ಜನರೆಲ್ಲಾ ಇದರ ಅಬ್ಬರವನ್ನು ನೋಡಿ ಹೆದರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಯಾರೂ ಇದರ ಆಳಕ್ಕೆ ಇಳಿದು ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಕಡಲು ಸದಾ ಮೌನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತದೆ, ಮುತ್ತುಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಡುತ್ತದೆ. ಮೌನ ಎನ್ನುವುದು ಬದುಕಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಮ್ಮ, ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಿಡುವು.
ಅನನ್ಯ ರಾಘವ್ನನ್ನೇ ನೋಡಿದಳು. ಅವಳ ತುಟಿಗಳು ನಡುಗಿದವು, ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗಿದ್ದ ಆ ಜಲಪಾತ ಒಡೆದಂತಾಯಿತು. ನನ್ನಿಂದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪಾಯಿತು ತಾತ, ಅವಳ ಧ್ವನಿ ತುಂಬಾ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ಮುಂಚೆ, ಇದೇ ದಿನ ನನ್ನ ಹಠದಿಂದಾಗಿ ನನ್ನ ಇಡೀ ಕುಟುಂಬ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಒಂಟಿ ಮಾಡಿ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು. ನಾನೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ತಂಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ತೀರಿಕೊಂಡರು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಬದುಕಿ ಉಳಿದೆ. ಅವರು ಹೋದಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಶೂನ್ಯದ ಮೌನ ಆವರಿಸಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ನನ್ನನ್ನು ಬೈಯುವವರಿಲ್ಲ, ಶಿಕ್ಷಿಸುವವರಿಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದ ಮೌನವೇ ನನ್ನ ಪಾಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿದೆ. ಒಂಟಿತನ ನನ್ನನ್ನು ಕಲ್ಲಾಗಿಸಿದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಕೂಡ ಮೌನವಾಗಿ ಈ ಕಡಲಿಗೆ ಶರಣಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಕಡಲಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಅಲ್ವಾ?
ರಾಘವ್ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ, ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ತೇವವಾದವು. ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ಕುಟುಂಬ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಒಂದು ದುರಂತ. ಆದರೆ, ಅದಕ್ಕೆ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಕಾರಣಳಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಕ್ರೂರ ವಿಧಿ. ಈಗ ನೀನು ಮೌನವಾಗಿದ್ದುಕೊಂಡು ನಿನ್ನನ್ನು ನೀನೇ ದಿನದಿನವೂ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ. ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸು, ನೀನು ಬರೆದು ಎಸೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಗದದ ಚೀಟಿಯನ್ನೂ ಕಡಲು ನುಂಗುತ್ತಿದೆಯಾ? ಇಲ್ಲ, ಅದು ಮುಂದಿನ ಅಲೆಯಲ್ಲೇ ಆ ಕಾಗದವನ್ನು ಮರಳಿ ತೀರಕ್ಕೆ ತಂದು ಹಾಕುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ನಿನ್ನ ನೋವನ್ನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನೀನೇ ಮಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ಕಡಲು ನಿನಗೆ ಸಂದೇಶ ನೀಡುತ್ತಿದೆ.
ಅನನ್ಯ ಗೊಂದಲದಿಂದ, ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ರಾಘವ್ನ ಮುಖ ನೋಡಿದಳು.
ರಾಘವ್ ಅವಳ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಮುಂದುವರಿಸಿದ, ನಿನ್ನ ಅಂತರಂಗದ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಅಪರಾಧ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ನೋವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು, ಅವರು ನಿನ್ನ ಮೇಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತುಂಬಿಕೊ. ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದರೆ ನೀನು ಹೀಗೆ ಕರಗಿ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನೋಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರೇ? ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ. ನಿನ್ನ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಅವರನ್ನು ಬದುಕಿಸಬೇಕು. ನಾಳೆ ನೀನು ಮಾಡುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆತ್ತವರ ಹೆಸರು ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಬೇಕು. ಬದುಕು ಎಂದರೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಮ್ಮ, ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಸದನ್ನು ಚಿಗುರಿಸುವುದು.
ರಾಘವ್ನ ಮಾತುಗಳು ಅನನ್ಯಳ ಎದೆಯ ಆಳದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕರಗಿಸಿದವು. ಕಡಲ ಅಲೆಗಳ ಅಬ್ಬರ ಅವಳಿಗೆ ಈಗ ಹೊಸ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಕಡಲು ಅಳುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ಬದುಕಿನ ಹೋರಾಟದ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿದೆ ಅನಿಸಿತು. ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಬದುಕು ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಅನನ್ಯ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಅತ್ತಳು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ವರ್ಷಗಳ ಭಾರವೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣೀರಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹರಿದು ಹೋಯಿತು. ಅವಳ ಸಣ್ಣ ಡೈರಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಖಾಲಿ ಪುಟಗಳು ಈಗ ಸಾವಿನ ಚೀಟಿಗಳಾಗದೆ, ಹೊಸ ಆಶಾವಾದದ ಕವಿತೆಗಳಾಗಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು.
ಮರುದಿನ ಸಂಜೆ ರಾಘವ್ ಲೈಟ್ಹೌಸ್ನ ಉನ್ನತ ತುದಿಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ನೋಡಿದಾಗ ಆ ಕಪ್ಪು ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಅನನ್ಯ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬಿಳಿ ಕಾಗದದ ಚೀಟಿಯ ಮೇಲೆ ಕಲ್ಲು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ರಾಘವ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದು ಬಂದು ಅದನ್ನು ಓದಿದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿತ್ತು.
ತಾತ, ಕಡಲ ತೀರದ ಆ ಭಯಾನಕ ಮೌನ ಇಂದು ನನಗೆ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ. ಕಡಲು ನನ್ನ ನೋವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮರಳಿ ಬದುಕಿಗೆ ತಳ್ಳಿದೆ. ನನ್ನವರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ನೆರವಾಗುತ್ತಾ ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ದಾರಿ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಟಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಆ ಒಂದು ಮಾತು ನನಗೆ ಮರುಜನ್ಮ ನೀಡಿದೆ. ಧನ್ಯವಾದಗಳು.
ರಾಘವ್ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯ ಕಣ್ಣೀರಿತ್ತು. ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಕಡಲು ಈಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು, ಆ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾವುದೇ ನೋವಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ನೆಮ್ಮದಿಯಿತ್ತು.
