जिथे मन विसावतं
संध्याकाळचे साडेसात वाजले होते. नुकतीच पावसाची एक हलकी सर येऊन गेली होती. खिडकीबाहेरची झाडं पाण्याच्या थेंबांनी चमकत होती आणि ओल्या मातीचा मंद सुगंध संपूर्ण वातावरणात दरवळत होता. बाहेर शहराची धावपळ, वाहनांचे हॉर्न आणि गोंगाट सुरूच होता; पण प्रियाच्या छोट्याशा फ्लॅटमध्ये मात्र एक वेगळीच शांतता नांदत होती.
दिवाणखान्यातील एका लॅम्पचा मऊ पिवळसर प्रकाश खोलीभर पसरला होता. त्या प्रकाशात प्रत्येक गोष्ट अधिक उबदार, अधिक आपलीशी वाटत होती.
प्रिया सोफ्यावर बसून पुस्तकाची पाने उलटत होती; पण तिचं लक्ष अक्षरांमध्ये नव्हतं. तिची नजर वारंवार दाराकडे आणि भिंतीवरील घड्याळाकडे जात होती. आज राहुलचा दिवस कठीण गेला असेल, याची तिला खात्री होती. गेल्या काही महिन्यांपासून नवीन प्रोजेक्ट, ऑफिसमधील ताण, घरच्या जबाबदाऱ्या आणि स्वतःच्या अपेक्षांचं ओझं त्याला आतून थकवत होतं. तो फारसं बोलत नसे, पण त्याची शांतता त्याच्या मनातलं सगळं सांगून जायची.
इतक्यात बेल वाजली.
प्रिया झटकन उठली आणि दार उघडलं.
समोर राहुल उभा होता.
खांद्यावर लॅपटॉपची जड बॅग, अस्ताव्यस्त दुमडलेल्या शर्टच्या बाह्या, विस्कटलेले केस आणि डोळ्यांखाली उमटलेला थकवा... त्याच्या चेहऱ्यावर दिवस जिंकल्याचं समाधान नव्हतं; उलट दिवसभर जगाशी लढून परतलेल्या सैनिकाची निःशब्द हतबलता होती.
"आलास...? आज खूप उशीर झाला."
राहुलने फक्त हलकंसं हसू आणण्याचा प्रयत्न केला. तो आत आला, बॅग बाजूला ठेवली, बूट काढले आणि सोफ्यावर बसताच दोन्ही हातांनी चेहरा झाकून एक दीर्घ सुस्कारा सोडला. त्या एका सुस्काऱ्यात दिवसाचा सगळा थकवा दडला होता.
प्रिया शांतपणे त्याच्याजवळ आली. तिने त्याच्या हातात पाण्याचा ग्लास दिला. त्याने दोन घोट घेतले, पण शब्द मात्र अजूनही सापडत नव्हते.
ती त्याच्या शेजारी बसली. अलगद त्याचा हात आपल्या हातात घेतला. त्याच्या हाताचा गारवा तिच्या मनाला चटका लावून गेला.
"राहुल..."
इतकंच ती म्हणाली.
त्या एका शब्दात प्रश्न नव्हता, तक्रार नव्हती... फक्त काळजी होती.
राहुलने तिच्याकडे पाहिलं.
तिच्या डोळ्यांत त्याला कोणताही जाब दिसला नाही. "काय झालं?" अशी घाई नव्हती, "उशीर का झाला?" अशी नाराजी नव्हती. तिथे फक्त स्वीकार होता. एक अशी जागा, जिथे तो कोणताही मुखवटा न घालता स्वतःसारखा राहू शकत होता.
तो काही न बोलता हळूच तिच्या मांडीवर डोकं ठेवून पडला.
प्रिया मंद हसली.
तिने अलगद त्याच्या केसांवरून हात फिरवायला सुरुवात केली.
तो स्पर्श शब्दांपेक्षा मोठा होता.
जणू तिच्या बोटांमधून त्याच्या मनात शांततेची एक लहर उतरू लागली होती. कपाळावरच्या आठ्या हळूहळू विरघळू लागल्या. खांद्यांवरचा ताण सैल होत गेला. त्याचे वेगाने चालणारे श्वास संथ होत गेले.
काही क्षण दोघांमध्ये एकही शब्द झाला नाही.
त्या शांततेलाही स्वतःची एक भाषा होती.
"खूप थकलोय गं..."
राहुलचा आवाज अगदी लहान मुलासारखा वाटत होता.
प्रिया त्याच्या कपाळावरून हात फिरवत म्हणाली,
"माहितीय... आता काहीही विचार करू नकोस. थोडा वेळ फक्त स्वतःसाठी जग."
तिच्या आवाजात इतकी माया होती की राहुलने पुन्हा डोळे मिटले.
खिडकीबाहेर पावसाचा आवाज वाढत होता.
खोलीत मात्र तिच्या हाताची लय आणि त्याच्या शांत होत जाणाऱ्या श्वासांचीच एक सुंदर मैफल रंगली होती.
क्षणोक्षणी त्याच्या मनावरचं ओझं हलकं होत गेलं. ऑफिसमधील तणाव, अपूर्ण कामं, भविष्याची चिंता, जबाबदाऱ्यांचा भार... सगळं काही त्या काही क्षणांसाठी विरघळून गेलं.
त्याला जाणवलं...
कधी कधी आयुष्याला मोठ्या उपायांची गरज नसते.
एका विश्वासू माणसाच्या सहवासाची, एका निःस्वार्थ स्पर्शाची आणि "मी तुझ्यासोबत आहे" या न बोललेल्या भावनेचीच गरज असते.
प्रियाचा हात अजूनही त्याच्या केसांतून अलगद फिरत होता.
राहुलने तिचा हात हलकेच पकडला आणि त्यावर प्रेमाने ओठ टेकवले.
त्या चुंबनात हजारो धन्यवाद दडले होते.
प्रियाच्या डोळ्यांत पाणी आलं. तिने खाली वाकून त्याच्या कपाळावर एक हळवं चुंबन दिलं.
"आता बरं वाटतंय?"
राहुलने डोळे उघडले. चेहऱ्यावर एक शांत, मनापासूनचं हास्य उमटलं.
"हो..."
तो हलकेच म्हणाला.
"जगात कितीही गोंधळ असला... कितीही वादळं आली... तरी माझं मन शेवटी इथेच येऊन विसावतं."
तो पुन्हा तिच्या मांडीवर डोळे मिटून शांत पडला.
काही क्षणांतच त्याचा श्वास नियमित झाला. तो गाढ झोपला होता.
प्रिया मात्र तशीच बसून राहिली.
तिचा हात अजूनही त्याच्या केसांवरून अलगद फिरत होता.
तिला त्या क्षणी एक गोष्ट मनापासून उमगली...
प्रेम म्हणजे नेहमी मोठमोठे शब्द, महागडी भेटवस्तू किंवा भव्य क्षण नसतात.
प्रेम म्हणजे...
दिवसभर जगाशी लढून थकलेल्या माणसासाठी अशी एक जागा बनणं, जिथे तो काही क्षण सगळं विसरून मनापासून विसावू शकेल.
बाहेर पाऊस अजूनही शांतपणे बरसत होता.
आत मात्र दोन हृदयांच्या निःशब्द सहवासाने एक वेगळीच ऊब निर्माण झाली होती.
त्या रात्री कोणतीही मोठी वचने दिली गेली नाहीत, कोणतेही नाट्य घडले नाही.
फक्त एका हळुवार स्पर्शाने पुन्हा एकदा सिद्ध केलं...
जिथे प्रेम खरं असतं, तिथेच मन खरंच विसावतं.
समाप्त.... ❤️
