રાકેશ મહેતાની હત્યાની ખબર બીજા જ દિવસે આખા શહેરમાં ફેલાઈ ગઈ.
સવારથી જ ન્યૂઝ ચેનલો પર એક જ સમાચાર ચાલી રહ્યા હતા.
ટીવી સ્ક્રીન પર રાકેશ મહેતાનો ફોટો દેખાતો હતો.
ન્યૂઝ એન્કર ગંભીર અવાજમાં બોલી રહી હતી:
“શહેરમાં થયેલી ચોથી રહસ્યમય હત્યા બાદ લોકોમાં ભયનું વાતાવરણ છે. ચારેય હત્યાઓમાં એક સામાન્ય વાત મળી છે — દરેક સ્થળે એક નોટ છોડી દેવામાં આવી છે, જેના પર લખેલું છે… ‘છાંયો’.”
આ શબ્દ હવે આખા શહેરમાં ચર્ચાનો વિષય બની ગયો હતો.
ક્રાઈમ બ્રાન્ચ ઓફિસમાં વાતાવરણ ખૂબ ગંભીર હતું.
અર્જુન મોટા ટેબલ પાસે ઉભો હતો.
ટેબલ પર ચાર ફાઇલ રાખેલી હતી.
ચારેય મૃત લોકોની.
ડૉ. મનીષ શાહ.
સંજય મલ્હોત્રા.
અજય પટેલ.
રાકેશ મહેતા
કરણ ટેબલ પાસે આવીને બોલ્યો:
“સર… મીડિયા હવે આ કેસને ‘છાંયો કિલર’ કહી રહી છે.”
અર્જુન થોડા પળો સુધી ચૂપ રહ્યો.
તે એક પછી એક ફોટા જોઈ રહ્યો હતો.
પછી તેણે ધીમે કહ્યું:
“આ માણસ કિલર નથી.”
કરણ ચોંકી ગયો.
“સર?”
અર્જુન બોલ્યો:
“તે પોતાને ન્યાય આપનાર માને છે.”
રૂમમાં બેઠેલા બીજા ઓફિસરો પણ ધ્યાનથી સાંભળી રહ્યા હતા.
અર્જુન આગળ બોલ્યો:
“આ ચારેય લોકો એક જ કેસ સાથે જોડાયેલા હતા.”
“પંદર વર્ષ પહેલા થયેલો કાર અકસ્માત.”
કરણ ધીમે બોલ્યો:
“આદિત્ય…”
અર્જુન માથું હલાવે છે.
“હા.”
“જો આદિત્ય હોય… તો કદાચ આ બધું તે જ કરી રહ્યો હોય એવી સંભાવના કેટલી?”
તે જ સમયે એક ઓફિસર અંદર આવ્યો.
“સર… એક નવી માહિતી મળી છે.”
અર્જુન તેની તરફ વળ્યો.
“શું?”
ઓફિસર બોલ્યો:
“આ ચારેય લોકો થોડા મહિના પહેલા એક જ ચેરિટી ઇવેન્ટમાં મળ્યા હતા.”
અર્જુન પૂછે છે:
“કયો ઇવેન્ટ?”
ઓફિસર બોલ્યો:
“શાહ ફાઉન્ડેશન.”
વિક્રમ શાહનું નામ ફરી સામે આવ્યું.
અર્જુન હવે વધુ ગંભીર થઈ ગયો.
“મને વિક્રમ શાહ વિશે સંપૂર્ણ માહિતી જોઈએ.”
તે જ સમયે શહેરના બીજા ખૂણે…
એક ન્યૂઝ ઓફિસમાં માયરા દેસાઈ પોતાના ડેસ્ક પર બેઠી હતી.
તે ટીવી પર રાકેશ મહેતા હત્યાની ખબર જોઈ રહી હતી.
તેના મનમાં એક જ વિચાર ફરી રહ્યો હતો.
આદિત્ય.
તે ફરી તે જૂની ફાઇલ ખોલે છે.
તે અકસ્માતની તસ્વીર જોઈ રહી હતી.
રસ્તા પર પડેલો એક નાનો ટેડી બિયર.
તેના બાજુમાં લોહી.
માયરાના દિલમાં એક અજાણ્યું દુઃખ ઉભું થયું.
તે ધીમે બોલી:
“જો આ ખરેખર આદિત્ય છે…”
“તો તેણે પંદર વર્ષ શું સહન કર્યું હશે?”
તે જ સમયે તેના ફોન પર એક અજાણ્યો મેસેજ આવ્યો.
મેસેજમાં માત્ર એક જ લાઈન લખેલી હતી:
“સત્ય હંમેશા દેખાતું નથી.”
માયરા થોડા પળો સુધી સ્ક્રીનને જોઈ રહી.
પછી બીજો મેસેજ આવ્યો.
“ક્યારેક તેને શોધવું પડે છે.”
માયરાનું દિલ ઝડપથી ધબકવા લાગ્યું.
આ મેસેજ કોણ મોકલી રહ્યું હતું?
તે તરત જવાબ લખે છે:
“તમે કોણ છો?”
થોડી ક્ષણ પછી જવાબ આવ્યો.
“એક છાંયો.”
માયરા તરત અર્જુનને ફોન કરે છે.
“અર્જુન… મને લાગે છે કે કિલરે મને મેસેજ કર્યો છે.”
અર્જુન ચોંકી ગયો.
“શું?”
માયરાએ મેસેજ બતાવ્યો.
અર્જુન થોડા પળો સુધી ફોનને જોઈ રહ્યો.
પછી તે ધીમે બોલ્યો:
“આ માણસ ખૂબ બુદ્ધિશાળી છે.”
“તે આપણને ડરાવતો નથી…”
“તે આપણને કંઈક બતાવવા માંગે છે.”
તે જ સમયે શહેરના એક ઊંચા બિલ્ડિંગની છત પર એક માણસ ઉભો હતો.
તેના હાથમાં ફોન હતો.
તે શહેરની લાઈટો તરફ જોઈ રહ્યો હતો.
પવન તેની કોટને હલાવી રહ્યો હતો.
તે ધીમે બોલ્યો:
“રમત હવે સાચે શરૂ થઈ છે.”
પછી તેણે ફોન બંધ કરી દીધો.
અને અંધકારમાં ગાયબ થઈ ગયો.
શહેર હવે બે ભાગમાં વહેંચાઈ ગયું હતું.
કેટલાક લોકો કહેતા હતા —
“છાંયો એક હત્યારો છે.”
અને કેટલાક કહેતા હતા —
“છાંયો ન્યાય આપી રહ્યો છે.”
પરંતુ એક વાત સ્પષ્ટ હતી.
આ રમત હજુ પૂરી થઈ નહોતી.
અને આગળ શું થશે…
તે કોઈને ખબર નહોતી.
