హైదరాబాద్ శివార్లలోని 'సైలెంట్ వ్యాలీ' లో ఉన్న ఒక అత్యాధునిక భూగర్భ పరిశోధనశాలలో విశ్వదత్ తన చివరి దశ ప్రయోగానికి సిద్ధమవుతున్నాడు. బయట భారీ వర్షం కురుస్తోంది, కానీ భూమికి వంద అడుగుల లోపల ఉన్న ఈ ల్యాబ్లో కేవలం కంప్యూటర్ల శబ్దం, విశ్వదత్ శ్వాస చప్పుడు మాత్రమే వినిపిస్తున్నాయి. విశ్వదత్ ఒక అద్భుతమైన న్యూరో సైంటిస్ట్. అతనికి ఈ ప్రపంచంలో కనిపించే అందం కంటే, కనిపించని రహస్యాల పైనే ఆసక్తి ఎక్కువ. అతని పక్కనే కూర్చున్న మేధ, తన టాబ్లెట్లో డేటాను పరిశీలిస్తూ ఆందోళనగా అడిగింది, "విశ్వా, నువ్వు చేస్తున్నది ఆత్మహత్యతో సమానం. మన మెదడు పరిణామ క్రమంలో కొన్ని విషయాలను చూడకూడదనే రూపొందించబడింది. ఆ పరిమితిని దాటడం ప్రకృతికి విరుద్ధం.
విశ్వదత్ నవ్వుతూ, మేధా, విజ్ఞాన శాస్త్రం పెరిగిందే ప్రకృతి పరిమితులను ప్రశ్నిస్తూ. వేల సంవత్సరాల క్రితం మనిషి గాల్లో ఎగరడం అసాధ్యం అనుకున్నారు, కానీ ఈ రోజు మనం విమానాల్లో వెళ్తున్నాం. మన కళ్ళు కేవలం ఒక చిన్న కిటికీ లాంటివి. ఈ కిటికీకి అవతల ఉన్న అనంత విశ్వం మనకు 'డార్క్ మ్యాటర్' లేదా 'బ్లాక్ హోల్' లాగా కనిపిస్తుంది. నేను ఆ కిటికీని పగులగొట్టడానికే బయలుదేరాను అన్నాడు.
విశ్వదత్ తయారు చేసిన 'దృష్టి-01' అనే నానో చిప్ కేవలం ఒక మైక్రాన్ పరిమాణంలో ఉంది. దీన్ని మెదడులోని 'సెరిబ్రల్ కార్టెక్స్' భాగానికి అమరిస్తే, అది మనిషి స్పృహను భౌతిక పరిమితుల నుండి ముక్తి చేస్తుంది. విశ్వదత్ ఆ చిప్ను తన చెవి వెనుక ఉన్న నరంలోకి గుచ్చుకున్నాడు. మొదటి పది నిమిషాలు ఏమీ జరగలేదు. ఆ తర్వాత, మెల్లగా విశ్వదత్ దృష్టి మసకబారడం ప్రారంభమైంది. ప్రయోగశాల గోడలు కరిగిపోతున్నట్లు అనిపించింది. అతనికి గాల్లో తేలుతున్న కణాలు కనిపించసాగాయి. అది ధూళి కాదు, పరమాణువుల నృత్యం! ఎలక్ట్రాన్లు కేంద్రకం చుట్టూ తిరగడం అతనికి ఒట్టి కంటితో కనిపిస్తోంది.
మేధా, ఇది అద్భుతం, అని విశ్వదత్ ఉద్గారించాడు. "నాకు ఇప్పుడు శబ్దాలు రంగులుగా కనిపిస్తున్నాయి. నువ్వు మాట్లాడుతుంటే ఆ మాటలు ఆకుపచ్చ రంగు తరంగాల్లా నన్ను తాకుతున్నాయి." ఇది ' సినెస్థీసియా స్థితి కంటే చాలా గొప్పది. ప్రయోగం కొనసాగుతుండగా, విశ్వదత్కు సమయం తెలియకుండా పోయింది. ఐన్స్టీన్ చెప్పినట్లు కాలం సాపేక్షం, కానీ విశ్వదత్కు కాలం కేవలం ఒక కోణంగా కనిపించింది. అతను వెనక్కి తిరిగి చూసినప్పుడు పది నిమిషాల క్రితం తను కూర్చున్న చోట తన నీడ కూర్చుని ఉండటం చూశాడు. ముందుకు చూసినప్పుడు ఇంకా చేయని పనులను తను చేస్తున్నట్లు గోచరించింది.
మేధా, జాగ్రత్త! ఇంకో ఐదు సెకన్లలో నీ చేతిలో ఉన్న టాబ్లెట్ కింద పడిపోతుంది," అన్నాడు విశ్వదత్. మేధ ఆశ్చర్యంతో దాన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది. కానీ అకస్మాత్తుగా ల్యాబ్లో విద్యుత్ హెచ్చుతగ్గుల (పవర్ ఫ్లక్చుయేషన్) వల్ల భయపడి ఆమె చేతిలోంచి టాబ్లెట్ కింద పడింది. విశ్వదత్ భవిష్యత్తును చూస్తున్నాడు. కానీ ఇది కేవలం భవిష్యత్తు మాత్రమే కాదు, అది 'క్వాంటం సూపర్పొజిషన్'. అంటే ఒకే సమయంలో జరగబోయే వందలాది సాధ్యతలను అతను చూస్తున్నాడు.
కానీ ఆ ఆనందం ఎక్కువ సేపు నిలవలేదు. విశ్వదత్కు ల్యాబ్ మూలల్లో కొన్ని నల్లటి నీడలు తిరుగుతున్నట్లు కనిపించాయి. వాటికి నిర్దిష్టమైన రూపం లేదు. అవి భౌతికశాస్త్ర నియమాలకు అతీతంగా ఉన్నాయి. "అవి ఎవరు?" అని మేధ అడిగింది. "అవి మనుషులు కారు మేధా. ఈ విశ్వంలో 95 శాతం భాగం నిండివున్న 'డార్క్ మ్యాటర్' యొక్క చేతన రూపాలు. మనం వాటి మధ్యే బతుకుతున్నాం, కానీ మన ఇంద్రియాలు వాటిని గ్రహించలేకపోయేవి. ఇప్పుడు వాటికి నేను కనిపిస్తున్నాను," అన్నాడు విశ్వదత్. అతని గొంతులో వణుకు స్పష్టంగా తెలిసింది.
విశ్వదత్కు ఇప్పుడు తన శరీరం బరువే తెలియడం లేదు. అతని మెదడు విశ్వంలోని మొత్తం డేటాలను స్వీకరిస్తోంది. ఒక సెకనుకు కోట్ల కొద్దీ గిగాబైట్ల సమాచారం అతని తలలోకి దూరిపోతోంది. ఇది సైంటిఫిక్గా 'ఇన్ఫర్మేషన్ ఓవర్లోడ్'. మేధా, చిప్ ఆఫ్ చెయ్ నా అస్తిత్వం కనుమరుగైపోతోంది, అని అరిచాడు. కానీ విశ్వదత్కు ఇప్పుడు ఒకే మేధ కాదు, వేలాది మంది మేధలు కనిపిస్తున్నారు. ఒకరు ఏడుస్తున్నారు, ఒకరు నవ్వుతున్నారు, ఇంకొకరు ల్యాబ్ నుండి బయటకు పరిగెడుతున్నారు. తను ఏ రియాలిటీలో ఉన్నాడనే గందరగోళం అతనికి మొదలైంది. విజ్ఞాన శాస్త్రంలో 'ష్రోడింజర్ క్యాట్' అనే సిద్ధాంతం ఉంది. ఒక వస్తువు ఒకే సమయంలో ఉండవచ్చు లేదా లేకపోవచ్చు. విశ్వదత్ ఇప్పుడు అదే స్థితిలో ఉంది. తను బతికున్నాడా లేక చనిపోయాడా అనేది అతని స్పృహకే అందడం లేదు. అతని పాత జ్ఞాపకాలు తన తల్లి, బాల్యం, విశాఖపట్నంలోని ఇల్లు అన్నీ కేవలం డిజిటల్ కోడ్ల లాగా కనిపించసాగాయి. మేధ ధైర్యం చేసి ఎమర్జెన్సీ షట్డౌన్ బటన్ నొక్కింది. ప్రయోగశాల లైట్లు ఆరిపోయాయి. విశ్వదత్ కిందపడి స్పృహ కోల్పోయాడు.
కొన్ని వారాల చికిత్స తర్వాత విశ్వదత్ కోలుకున్నట్లు కనిపించాడు. అతను మునుపటిలాగే మాట్లాడుతున్నాడు, ల్యాబ్కు వస్తున్నాడు. కానీ అతనిలో ఒక విచిత్రమైన మార్పు వచ్చింది. అతను కనురెప్పలు వేయడం లేదు. రాత్రంతా నక్షత్రాల వైపే చూస్తూ కూర్చుంటున్నాడు.
ఒకరోజు మేధ అతని పాత నోట్బుక్ చూసింది. అందులో విశ్వదత్ ఒక చిత్రం గీశాడు. అది విశ్వం యొక్క నక్షత్రాల మ్యాప్ కాదు, మనిషి కంటి లోపల ఉండే నరాలు ఎలా విశ్వంలోని నక్షత్రరాశులలా కనిపిస్తాయో చూపే చిత్రం అది, దాని కింద ఒక వాక్యం రాసి ఉంది: మనిషి విశ్వాన్ని చూడటం లేదు, విశ్వమే మనిషి కంటి ద్వారా తనను తాను చూసుకుంటోంది.
మేధకు ఒక అనుమానం వచ్చింది. ఆమె అతనిరక్త నమూనాను పరీక్షించి షాక్కు గురైంది. అతని రక్తంలో హిమోగ్లోబిన్కు బదులుగా ఏదో తెలియని వింత మూలకం ఉంది. అది ఈ భూమిపై ఉన్న ఏ మూలకం కూడా కాదు. ఆ రాత్రి మేధ విశ్వదత్ ఇంటికి వెళ్ళింది. విశ్వదత్ అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్నాడు. మేధ తలుపు సందులోంచి చూసింది. అద్దంలో విశ్వదత్ ముఖం లేదు, దానికి బదులుగా అక్కడ ఒక నల్లటి రంధ్రం మెరుస్తోంది. విశ్వదత్ మెల్లగా వెనక్కి తిరిగాడు. అతని గొంతు ఇప్పుడు అతనిది కాదు. అది వేలాది గొంతుల సమ్మేళనంలా వినిపించింది.
మేధా, విశ్వదత్ అనే కణాల కలయిక ఇప్పుడు లేదు. ఆ చిప్ నా స్పృహను విశ్వం యొక్క అనంతత్వంలోకి పంపించేసింది. ఇప్పుడు ఈ శరీరం కేవలం ఒక వాహకం మాత్రమే. నా ద్వారా ఈ విశ్వంలోని శక్తులు మీ లోకాన్ని గమనిస్తున్నాయి. మేధ వణుకుతూ అడిగింది, అయితే నువ్వు ఎవరు? అతను నవ్వుతూ, ఆ నవ్వు ల్యాబ్లోని యంత్రాల శబ్దంలా ఉంది. నేను విజ్ఞాన శాస్త్రానికి దొరకని సమాధానాన్ని. నువ్వు చూడలేని ఆ 95 శాతం సత్యాన్ని నేను.
తక్షణమే ఆ గదిలో ఉన్న అద్దాలన్నీ ముక్కలైపోయాయి. మేధ కళ్ళు మూసుకుంది. మరుక్షణంలో చూసేసరికి అక్కడ ఎవరూ లేరు. విశ్వదత్ మాయమైపోయాడు. కేవలం గాల్లో ఒక విచిత్రమైన ప్రకంపన మిగిలింది.
విశ్వదత్ పరిశోధన విజయవంతమైందా? సైన్స్ పరంగా చూస్తే అవును, కానీ మానవీయ విలువల పరంగా అతను తనను తాను కోల్పోయాడు. మనకు కనిపించని ప్రపంచం, కనిపించే ప్రపంచం కంటే ఎంత శక్తివంతమైనదో చెప్పడానికి ఈ కథే నిదర్శనం.
