एकदा शिवेंद्र नावाचा एक लहान मुलगा शाळेतून घरी येत होता. रस्त्यात त्याला एक सुंदर मोर दिसला. मोर खूप उदास दिसत होता.शिवेंद्र म्हणाला, "अरे मोरा, तू का रडतोयस?" मोर बोलला, "माझं एक निळं पिस पडलं आहे. ते मला खूप आवडतं."शिवेंद्रने सगळीकडे शोधलं. अखेर झाडाखाली ते पिस सापडलं. त्याने ते पिस मोराला दिलं.मोर खूप खुश झाला आणि म्हणाला, "तू खूप चांगला आहेस शिवेंद्र. बदल्यात मी तुला एक जादूचे पिस देतो. हे पिस जेव्हा जेव्हा चमकेल, तेव्हा समज तू काहीतरी चांगलं केलं आहेस."दुसऱ्या दिवशी शाळेत टीचरने विचारलं, "खिडकीची काच कोणी फोडली?" सगळे गप्प बसले. पण शिवेंद्र उभा राहिला आणि म्हणाला, "टीचर, मी चुकून फोडली. सॉरी."त्याच वेळी त्याच्या खिशातलं मोराचं पिस चमकायला लागलं ✨टीचर म्हणाल्या, "शाबास शिवेंद्र! चूक मान्य करणं हीच खरी मोठी गोष्ट आहे."घरी गेल्यावर शिवेंद्रने ते पिस जपून ठेवलं. तेव्हा त्याला कळलं - **खरी जादू सत्य बोलण्यातच आहे.**बोध: नेहमी सत्य बोला. मान्य करणं हीच खरी मोठी गोष्ट आहे."घरी गेल्यावर शिवेंद्रने ते पिस जपून ठेवलं. तेव्हा त्याला कळलं - खरी जादू सत्य बोलण्यातच आहे.**बोध: नेहमी सत्य बोला. सत्य बोलणाऱ्यांना सगळे आवडतात.** शिवेंद्र घरी आल्यावर त्याने आईला सगळी गोष्ट सांगितली. आई खूप खुश झाली आणि म्हणाली, "बाळा, सत्य बोलणाऱ्यांवर देवाची कृपा असते."दुसऱ्या दिवशी शाळेच्या मैदानात एक छोटा मुलगा हरवला होता. सगळे शिक्षक त्याला शोधत होते. शिवेंद्रने त्याचा हात धरला आणि ऑफिसमध्ये नेले.त्याच वेळी त्याच्या खिशातलं पिस पुन्हा चमकलं ✨टीचर म्हणाल्या, "शिवेंद्र, तू खरंच देवदूत आहेस."एके दिवशी शिवेंद्रच्या मित्राने त्याची पेन चोरली. मित्र घाबरला होता. शिवेंद्रने त्याला मारलं नाही. उलट म्हणाला, "काही हरकत नाही. पुढच्या वेळी विचारून घे."मित्राला खूप लाज वाटली आणि त्याने माफी मागितली.असे करत करत शिवेंद्र सगळ्यांचा लाडका झाला. गावातले लोक त्याला "सत्याचा शिवेंद्र" म्हणू लागले.शिवेंद्र घरी आल्यावर त्याने आईला सगळी गोष्ट सांगितली. आई खूप खुश झाली आणि म्हणाली, "बाळा, सत्य बोलणाऱ्यांवर देवाची कृपा असते."दुसऱ्या दिवशी शाळेच्या मैदानात एक छोटा मुलगा हरवला होता. सगळे शिक्षक त्याला शोधत होते. शिवेंद्रने त्याचा हात धरला आणि ऑफिसमध्ये नेले.त्याच वेळी त्याच्या खिशातलं पिस पुन्हा चमकलं .एक आठवडा नंतर शाळेत मोठा कार्यक्रम होता. स्टेजवर भाषण करायचं होतं पण कोणीच तयार नव्हतं. सगळे घाबरले होते. शिवेंद्रने हात वर केला आणि म्हणाला, "मी बोलेन." तो स्टेजवर गेला आणि सत्य आणि प्रामाणिकपणा बद्दल बोलला. सगळ्या पालकांनी टाळ्या वाजवल्या. त्या दिवशी रात्री पिस खूप तेजाने चमकलं. दुसरी गोष्ट अशी झाली. शिवेंद्रच्या शेजारी एक आजी राहायच्या. त्यांचा चष्मा हरवला होता. शिवेंद्रने 1 तास शोधला आणि अखेर बागेत सापडला. आजींनी त्याला आशीर्वाद दिला आणि लाडू दिले. मोराने एकदा स्वप्नात येऊन सांगितलं, "शिवेंद्र, तू लहान आहेस पण तुझी कृती मोठी आहे. लक्षात ठेव, खोटं बोलल्याने 1 मिनिट सुटका होते, पण सत्य बोलल्याने आयुष्यभर सन्मान मिळतो."शिवेंद्रने ते शब्द मनावर कोरले. तो रोज आरशासमोर उभा राहून स्वतःला सांगायचा, "मी आज एक चांगलं काम करणार."शिवेंद्र मोठा झाला. तो मोठा वकील झाला. कोर्टात एकदा एका गरीब माणसावर खोटा आरोप झाला होता. सगळे वकील पैशासाठी खोटं बोलायला तयार होते. पण शिवेंद्र उभा राहिला आणि म्हणाला, "मी सत्यासाठी लढेन." त्याने खरे पुरावे कोर्टासमोर ठेवले आणि त्या माणसाला वाचवलं. त्या दिवशी जुनं मोराचं पिस त्याच्या कपाटातून निघालं. ते आजही चमकत होतं ✨शिवेंद्र हसला आणि म्हणाला, "जादू पिसात नाही. जादू आपल्या सत्यात आणि चांगल्या कामात आहे."आता शिवेंद्र शाळेतल्या मुलांना गोष्ट सांगतो. तो म्हणतो, "मुलांनो, लहान असो की मोठं, नेहमी सत्य बोला. कारण सत्य बोलणाऱ्याला कधीच हार मानावी लागत नाही."गावात आजही "सत्याचा शिवेंद्र" म्हणून त्याची पूजा होते.आजही जेव्हा कोणी मुलगा खोटं बोलतो, तेव्हा त्याला शिवेंद्रची गोष्ट सांगितली जाते. आणि तो मुलगा लगेच सत्य बोलायला शिकतो. लेखक..गौरी क्षीरसागर
