ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ, ಗಾಜಿನ ಗೋಡೆಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದ ಆ ಐಷಾರಾಮಿ ಡಿಲಕ್ಸ್ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಶೇಖರ್ ತನ್ನ ಹೊಸ ಮಲ್ಟಿ-ಮಿಲಿಯನ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ನ ಬ್ಲೂಪ್ರಿಂಟ್ ಅನ್ನು ತದೇಕಚಿತ್ತದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಹೊಸತನ, ಹೊಳಪು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿ ವಸ್ತುಗಳೆಂದರೆ ಅಪಾರವಾದ ವ್ಯಾಮೋಹವಿತ್ತು. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಳೆಯದಾದ, ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟ ಅಥವಾ ಉಪಯೋಗಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಅವನಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಅಸಹ್ಯ. "ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸಿನ ಶಿಖರ ಏರಬೇಕಾದರೆ ಗತಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು, ಹಳೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಸದಂತೆ ಬಿಸಾಡಬೇಕು. ಹೊಸದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಎನ್ನುವುದು ಅವನು ತನಗೇ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕ್ರೂರ ತತ್ವವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಈ ಅಂಧ ಯಶಸ್ಸಿನ ಓಟದಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಹಳ್ಳಿಯನ್ನು, ಬಾಲ್ಯದ ಒಡನಾಡಿಗಳನ್ನು, ಅಷ್ಟೇ ಏಕೆ ತನ್ನನ್ನು ತುತ್ತು ತುತ್ತು ಅನ್ನ ನೀಡಿ ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸಿದ ಹೆತ್ತ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಸಹ ತನ್ನ ಸ್ಟೇಟಸ್ಗೆ ಸರಿಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದಂತೆ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿ ಬಂದಿದ್ದ.
ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ 'ಎಕೋ ಫ್ರೆಂಡ್ಲಿ ಗ್ರೀನ್ ಹೋಟೆಲ್' ನಿರ್ಮಿಸುವ ಬೃಹತ್ ಕಾಂಟ್ರಾಕ್ಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು. ಆ ಹೋಟೆಲ್ನ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು 'ಕಸದಿಂದ ಮರುಬಳಕೆ ಮಾಡಿದ ವಸ್ತುಗಳ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ, ವಿಶಿಷ್ಟ ಕಲಾಕೃತಿ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಸರ್, ನಮ್ಮ ನಗರದ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಏಷ್ಯಾದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕಸದ ಡಂಪಿಂಗ್ ಯಾರ್ಡ್ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮುನಿಯಪ್ಪ ಎಂಬ ನಿಗೂಢ ವೃದ್ಧರೊಬ್ಬರಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಇಡೀ ದಿನ ಕಸದ ರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ಹಳೆಯ ಭಂಗಿಗಳನ್ನು, ಪತ್ರಗಳನ್ನು, ಒಡೆದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಆಯ್ದು ತಂದು, ಅದರಿಂದ ಜಗತ್ತೇ ಬೆರಗಾಗುವಂತಹ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಜರ್ಮನಿ, ಫ್ರಾನ್ಸ್ ದೇಶಗಳ ಆರ್ಟ್ ಗ್ಯಾಲರಿಗಳೇ ಅವರ ಕಲೆಗೆ ಫಿದಾ ಆಗಿವೆ ಎಂದು ಅವನ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ ರಿಪೋರ್ಟ್ ನೀಡಿದಾಗ, ಶೇಖರ್ ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಬಿಎಂಡಬ್ಲ್ಯೂ ಕಾರನ್ನು ಆ ಡಂಪಿಂಗ್ ಯಾರ್ಡ್ನ ಕಡೆಗೆ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ.
ನಗರದ ಗಡಿ ದಾಟುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ವಾತಾವರಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬದಲಾಯಿತು. ನೂರಾರು ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಕಸದ ಗುಡ್ಡ ತಲುಪಿದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ದುರ್ವಾಸನೆ ಇತ್ತು. ಸಾವಿರಾರು ನೊಣಗಳು ಕೆಟ್ಟ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಝೇಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಸದ ರಾಶಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಶೀಟ್ ಹಾಕಿದ ಗುಡಿಸಲಿನ ಮುಂದೆ ಬಿಳಿ ಗಡ್ಡದ, ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ವೃದ್ಧ ಮುನಿಯಪ್ಪ ಕುಳಿತಿದ್ದರು. ಅವರ ಸುತ್ತಲೂ ಮುರಿದ ಹಳೆಯ ಸೈಕಲ್ ಚಕ್ರಗಳು, ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣಗೆಟ್ಟ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬಾಟಲಿಗಳು, ಹಳೆಯ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿದ ಕಬ್ಬಿಣದ ತಂತಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಮಡಕೆಯ ಚೂರುಗಳಿದ್ದವು.
ಶೇಖರ್ ಕಾರಿನಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿದು ತನ್ನ ರೇಷ್ಮೆ ಕರವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಮೂಗಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮುನಿಯಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಜಾಗದ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಅಸಹ್ಯವಿತ್ತು.
ನೋಡಿ ಮುನಿಯಪ್ಪ, ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಕಿಟೆಕ್ಟ್ ಶೇಖರ್. ನನಗೆ ನನ್ನ ಹೊಸ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ಹೋಟೆಲ್ಗಾಗಿ ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಬೆಸ್ಟ್ ಕಲಾಕೃತಿ ಬೇಕು. ನೀವು ಕಸ ಆಯುವ ಮುದುಕ, ನಿಮಗೆ ಹಣದ ಮೌಲ್ಯ ತಿಳಿಯದು. ಎಷ್ಟು ಲಕ್ಷ ಬೇಕಾದರೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ, ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿರುವ ಆ ದೊಡ್ಡ ವಸ್ತುವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಿ ಎಂದ ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಮೆಲ್ಲನೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ತನ್ನ ಮಸುಕಾದ, ಆಳವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಶೇಖರ್ನನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗರದಷ್ಟು ಶಾಂತಿಯಿತ್ತು. ಹಣದಿಂದ ಕಸವನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಮಗನೇ, ಆದರೆ ಆ ಕಸದೊಳಗಿರುವ 'ರಸ'ವನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು ನಿನ್ನ ಈ ಕಾಗದದ ಹಣಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ. ಈ ಕಸದ ರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಜಗತ್ತಿನ ಜನರು ಬೇಡ ನಿರುಪಯುಕ್ತ' ಎಂದು ಎಸೆದ ವಸ್ತುಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಿಸಾಡಿದ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲೂ ಒಂದು ಜೀವವಿರುತ್ತದೆ, ಒಂದು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಥೆಯಿರುತ್ತದೆ. ನಾನು ಬರಿ ಕಸವನ್ನು ಜೋಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯರು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಜೀವಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೂಲಕ ಮರುಜನ್ಮ ನೀಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದರು ಮುನಿಯಪ್ಪ ನಿಗೂಢವಾಗಿ.
ಶೇಖರ್ನಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳು ತಲೆಹರಟೆಯಂತೆ ಕಂಡವು. ನನಗೆ ನಿಮ್ಮ ತತ್ವಜ್ಞಾನ ಕೇಳಲು ಸಮಯವಿಲ್ಲ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಒಣಗಿದ ಮರದ ಕೊಂಬೆಗಳು ಮತ್ತು ಹರಿದ ಕಾಗದಗಳಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆ ಬೃಹತ್ ಮಾನವ ಆಕೃತಿಯ ಕಲಾಕೃತಿ ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದ.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ನಿಂತರು. "ಅದನ್ನು ನೀನು ಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಶೇಖರ್. ಏಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ನಿನಗಾಗಿಯೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾದರೆ ನೀನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮೂಗಿನ ಮೇಲಿರುವ ಆ ಅಹಂಕಾರದ ಕರವಸ್ತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಹೊರಗಿನ ಕಸದ ವಾಸನೆಗಿಂತ ನಿನ್ನ ಒಳಗಿರುವ ಸತ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳ ವಾಸನೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ ಎಂದರು.
ಶೇಖರ್ ಕೋಪ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ಆ ಬೃಹತ್ ಕಲಾಕೃತಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಕಪ್ಪು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ರಭಸವಾಗಿ ಎಳೆದು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ. ಬಟ್ಟೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದ ಆ ಕ್ಷಣ ಶೇಖರ್ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಸ್ತಬ್ಧವಾದಂತೆ ನಿಂತುಹೋದ. ಅವನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಫೋನ್ ಜಾರಿ ಮಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಬಿತ್ತು. ಅವನ ಮೆದುಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸ್ಫೋಟಗೊಂಡಂತೆ ಗೊಂದಲದ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿತು.
ಆ ಕಲಾಕೃತಿ ಕೇವಲ ಕಸದ ಜೋಡಣೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಮುರಿದ ಕನ್ನಡಿಯ ಚೂರುಗಳು, ಹರಿದ ಪತ್ರದ ತುಣುಕುಗಳು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಗಡಿಗೆಯ ಕಪ್ಪು ಚೂರುಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕಲಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಳಸಿ ಇಬ್ಬರು ವೃದ್ಧ ದಂಪತಿಗಳ ಮುಖವನ್ನು ಕೆತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮುಖಗಳು ಬೇರೆ ಯಾರದ್ದೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಶೇಖರ್ ತಾನು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಣದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಳೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾಥವಾಗಿ, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದ ಅವನ ಹೆತ್ತ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮುಖಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಆ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಕಸದಿಂದ ಮೂಡಿದರೂ ಜೀವಂತ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಮಿನುಗಿತ್ತು.ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ ಕಲಾಕೃತಿಯ ಎದೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದ ಹರಿದ ಕಾಗದದ ತುಣುಕುಗಳು ಸಾಧಾರಣ ಕಾಗದಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಶೇಖರ್ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ಅವನ ತಂದೆ ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಕಾಲೇಜಿನ ಫೀಸ್ ಕಟ್ಟಲು ತನ್ನ ಜಮೀನನ್ನು ಅಡವಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹಳೆಯ ಸಾಲದ ಪತ್ರಗಳಾಗಿದ್ದವು. ತಾಯಿ ಅವನಿಗೆ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಮುನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಬರೆದಿದ್ದ, ಆದರೆ ಶೇಖರ್ ತನ್ನ ಮಾಡರ್ನ್ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೆದರಿ ಎಂದೂ ಓದದೆ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಎಸೆದಿದ್ದ ಹರಿದ ಪತ್ರದ ಸಾಲುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಗನೇ ಶೇಖರ್, ಹಣ ಎಷ್ಟು ಗಳಿಸಿದರೂ ಹೆತ್ತವರನ್ನು ಕಸದಂತೆ ಮರೆಯಬೇಡ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ.
ಶೇಖರ್ನ ಇಡೀ ದೇಹ ನಡುಗಲಾರಂಭಿಸಿತು, ಉಸಿರಾಟ ನಿಂತಂತಾಯಿತು. ಇದು, ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಮುಖ, ಅವರ ಸಾಲದ ಪತ್ರಗಳು ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಸದ ರಾಶಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬಂದವು? ನೀವು ಯಾರು ಮುನಿಯಪ್ಪ? ನೀವೇನಾದರೂ ಮಾಟಮಂತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದೀರಾ? ಶೇಖರ್ ದಿಗಿಲಿನಿಂದ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ವೃದ್ಧನ ಹೆಗಲು ಹಿಡಿದು ಝಾಡಿಸಿದ.
ಮುನಿಯಪ್ಪನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಕೆನ್ನೆಯ ಮೇಲೆ ಹರಿಯಿತು. ಶೇಖರ್, ನೀನು ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮಹಾ ಕೋಟ್ಯಾಧಿಪತಿಯಾದಾಗ, ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಿನ್ನ ವೃದ್ಧ ತಂದೆ ತಾಯಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬೇಕು, ನಿನ್ನ ಕೈಯಾರೆ ಅನ್ನ ಉಣ್ಣಬೇಕು ಎಂದು ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಆ ಐಷಾರಾಮಿ ಆಫೀಸ್ನ ಗೇಟ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಭಿಕ್ಷುಕರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಕಸದಂತೆ ನೂಕಿ ರಸ್ತೆಗೆ ಹೊರಹಾಕಿದರು. ಅಂದು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ನೀನು ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಸಕ್ಕೆ ಎಸೆದಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳ ಪತ್ರಗಳಿದ್ದವು. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಈ ಕಸದ ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ನೀಡಿದೆ. ಆದರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಲಾಗದ ವಿರಹದ ನೋವಿನಲ್ಲೇ ಅವರು ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೊಬ್ಬರು ಇದೇ ಕಸದ ರಾಶಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟರು. ಮುನಿಯಪ್ಪ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು, ಅವರು ಸಾಯುವಾಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಶಪಿಸಲಿಲ್ಲ ಮಗನೇ. ನಮ್ಮ ಮಗ ಕೆಟ್ಟವನಲ್ಲ, ಹಣ ಅವನ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಸಿದೆ. ಈ ಹಳೆಯ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಕಸಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಬೇಡಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಗನ ಕೈಬರಹವಿದೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಕೈಗಿಟ್ಟು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರು. ನೀನು ಯಾವುದನ್ನು ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ವೇಗದ ಓಟದಲ್ಲಿ ನಿರುಪಯುಕ್ತ 'ಕಸ' ಎಂದು ಬಿಸಾಡಿದ್ದೆಯೋ, ಅದನ್ನೇ ನಾನು ದಿನವೂ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ನನ್ನ ಕಲೆಯ ಮೂಲಕ ಅದಕ್ಕೆ ರಸ ತುಂಬಿ ಈ ಕಲಾಕೃತಿ ಮಾಡಿದೆ. ಕಸದಿಂದ ರಸ ತೆಗೆಯುವುದು ಅಂದರೆ ಬರಿ ತ್ಯಾಜ್ಯ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮರುಬಳಕೆ ಮಾಡುವುದಲ್ಲ ಶೇಖರ್ ಮನುಷ್ಯರು ಹಣದ ಆಸೆಗೆ ಬಿಸಾಡಿದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಜೀವ ನೀಡುವುದು.
ಶೇಖರ್ನ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಇಡಿಬಿದ್ದಂತಾಯಿತು. ತಾನು ಇಷ್ಟು ದಿನ ಕಸದ ರಾಶಿಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯಾರನ್ನು ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟು, ಕೀಳಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದನೋ, ಆ ವೃದ್ಧನ ಮನಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಷ್ಟು ಪವಿತ್ರವಾಗಿತ್ತು. ತಾನು ಐಷಾರಾಮಿ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಕಸದ ರಾಶಿಗಿಂತಲೂ ಕಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬ ಪರಮ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಯಿತು.
ಅವನು ತನ್ನ ಮೂಗಿಗೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಆ ರೇಷ್ಮೆ ಕರವಸ್ತ್ರವನ್ನು ದೂರ ಎಸೆದು, ಆ ಕಲಾಕೃತಿಯ ಮುಂದೆ ಮಂಡಿಯೂರಿ ಕುಳಿತು, ತನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮುಖಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದ. ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವನ ಮೆದುಳನ್ನು ಆವರಿಸಿದ್ದ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಹಣದ ವ್ಯಾಮೋಹ ಆ ಕಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹರಿದು ಹೋಯಿತು.
ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ ತಾತ ನಾನು ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ರಸವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಬರಿ ಕಸದ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದು ಮುನಿಯಪ್ಪನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಕ್ಷಮೆ ಯಾಚಿಸಿದ.
ಮುನಿಯಪ್ಪ ಅವನನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಶೇಖರ್, ನಿನ್ನ ತಪ್ಪು ನಿನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನುಮುಂದೆ ನಿನ್ನ ಬದುಕನ್ನು ಕಸವಾಗಲು ಬಿಡಬೇಡ. ಈ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಹೋಟೆಲ್ಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು. ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿಗೆ ತೋರಿಸು ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಸದಂತೆ ಎಸೆದರೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕು ಹೇಗೆ ಶೂನ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಆ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್ ಹೂಡಿಕೆಯ ಭವ್ಯವಾದ ಹೋಟೆಲ್ನ ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಬಾರಿ ಲೈಟ್ಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆ ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಕೆಳಗೆ ಶೇಖರ್ ದೊಡ್ಡ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿದ್ದ ಕಸದಿಂದ ರಸ - ಹೆತ್ತವರ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಪ್ರೀತಿ
ಶೇಖರ್ ತನ್ನ ಇಡೀ ಬಿಸಿನೆಸ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ಅಸಿಸ್ಟೆಂಟ್ಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಹಳ್ಳಿಯ ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಹೋದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಅನಾಥ ವೃದ್ಧರನ್ನು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಸಾಕಿ, ಕಸದಂತಾದ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಬದುಕಿನ ರಸ ನೀಡುವ ಹೊಸ ಸೇವೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ. ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಬದುಕಿನ ನಿಜವಾದ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತು.
