પ્રકરણ ૬ : ખાખી પાછળનો કાળો ચહેરો
**રાત્રિના સાડા અગિયાર વાગ્યા.**
**મુંબઈ પોલીસ હેડક્વાર્ટર.**
ક્રાઇમ બ્રાન્ચની ત્રીજા માળની મુખ્ય ઓફિસમાં એસીપી (ACP) દેશમુખ વડાલા રેલવે યાર્ડમાં બનેલા રફીકની હત્યાના કેસની ફાઇલ ચિંતાતુર ચહેરે વાંચી રહ્યા હતા. ટેબલ પર ટેકવેલી ચાની કપમાંથી વરાળ નીકળી રહી હતી.
તેટલામાં જ ઓફિસનો ભારે દરવાજો ખુલ્યો અને અંદર દાખલ થયા **DCP વિજય પાટીલ**.
ઊંચો કદાવર બાંધો, ઇસ્ત્રી કરેલો કડક યુનિફોર્મ, છાતી પર ઝળહળતા મેડલો અને ચહેરા પર એક રોફદાર તથા કડક અધિકારીની છાપ! આખા મુંબઈ પોલીસ વિભાગમાં અને મીડિયામાં તેમની ઓળખ એક અત્યંત પ્રામાણિક અને નિડર આઈપીએસ (IPS) અફસર તરીકેની હતી.
"દેશમુખ..." પાટીલે ગંભીર અવાજે હાકલ કરી.
"યેસ સર!" દેશમુખે ઊભા થઈને સેલ્યુટ કરી.
"રફીક કેસની તપાસ ક્યાં સુધી પહોંચી?"
દેશમુખે ટેબલ પરથી ફાઇલ આગળ ધરી. "સર, હજુ સુધી કોઈ મજબૂત લીડ કે પ્રત્યક્ષદર્શી મળ્યો નથી. યાર્ડના સીસીટીવી પણ બંધ હતા."
DCP પાટીલે અણગમા સાથે ફાઇલના બે-ત્રણ પાનાં ફેરવ્યાં. "મીડિયાને શું સ્ટેટમેન્ટ આપ્યું છે?"
"આપણે એને ગેરકાયદેસર ગેંગવોરનું પરિણામ ગણાવી રહ્યા છીએ."
પાટીલે ફાઇલ ધડામ દઈને બંધ કરી. "ગુડ, એ જ લાઈન પર તપાસ ચાલુ રાખ."
"પણ સર..." દેશમુખ અચકાયા.
"શું 'પણ'?" પાટીલની તીક્ષ્ણ આંખો દેશમુખ પર અટકી.
"મને નથી લાગતું કે આ માત્ર કોઈ સાધારણ ગેંગવોર છે."
પાટીલની આંખો સંકોચાઈ ગઈ. "એટલે તારો કહેવાનો અર્થ શું છે?"
"મૃતકના ખિસ્સામાંથી સોનાની ચેઇન, રોકડ રકમ અને મોંઘો ફોન એમ જ પડ્યા હતા. માત્ર તેના પગમાંથી બ્રાન્ડેડ સ્નીકર્સ ગાયબ હતા."
"તો એમાં શું મોટી વાત છે? કોઈ રખડતા ચોરે કાઢી લીધા હશે."
"ના સર... મને લાગે છે કે એ જૂતાની અંદર જ કોઈ બહુ કિંમતી કે ભયાનક વસ્તુ છુપાયેલી હતી."
પાટીલ હળવું, કટક્ષભર્યું હસ્યા. "દેશમુખ... ક્યારેક વધારે પડતું વિચારવાથી પણ ક્રાઇમ સીનની તપાસ બગડી જતી હોય છે. જે દેખાય છે એ જ સત્ય છે. કેસ આગામી ત્રણ દિવસમાં બંધ થઈ જવો જોઈએ."
"યેસ સર..." દેશમુખે અસંતોષ સાથે માથું નમાવ્યું.
પાટીલ ઝડપથી ઓફિસમાંથી બહાર નીકળી ગયા. પણ હેડક્વાર્ટરની બહાર નીકળતાં જ તેમના ચહેરાનો ભાવ બદલાઈ ગયો. તેઓ સીધા પ્રાઇવેટ પાર્કિંગમાં ગયા અને પોતાની કાળા કાચવાળી સરકારી ગાડીમાં બેસી ગયા.
તેમણે ડ્રાઇવરને આદેશ આપ્યો, "જૂના ડોકયાર્ડ તરફ ગાડી લે."
"જી સર."
**અડધા કલાક પછી...**
**દક્ષિણ મુંબઈનું જૂનું, ખંડર ડોકયાર્ડ.**
દરિયાની ખારાશ વાળી હવામાં એક બંધ અને અંધારા ગોડાઉન સામે સરકારી ગાડી આવીને અટકી. ગાડી અંદર જતાં જ ગોડાઉનનો વિશાળ ખંડિત લોખંડનો દરવાજો બંધ થઈ ગયો.
અંદર ઝાંખી પીળી લાઈટો વચ્ચે પહેલેથી જ પાંચ-છ ઓટોમેટિક હથિયારોથી સજ્જ ગુંડાઓ ઊભા હતા. તેમનો લીડર હતો— **રાણા**.
રાણાએ આગળ વધીને DCP પાટીલને સલામ ઠોકી. "બોસ!"
DCP પાટીલે પોતાની કડક પોલીસ કેપ ઉતારીને ટેબલ પર ફેંકી, પોતાના શર્ટના બે બટન ખોલ્યા. હવે તે કોઈ કાયદાનો રક્ષક પોલીસ અધિકારી નહીં... પણ અંડરવર્લ્ડના કોઈ ખૂંખાર ગુનાહિત સામ્રાજ્યનો અસલી આકા લાગતો હતો!
"બિલાલ અફઘાની તરફથી કોઈ સમાચાર?" પાટીલે સિગારેટ સળગાવતાં પૂછ્યું.
રાણાએ માથું હલાવ્યું. "હા બોસ, એ દુબઈથી આવી ગયો છે અને એના માણસો પણ આખા શહેરમાં એ સ્નીકર્સ શોધી રહ્યા છે."
પાટીલ ભયાનક રીતે હસ્યો. "શોધવા દો એ અહંકારીને..."
રાણાએ શંકા વ્યક્ત કરી, "પણ બોસ... જો બિલાલને એ સ્નીકર્સ આપણાથી પહેલાં મળી ગયા તો?"
પાટીલનો ચહેરો એકદમ કડક અને ભયાનક થઈ ગયો. "એવું ક્યારેય નહીં થાય."
"એટલા આત્મવિશ્વાસથી કઈ રીતે કહી શકો બોસ?"
પાટીલે સિગારેટનો ધુમાડો હવામાં છોડતાં અહંકારથી કહ્યું,
"કારણ કે..."
"...રફીકને બિલાલના વિરોધીઓએ નહીં..."
"...મેં પોતે મારા માણસો મોકલીને મરાવ્યો છે!"
રૂમમાં હાજર બધા જ માણસો સન્નાટામાં આવી ગયા.
પાટીલે ટેબલ પર હાથ પછાડ્યો. "બિલાલ મૂર્ખ છે. એને લાગ્યું કે દુબઈની એ દસ કરોડની સિક્રેટ ડીલની ખબર માત્ર એને જ હતી. પણ એને ક્યાં ખબર હતી કે એરપોર્ટ પર રફીકને રિસીવ કરવા માટે મારો માણસ પણ તૈનાત હતો!"
રાણા સ્મિત કરીને બોલ્યો, "અને રફીક એરપોર્ટ બહાર નીકળતાં જ સીધો આપણા કંટ્રોલમાં આવી ગયો."
"હા," પાટીલે ગુસ્સાથી દાંત પીસ્યા, "પણ રફીકના પ્રાણ પંખેરું ઊડી ગયા પછી જ્યારે મારા માણસો જૂતા લેવા ગયા... ત્યારે ખબર પડી કે કોઈ ત્રીજો જ મામુલી ચોર પહેલેથી એ સ્નીકર્સ કાઢીને ચાલતો થયો હતો! દસ કરોડનો માલ મારી આંખ સામેથી ગાયબ થઈ ગયો!"
એ જ સમયે ગોડાઉનનો દરવાજો ખોલીને એક માણસ દોડતો અંદર આવ્યો.
"સર... મોટી લીડ મળી છે!"
"બોલ ઝડપથી!" પાટીલે તેની ગરદન પકડી.
"ચોર બજારના એ બૂટ વેચનાર અલીનું સરનામું મળી ગયું છે... અને એ સ્નીકર્સ ખરીદનારનો ડેટા પણ મળી ગયો છે."
"કોણે ખરીદ્યા છે?"
"સમીર નામના એક છોકરાએ."
પાટીલ તરત જ સીધા ટટ્ટાર થઈ ગયા. "ઉંમર?"
"બાવીસ વર્ષ."
"બેકગ્રાઉન્ડ?"
"દાદરમાં રહેતો સામાન્ય કોલેજ વિદ્યાર્થી છે. નેશનલ મેરેથોનની તૈયારી કરે છે."
"કોઈ ક્રિમિનલ રેકોર્ડ કે ગેંગ સાથે કનેક્શન?"
"કંઈ જ નહીં સર, સાવ ક્લીન રેકોર્ડ છે."
DCP પાટીલના ચહેરા પર રાક્ષસી સ્મિત આવી ગયું. "આપણા માટે આ મુંબઈનો સૌથી સરળ શિકાર છે."
તેણે રાણા સામે જોઈને આદેશ આપ્યો,
"રાણા..."
"જી બોસ!"
"આજ રાત્રે જ ટીમ લઈને નીકળ... અને એ સમીરને ઉઠાવી લાવ."
"જીવતો લાવવાનો છે?"
પાટીલનો અવાજ બરફ જેવો ઠંડો અને ક્રૂર હતો.
"હા... પણ જો એ છોકરો સામો થાય કે વિરોધ કરે..."
"...તો એના હાથ-પગ તોડી નાખજો..."
"...પણ યાદ રાખજે, એ દસ કરોડના સ્નીકર્સને એક સ્ક્રેચ પણ ન પડવો જોઈએ!"
**બીજી તરફ...**
અભિજીત બાબુના ઢાબાથી મળેલી ગુપ્ત માહિતીના આધારે પોતાની કાળી બાઈક પર પૂરઝડપે દાદર (પૂર્વ) સ્થિત સમીરના ઘરની ગલીમાં પહોંચી ચૂક્યો હતો. તેણે બાઈક એક અંધારા ખૂણામાં ઊભી રાખી અને આસપાસ નજર દોડાવવા લાગ્યો.
અચાનક... એક કાળા રંગની કાચ ઘેરાયેલી સ્કોર્પિયો ગાડી સમીરના બિલ્ડિંગથી થોડે દૂર આવીને કડક બ્રેક સાથે ઊભી રહી. ગાડીના દરવાજા ખુલ્યા અને તેમાંથી ચાર હથિયારબંધ શૂટરો નીચે ઉતર્યા.
અભિજીતના અનુભવી રિપોર્ટર મગજે તરત જ ચેતવણી આપી—આ લોકો સામાન્ય ગુંડા નહોતા, તેમની ચાલવાની ઢબ અને હથિયારો છુપાવવાની રીત પ્રોફેશનલ શૂટરો જેવી હતી. અભિજીતે તરત જ પોતાની બાઈકના હેન્ડલ પાછળ છુપાઈને પોતાના કેમેરાનો હાઈ- ઝૂમ લેન્સ ચાલુ કર્યો.
એ જ ક્ષણે... સ્કોર્પિયોમાંથી ઉતરેલા એક માણસે પોતાના ફોન પર કાન મૂકીને કહ્યું,
"બોસ... ટાર્ગેટનું ઘર અને બિલ્ડિંગ લોકેશન મળી ગયું છે. અમે અંદર જઈ રહ્યા છીએ."
અભિજીતના ચહેરા પર ભયાનક ગંભીરતા આવી ગઈ.
"ટાર્ગેટ?" તે મનોમન બોલ્યો.
અભિજીત સમજી ગયો કે હવે આ રમત માત્ર એક ચોરી કે હત્યા પૂરતી મર્યાદિત નહોતી રહી, પણ અત્યંત ખતરનાક મોડ ધારણ કરી ચૂકી હતી.
અને તેને હજુ એ કલ્પના પણ નહોતી...
કે આ સમગ્ર ખૂની ખેલનો અસલી માસ્ટરમાઇન્ડ બિલાલ અફઘાની નહીં...
પણ ખાખી યુનિફોર્મ પહેરીને બેઠેલો મુંબઈ પોલીસનો **DCP વિજય પાટીલ** પોતે હતો!
**પ્રકરણ ૬ સમાપ્ત...**
