વરસાદની પળ
પહાડની ગોદમાં વસેલું એ નાનકડું જંગલ આજે જાણે શ્વાસ લઈ રહ્યું હતું.
આર્યન ત્યાં એકલો ઊભો હતો — કેમેરો હાથમાં, નજર આકાશ પર. વાદળો ઘેરાઈ આવ્યા હતા, ઘેરા અને ભારે, જાણે કંઈક કહેવા માગતા હોય. પહાડ પર ફોટોગ્રાફી કરવા આવેલો આ શહેરી છોકરો આજે પ્રકૃતિની સામે નાનો લાગતો હતો.
વરસાદમાં તું મળ્યો — અને હું ખોવાઈ ગઈ
પહાડની ઉપર વાદળો ઘેરાઈ આવ્યા હતા, ઘેરા અને ભારે.
નિયા એકલી ચાલી જઈ રહી હતી — ખભે નાની થેલી, હાથમાં દાદીની જૂની ડાયરી અને મનમાં એક અજીબ ખાલીપો. શહેરથી ભાગીને આ પહાડ પર આવી હતી. ત્યાંથી ભાગવા નહોતી આવી — ત્યાં ખોઈ ગયેલી પોતાની જાત શોધવા આવી હતી.
અને પછી — આકાશ તૂટી પડ્યું.
વરસાદ એટલો અચાનક આવ્યો કે નિયા દોડી પણ ન શકી. ઝડપથી એક વિશાળ વૃક્ષ નીચે ભાગી. ડાયરી છાતી સરસી ચાંપી — ભીની ન થઈ જાય એ માટે.
ત્યાં પહેલેથી કોઈ ઊભું હતું.
આર્યન. કેમેરો ગળામાં, વાળ પહેલેથી ભીના, આંખોમાં વરસાદ જોવાનો આનંદ.
"ફસાઈ ગયા?" એણે હળવાશથી પૂછ્યું.
"લાગે છે." નિયાએ ટૂંકમાં જવાબ આપ્યો.
થોડી વાર બંને ચૂપ રહ્યા. વચ્ચે ફક્ત વરસાદ બોલતો રહ્યો — પાંદડાં પર, પથ્થરો પર, ભીની માટી પર. જંગલ ઘેરું લીલું થઈ ગયું હતું, જાણે નવું જ જન્મ્યું હોય.
"આ ડાયરીમાં શું છે?" આર્યને પૂછ્યું.
નિયાએ એની સામે જોયું. સામાન્ય રીતે એ આ સવાલ ટાળી દેતી. પણ આ અજાણ્યા માણસની આંખોમાં કોઈ ઉતાવળ નહોતી, કોઈ દેખાડો નહોતો — ફક્ત સાચી જિજ્ઞાસા હતી.
"મારી દાદીની વાર્તાઓ," એણે ધીરેથી કહ્યું. "એ કહેતી કે વરસાદ ક્યારેય ખાલી નથી આવતો. દરેક ટીપું કંઈક લઈ આવે છે — કોઈ યાદ, કોઈ વ્યક્તિ, કોઈ પળ."
આર્યન કંઈ ન બોલ્યો. એણે ફક્ત કેમેરો ઊઠાવ્યો અને વૃક્ષની બહાર વરસતા વરસાદની એ નિર્મળ ધારાઓનો ફોટો લીધો.
"આ ફોટો કેમ?" નિયાએ પૂછ્યું.
"કારણ કે," એણે ધીરેથી કહ્યું, "આ પળ ફરી નહીં આવે."
નિયાનું હૃદય એક ક્ષણ માટે અટકી ગયું.
પહાડ પરથી નાની નાની ધારાઓ વહેવા લાગી. દૂર ક્યાંક મોર બોલ્યો. વૃક્ષ પરથી ટીપાં ખરતા રહ્યા, ટપ ટપ ટપ. જાણે સમય ધીમો પડી ગયો હોય — ફક્ત આ બે અજાણ્યા માણસો માટે.
"તમારી સાથે વાત કરવી સહેલી છે," નિયા અચાનક બોલી — પોતાને પણ નવાઈ લાગી.
"કારણ કે હું અજાણ્યો છું," આર્યને કહ્યું. "અજાણ્યા સામે દિલ વધારે ખૂલે છે."
નિયા હસી. પહેલી વાર — સાચા મનથી.
"દાદી એ પણ કહેતી," નિયા બોલી, "કે જ્યારે મન ભારે હોય ત્યારે પહાડ પર જા. ત્યાં વરસાદ તને જે જોઈએ છે તે આપશે."
"અને મળ્યું?" આર્યને પૂછ્યું.
નિયાએ એની સામે જોયું. એ આંખો — શાંત, ઊંડી, ગરમ.
"હવે લાગે છે — હા."
વરસાદ ધીરે ધીરે ઓછો થવા લાગ્યો. સૂરજ વાદળો વચ્ચેથી ડોકિયું કરવા લાગ્યો. પહાડ ચળકી ઊઠ્યો.
બંનેમાંથી કોઈ ચાલ્યું નહીં.
આર્યને ધીરેથી પૂછ્યું — "કાલે ફરી આ જ વૃક્ષ નીચે?"
નિયાએ ડાયરી ખોલી. એક કોરું પાનું. એણે પેન કાઢી અને લખ્યું —
"વરસાદમાં તું મળ્યો — અને હું ખોવાઈ ગઈ."
પછી એણે ઉપર જોઈને ફક્ત એટલું કહ્યું —
"કાલે પણ વરસાદ આવશે."
અજાણ્યો હતો — પણ વરસાદે ઓળખાણ કરાવી દીધી
પહેલો વરસાદ, પહેલી નજર અને
ભીના વાળ, ભીની આંખો
શ્રેણી: પ્રેમ કહાની
ટૅગ્સ: વરસાદ, પ્રેમ, પ્રકૃતિ, પહાડ, રોમેન્ટિક, ટૂંકી વાર્તા
પોસ્ટ કરો અને મને જણાવો કેટલા લોકોએ વાંચ્યું!
