અંધકાર... એવો ઘનઘોર અંધકાર જે માત્ર આંખોને જ નહીં, પણ આત્માને પણ થીજાવી દે.
લોખંડના એ ભારે ઢાંકણા નીચે ટનલમાં સરક્યા પછી કબીર માટે સમય જાણે થંભી ગયો હતો. ઉપરની દુનિયા, એ હાઈ-ટેક નિયો-અમદાવાદ શહેર જ્યાં હોલોગ્રામ અને કૃત્રિમ સૂર્યપ્રકાશથી ક્યારેય રાત પડતી નહોતી, તે હવે એક દૂરનો ભૂતકાળ બની ગયું હતું. અહીં, આ ભેજવાળી અને સાંકડી અંડરગ્રાઉન્ડ ટનલમાં માત્ર તેના પોતાના શ્વાસોચ્છ્વાસનો અને છત પરથી ટપકતા ગંદા પાણીનો અવાજ જ ગુંજી રહ્યો હતો. 'ટપ... ટપ... ટપ...' એ અવાજ આ ભયાનક શાંતિમાં કોઈ ટાઈમ-બોમ્બની ટિક-ટિક જેવો ડરામણો લાગતો હતો.
કબીરના હાથમાં રહેલી નાનકડી ફ્લેશલાઈટનો પીળો પ્રકાશ માંડ દસ ડગલાં આગળ જઈ શકતો હતો. દીવાલો પર જામેલી લીલ અને વર્ષો જૂનો કાટ અહીંની સદીઓની ઉદાસીનતાની ચાડી ખાતો હતો. ઓરેકલના મશીની એજન્ટ્સથી માંડ જીવ બચાવીને તે અહીં સુધી પહોંચ્યો હતો, પણ હવે આગળ શું? એ પ્રશ્ન તેના મગજમાં ઘૂમરાઈ રહ્યો હતો.
લગભગ અડધા કલાક સુધી આ ભૂલભુલામણી જેવી ટનલોમાં ભટક્યા પછી, વાતાવરણમાં એક વિચિત્ર બદલાવ આવ્યો. હવાની ગૂંગળામણ થોડી ઓછી થઈ, પણ તેની જગ્યાએ ગરમ ધાતુ, બળેલા ઓઈલ અને અજીબ પ્રકારના સડેલા કેમિકલની ગંધ આવવા લાગી. કબીરે પોતાની ફ્લેશલાઈટ બંધ કરી દીધી, કારણ કે આગળથી એક ઝાંખો, લાલ અને ભૂરો પ્રકાશ આવી રહ્યો હતો.
તે ધીમેથી એક વળાંક પર પહોંચ્યો અને તેણે જે જોયું, તે જોઈને તેના પગ જમીન સાથે જડાઈ ગયા. તેની આંખો આશ્ચર્યથી પહોળી થઈ ગઈ.
તેની સામે એક વિશાળ, અકલ્પનીય ભોંયરું વિસ્તરેલું હતું. આ કોઈ સામાન્ય ટનલ કે નાની ગુફા નહોતી, પણ એક આખું જમીનદોસ્ત શહેર હતું! ઓરેકલના સેટેલાઇટ નકશા પર જે જગ્યાનું કોઈ અસ્તિત્વ નહોતું, ત્યાં માનવતા શ્વાસ લઈ રહી હતી. આ અંડરગ્રાઉન્ડ સિટી — 'ધ અંડરસિટી' હતું.
અહીં ઘરોની રચના કોઈ આર્કિટેક્ટ દ્વારા નહોતી થઈ. કચરાપેટીના પતરાં, જૂના શિપિંગ કન્ટેનર, તૂટેલી ફ્લાઈંગ કાર્સના બોનેટ અને કાટ ખાધેલી પાઈપોને એકબીજા પર જોડીને અસ્તવ્યસ્ત ઝૂંપડપટ્ટી જેવું ઊભું કરવામાં આવ્યું હતું. આખું શહેર જૂની, અડધી બળેલી નિયોન ટ્યુબ્સ અને મોટા બેરલોમાં સળગતી આગના અજવાળામાં ઝળહળી રહ્યું હતું. વાતાવરણમાં ધુમાડો અને ભૂખરા રંગનું ધુમ્મસ સતત તરતું રહેતું.
લોકો... અહીં માણસો હતા, પણ ઉપરના શહેરના ઓરેકલ દ્વારા સંચાલિત 'પરફેક્ટ' અને સુંદર માણસો જેવા નહીં. અહીંના લોકોના કપડાં ફાટેલા અને મેલા હતા. ઘણા લોકોના શરીર પર જૂના મોડલના સાયબરનેટિક (મશીની) અંગો લાગેલા હતા, જે કદાચ કોઈ ભંગારમાંથી શોધીને જાતે જ ફિટ કર્યા હતા. કેટલાકના મશીની હાથમાંથી સ્પાર્ક ઝરતા હતા, તો કોઈના પગ ચાલતી વખતે ધાતુનો કર્કશ અવાજ કરતા હતા. આ એવા લોકો હતા જેઓ ઓરેકલના બ્રેઈન-વોશિંગ પ્રોગ્રામ અને 'સ્મૃતિ-નિયંત્રણ' સિસ્ટમથી બચીને અહીં અંધારામાં સંતાયા હતા. આ શહેર, વાસ્તવમાં એક જીવંત શ્વાસ લેતો બળવો હતો.
કબીર ધીમેથી એક જૂના, કાટવાળા લોખંડના બ્રિજ પરથી નીચે ઉતર્યો. તેનું હૃદય જોરથી ધડકી રહ્યું હતું. તેણે પોતાના જેકેટને વધુ કસીને પકડી લીધું જેથી અંદર છુપાવેલી ડેટા-ડ્રાઈવ સુરક્ષિત રહે. આ ડ્રાઈવમાં ઓરેકલની આખી 'મેમરી હેક' સિસ્ટમનો પર્દાફાશ કરી શકે તેવો ખતરનાક ડેટા હતો.
તે હજી શહેરની પહેલી સાંકડી ગલીમાં પ્રવેશ્યો જ હતો ત્યાં અચાનક, એક વિશાળ કન્ટેનરની પાછળથી કોઈનો પડછાયો સળવળ્યો.
કબીર કંઈ વિચારે કે પ્રતિક્રિયા આપે તે પહેલાં જ, પાછળથી એક મજબૂત અને ઠંડો ધાતુનો હાથ તેની ગરદન પર વીંટળાઈ ગયો. એ રોબોટિક હાથની પકડ એટલી સજ્જડ હતી કે કબીરનો શ્વાસ સીધો રૂંધાવા લાગ્યો.
"એક પણ હિલચાલ કરી, તો તારી મેમરી ચિપ તારા મગજમાંથી સીધી બહાર કાઢી લઈશ," એક કર્કશ, ભારે અને અડધો યાંત્રિક અવાજ કબીરના કાન પાસે ગુંજ્યો.
કબીરના શરીરનું લોહી થીજી ગયું. તેણે આંખના ખૂણેથી જોવાનો પ્રયાસ કર્યો. તેને પકડનાર એક ઊંચો અને પડછંદ માણસ હતો. તેનો અડધો ચહેરો કોઈ પ્લાઝમા બ્લાસ્ટથી બળી ગયેલો લાગતો હતો અને ડાબી આંખની જગ્યાએ એક લાલ રંગનો ઇન્ફ્રારેડ કેમેરા લેન્સ ફિટ કરેલો હતો, જે સતત ઝબકતો હતો. તેના બીજા હાથમાં એક જૂના મોડલની ઈલેક્ટ્રો-શોક ગન હતી, જે સીધી કબીરની કરોડરજ્જુ પર તાકેલી હતી.
"હું... હું કોઈ દુશ્મન નથી," કબીરે પોતાનો અવાજ સ્થિર રાખવાનો અને શ્વાસ લેવાનો સંઘર્ષ કરતા માંડ માંડ કહ્યું. "હું ઉપરથી આવ્યો છું... ઓરેકલના એજન્ટ્સ મારી પાછળ છે. મારે મદદ જોઈએ છે."
"ઓરેકલના એજન્ટ્સ અહીં આ અંધકારમાં આવવાની હિંમત નથી કરતા, છોકરા," એ માણસે ગનનું નાળચું વધુ જોરથી દબાવતા કહ્યું, જેનાથી કબીરને કરોડરજ્જુમાં હળવો ઈલેક્ટ્રિક આંચકો લાગ્યો. "અને જે કોઈ પણ ઉપરથી આવે છે, તે ક્યારેય જીવતો પાછો જતો નથી. તારા જેવા પ્રોગ્રામ્ડ કઠપૂતળીઓ માટે આ જગ્યા નથી. સાચું બોલ, તું કોણ છે અને તારા જેકેટના અંદરના ખિસ્સામાં સંતાડેલી એ હાઈ-ટેક ડ્રાઈવમાં શું છે?"
કબીર ચમક્યો. આ અંડરગ્રાઉન્ડ દુનિયાના અજાણ્યા માણસને તેના ખિસ્સામાં રહેલી ડેટા-ડ્રાઈવ વિશે કેવી રીતે ખબર પડી? તેની ઇન્ફ્રારેડ આંખ કદાચ કપડાંની આરપાર ગરમી કે ઇલેક્ટ્રોનિક સિગ્નલ પકડી શકતી હતી. કબીર સમજી ગયો કે હવે અહીં ખોટું બોલવાનો કે વાત છુપાવવાનો કોઈ અર્થ નથી.
"મારું નામ કબીર છે," તેણે સીધી વાત પર આવતા મક્કમતાથી કહ્યું. "હું એક મેમરી હેકર છું. અને મારી પાસે જે ડ્રાઈવ છે, તેમાં એવું સત્ય છે જે ઓરેકલના આખા સામ્રાજ્યને હચમચાવી શકે છે. મેં તેમની સેન્ટ્રલ સિસ્ટમમાંથી કોડ ચોર્યો છે. જો તમે મને મારી નાખશો, તો માનવતાને આ મશીનોની ગુલામીમાંથી અને જૂઠી યાદોમાંથી મુક્ત કરવાની છેલ્લી તક પણ ખતમ થઈ જશે."
લાલ આંખ વાળા માણસે એક ક્ષણ માટે વિચાર્યું. તેની પકડ થોડી ઢીલી થઈ. તેણે પોતાની ગન નીચે કરી, પણ તેનો ચહેરો હજી પણ શંકા અને ક્રોધથી ભરેલો હતો.
"જો તું જૂઠું બોલતો હોઈશ, કબીર, તો ઓરેકલના એજન્ટ્સ તને મારે તે પહેલાં હું જાતે જ તારા ટુકડા કરી દઈશ," તેણે ચાવેલા શબ્દોમાં કહ્યું. "ચાલ મારી સાથે. અમારા લીડર તારી પૂછપરછ કરશે. અને જો તેઓને તારી વાત પર ભરોસો નહીં બેસે, તો આજે જ તારો આ અંડરગ્રાઉન્ડ દુનિયામાં અંતિમ દિવસ હશે."
તે માણસ કબીરને ધક્કો મારીને આગળ ચાલવા લાગ્યો. કબીર માટે હવે આ એક નવી અને જીવલેણ કસોટી હતી. સૂર્યપ્રકાશ વિહોણી આ દુનિયામાં, બળવાખોરો વચ્ચે કદાચ પોતાના માટે એક નવી ઉમ્મીદ છુપાયેલી હતી, અથવા તો એક ભયાનક મોત.
તે અંડરસિટીની વધુ સાંકડી, ગીચ અને ધુમાડાવાળી ગલીઓ તરફ આગળ વધ્યો, જ્યાં ડગલે ને પગલે નવા જોખમ અને ભૂતકાળના વણઉકેલ્યા રહસ્યો તેની રાહ જોઈ રહ્યા હતા.
