డాక్టర్ సౌమ్యకొద్దిరోజుల తర్వాత శివను చెకప్ కోసం హాస్పిటల్కి తీసుకెళ్లారు.కానీ అక్కడికి వెళ్లగానే...డాక్టర్ సౌమ్య యాక్సిడెంట్లో చనిపోయిందని తెలిసింది.రమ్య, కేశవ షాక్ అయ్యారు.అసలు ఏం జరిగిందో వారికి అర్థం కాలేదు.మరో డాక్టర్ శివను పరీక్షించాడు.“పిల్లాడు నార్మల్గానే ఉన్నాడు.”కానీ...ప్రతి మూడు నెలలకు ఒకసారి శివకు ఒక ఇంజక్షన్.రమ్యకు మరో ఇంజక్షన్.అలా కొంతకాలం కొనసాగింది.ఎందుకో ఎవరికీ తెలియదు.మూడు సంవత్సరాల తర్వాతఒక చిన్న ఇల్లు.రాత్రి.స్వాతి ప్రశాంతంగా నిద్రపోతోంది.అचानक ఎవరో ఆమె చేయి పట్టుకున్నట్టు అనిపించింది.ఆమె కళ్లు తెరవకుండానే భయంతో అరుస్తోంది.“వద్దు... మళ్లీ ఎందుకు వచ్చావు?”“వద్దు బావా... ఇలా చేయకు!”“అమ్మా!”ఆమె ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచింది.అంతా నిశ్శబ్దం.పక్కనే ఆమె చిన్న కూతురు డాలి కూర్చుని ఉంది.“ఏమైంది అమ్మా?”స్వాతి కూతురిని గట్టిగా హత్తుకుంది.“ఏమీ లేదు బంగారం... పీడకల వచ్చింది.”“నేను నీ చేయి పట్టుకున్నానంతే. నువ్వే నన్ను చూసి భయపడ్డావు.”“సారీ.”డాలి స్కూల్కి ఆలస్యమవుతుందని చెప్పింది.స్వాతి ఆమెను సిద్ధం చేసింది.అప్పుడే బాబురావు జాగింగ్ చేసి ఇంటికి వచ్చాడు.డాలి అతన్ని చూసి అరిచింది.“గుండు తాత! నువ్వు అమ్మని ఒక్కదాన్నే వదిలి ఎక్కడికెళ్లావు? ఇంకోసారి అలా వెళ్తే తోలు తీస్తా!”బాబురావు నవ్వాడు.“అయ్యో! నా డాలి పాపకి కూడా కోపం వచ్చేసిందా?”అతను స్వాతి వైపు చూసాడు.“ఇంకా ఆ పాత విషయాలనే తలుచుకుంటున్నావా?”స్వాతి మౌనంగా ఉంది.“నీకు ఇప్పుడు ఒక కూతురు ఉంది. ఆమెతో సంతోషంగా ఉండు. జరిగినదాన్ని ప్రతిక్షణం గుర్తు చేసుకుంటే నీకు మనశ్శాంతి ఉండదు. ఆరేడేళ్లు అయిపోయాయి. మెల్లగా మర్చిపో.”“సరే. నువ్వు టిఫిన్ చేసుకుని నేరుగా ఆఫీసుకి రా. ఈరోజు ఒక పుస్తకం పబ్లిష్ చేయాలి. దాన్ని పూర్తిగా చదివి ఎడిట్ చేయాలి.”బాబురావు లోపలికి వెళ్లిపోయాడు.స్వాతి, డాలి ఆటో ఎక్కి స్కూల్కి బయలుదేరారు.మరో ఇల్లు
“ఏమండీ... కేశవా!”
రమ్య మూడు సార్లు పిలిచింది.
“ఎస్ మేడమ్!”
కేశవ గట్టిగా అరిచాడు.
“నా వంట అయిపోయింది. పిల్లాడిని రెడీ చేశావా?”
“ఆగవే తల్లి! వీడి ప్యాంటు సరిపోవడం లేదు. నాలుగు ఐదు ప్యాంట్లు మార్చాను.”
“అది వెనకాల ఇరుక్కుపోయి ఉంటుంది. కొంచెం లాగితే సరిపోతుంది.”
పక్కనే శివ నిలబడి ఉన్నాడు.
“నన్ను తిడుతున్నాడు అమ్మ. లాగితే నాకే తగులుతుంది.”
కేశవ నవ్వుతూ అతని ముడ్డిపై చిన్నగా కొట్టాడు.
“నేను మొండి శివను. నాతో పెట్టుకోకు!”
“పెట్టావులే. జేబులో చెయ్యి పెట్టుకుని ఏం మాట్లాడుతున్నావ్?”
శివ తన ప్యాంటును సర్దుకున్నాడు.
“ఇలా చేస్తే ఇంకొన్ని సంవత్సరాలు వాడొచ్చు.”
కేశవ అతన్ని చూసి నవ్వాడు.
“నీ మాటలు ఎక్కువ అవుతున్నాయి.”
“డాడీ... మీరు ఎప్పుడూ మీ నాన్నకి ఫోన్ చేసి ఎందుకు మాట్లాడరు?”
ఆ మాట వినగానే కేశవ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“స్కూల్ టైం అవుతుంది. పద.”
అతను వెంటనే విషయం మార్చేశాడు.
స్కూల్కి బయలుదేరే ముందు
శివ తండ్రితో మాట్లాడుతున్నాడు.
“డాడీ... నా హోంవర్క్ మర్చిపోకు.”
“నువ్వు రాశావా?”
“రాశా.”
“అయితే సరే.”
రమ్య శివ కళ్లలో చిన్న కాంటాక్ట్ లెన్స్లాంటి వాటిని అమర్చింది.
“సాయంత్రం వచ్చాక నాకు తీసి ఇవ్వాలి. పోగొట్టుకుంటే తోలు తీస్తా.”
“సరే మమ్మీ.”
శివ తల్లికి ముద్దు పెట్టాడు.
“డాడీ, నేను బయట ఉంటా.”
కేశవ అతన్ని స్కూటర్ ముందు కూర్చోబెట్టాడు.
రోడ్డుపై వెళ్తూ కేశవ నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“నాన్నా... ఒక విషయం తెలుసా? చిన్నప్పుడు నీ అమ్మ బైక్ నడుపుతుంటే వెనకాల కూర్చుని గట్టిగా హత్తుకోవాలని నాకు చాలా ఆశ ఉండేది. కానీ ఆ ఆశ తీరలేదు. నీ అమ్మే మొండిగా పట్టుబట్టి నాకే బండి నేర్పించింది.”
శివ నవ్వాడు.
కేశవ అతని కళ్ల వైపు చూశాడు.
“ఈ లెన్స్ వల్ల ఏమైనా ఇబ్బంది ఉందా?”
“కొంచెం కష్టంగా ఉంది డాడీ.”
కేశవ ముఖంలో ఆందోళన.
“సారీ రా. ఇంకో రెండేళ్లు ఓపిక పట్టాలి. నీకు బొమ్మలతోనే ఎలా నేర్పాలో మంచి డాక్టర్ని అడిగి తెలుసుకుంటా.”
“సరే డాడీ.”
స్కూల్
అటు వైపు స్వాతి డాలిని ఆటో నుంచి దింపింది.
“ఎవరినీ నమ్మకు. భయమేస్తే ప్రిన్సిపాల్కి చెప్పు. లేకపోతే నీ ఫ్రెండ్స్ని అడుగు.”
“సరే మమ్మీ.”
డాలి స్కూల్ వైపు నడిచింది.
అదే సమయంలో దూరంగా శివ స్కూటర్ నుంచి దిగాడు.
డాలి అతన్ని చూసింది.
“హే! శివ!”
ఆమె అతని వైపు పరిగెత్తింది.
శివ కూడా ఆమెను చూసి నవ్వాడు.
“ఏం జరుగుతుంది ఇక్కడ?”
కేశవ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
శివ నవ్వుతూ,
“నీ బొంద డాడీ! ఏం జరుగుతుంది?”
అని చెప్పి బ్యాగ్ తీసుకున్నాడు.
“నేను వెళ్తున్నా. నువ్వు జాగ్రత్తగా వెళ్లు.”
అతను స్కూల్ వైపు పరుగెత్తాడు.
కేశవ చూపు మాత్రం అక్కడే నిలిచిపోయింది.
స్వాతి.
ఆమెను చూస్తూనే అతని ముఖం మారిపోయింది.
స్వాతి కూడా కేశవ వైపు చూసింది.
ఒక్క క్షణం...
ఆమె కళ్లలో భయం.
వెంటనే తల దించుకుంది.
డాలి వైపు చూసింది.
తర్వాత వేగంగా అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలని అనుకుంది.
కానీ...
ఆమె పెద్దనాన్న చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
“జరిగిపోయినదాన్ని మర్చిపో.”
స్వాతి తనను తాను అదుపు చేసుకుంది.
డాలిని తీసుకుని స్కూల్లోకి వెళ్లిపోయింది.
కేశవ మాత్రం అక్కడే నిలబడి చూస్తున్నాడు.
అతని కళ్ల ముందు...
స్వాతి ముఖం.
శివ ముఖం.
డాలి ముఖం.
మూడు ముఖాలు ఒకదానితో ఒకటి కలిసిపోయినట్టుగా కనిపించాయి.
అతనికి తెలియదు...
వాళ్ల జీవితాలు ఒకే కథలోకి అడుగుపెడుతున్నాయని.
మరోవైపు...
స్కూల్లోకి అడుగుపెట్టిన శివ చుట్టూ ఉన్న పిల్లలందరూ అతని వైపు చేరుతున్నారు.
డాలి కూడా అతని పక్కనే నిలబడింది.
శివ ఆమె వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
అక్కడితో ఆ రోజు కథ ముగిసింది.
కానీ...
ఆ ముగ్గురు పిల్లల మధ్య ఉన్న సంబంధం ఏంటి?
కేశవ ఎందుకు తన కొడుకును అక్షరాల నుంచి దూరంగా పెంచుతున్నాడు?
డాక్టర్ సౌమ్య ఎందుకు శివను అంత ప్రత్యేకంగా గమనించింది?
ప్రతి మూడు నెలలకు శివకి, రమ్యకి ఇచ్చిన ఇంజక్షన్ల వెనుక రహస్యం ఏమిటి?
మరి స్వాతిని వెంటాడుతున్న ఆ పీడకలలోని “బావ” ఎవరు?
ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం...
ఇంకా బయటపడాల్సి ఉంది.
