ભાગ ૩ — રવિવારનું વચન
રવિવારની સવાર કાવ્યા માટે ખાસ હતી.
ઘડિયાળમાં સાત વાગ્યા હતા, પરંતુ કાવ્યા રોજ કરતાં વહેલી ઊઠી ગઈ હતી. બારીમાંથી આવતી ઠંડી હવામાં તેના વાળ હળવેથી લહેરાઈ રહ્યા હતા. તેણે બારી ખોલી અને આકાશ તરફ જોયું.
આજે તેને ઓફિસની કોઈ ઉતાવળ નહોતી.
આજે રામને પણ ઓફિસ જવાનું નહોતું.
અને સૌથી ખાસ વાત એ હતી કે આજે રામે આખો દિવસ તેની સાથે વિતાવવાનું વચન આપ્યું હતું.
કાવ્યાના ચહેરા પર સ્મિત આવી ગયું.
“આજે આખો દિવસ ફક્ત આપણે બંને,” તેણે મનમાં કહ્યું.
તે રસોડામાં ગઈ. રામને ગમતા ગરમાગરમ ઢોસા બનાવવાનું નક્કી કર્યું. સાથે નાળિયેરની ચટણી અને સંભાર પણ બનાવ્યાં.
રસોડામાં કામ કરતી વખતે તે વારંવાર ઘડિયાળ જોતી હતી.
સાડા આઠ વાગ્યા.
રામ હજુ ઊંઘતો હતો.
કાવ્યા રૂમમાં ગઈ.
“રામ… ઊઠી જા.”
રામે આંખો ખોલ્યા વગર કહ્યું,
“પાંચ મિનિટ.”
કાવ્યા હસી.
“આજે પાંચ મિનિટ નહીં ચાલે.”
“કેમ?”
“આજે આપણો દિવસ છે.”
રામે આંખો ખોલી અને હસીને કહ્યું,
“હા, મેડમ. યાદ છે.”
“તો જલદી ઊઠ.”
“તું પહેલા ચા તો આપ.”
કાવ્યા ખુશ થઈને રસોડામાં પાછી ગઈ.
તેને લાગતું હતું કે આજે આખો દિવસ સુંદર રીતે પસાર થશે.
પરંતુ તેને ખબર નહોતી કે રામના ફોનમાં ગઈ રાતનો મેસેજ હજુ પણ તેની રાહ જોઈ રહ્યો હતો.
હર્ષનો ફોન
સવારે નવ વાગ્યે બંને નાસ્તો કરવા બેઠાં.
કાવ્યાએ રામની પ્લેટમાં ઢોસા મૂક્યા.
“કેવો બન્યો છે?”
રામે એક કોળિયો ખાધો.
“વાહ! બહુ સરસ.”
કાવ્યા ખુશ થઈ ગઈ.
“આજે બપોરે આપણે સાથે કંઈક બનાવીએ?”
“શું બનાવવું છે?”
“તને જે ગમે એ.”
“ચાલ, પાસ્તા બનાવીએ.”
“બરાબર.”
બંને હસી પડ્યા.
થોડા સમય માટે કાવ્યાને લાગ્યું કે તેની બધી ફરિયાદોનો જવાબ આ જ છે.
રામ તેની સામે બેઠો હતો.
તેની સાથે વાત કરતો હતો.
હસતો હતો.
અને કાવ્યા પણ ખુશ હતી.
એ જ સમયે રામનો ફોન વાગ્યો.
સ્ક્રીન પર હર્ષનું નામ દેખાયું.
રામે ફોન ઉપાડ્યો.
“હા, બોલ.”
હર્ષનો અવાજ આવ્યો,
“ભાઈ, શું પ્લાન છે આજે?”
“હું ઘરે છું.”
“એ તો ખબર છે. આજે આવવાનો છે ને?”
રામ થોડો અટક્યો.
“આજે કાવ્યા સાથે સમય વિતાવવાનો પ્લાન છે.”
હર્ષ હસ્યો.
“અરે, એક કલાક માટે તો આવી જા. બધા ભેગા થવાના છીએ. તને ખાસ વાત પણ કરવી છે.”
“શું વાત છે?”
“ફોન પર નહીં કહું. તું આવ પછી.”
રામે કાવ્યા તરફ જોયું.
કાવ્યા શાંતિથી નાસ્તો કરી રહી હતી, પરંતુ તે ફોન પરની વાત સાંભળી રહી હતી.
હર્ષે ફરી કહ્યું,
“ભાઈ, તું નહીં આવે તો મજા નહીં આવે.”
રામે જવાબ આપ્યો,
“જોઉં છું.”
ફોન મૂકાઈ ગયો.
કાવ્યાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“હર્ષ હતો?”
“હા.”
“આજે પણ બધાએ મળવાનું છે?”
“હા, પણ મેં હજુ કંઈ કહ્યું નથી.”
કાવ્યાએ થોડું સ્મિત કરીને કહ્યું,
“આજે આપણે સાથે રહેવાના હતા ને?”
“હા, કાવ્યા. યાદ છે.”
“તો પછી?”
રામે કહ્યું,
“કંઈ નહીં. મેં એને કહ્યું છે કે આજે કદાચ નહીં આવું.”
કાવ્યાએ માથું હલાવ્યું.
“બરાબર.”
તે ફરી નાસ્તો કરવા લાગી.
પણ તેના મનમાં એક અજાણી ચિંતા શરૂ થઈ ગઈ હતી.
બપોરનો બદલાતો માહોલ
નાસ્તા પછી કાવ્યાએ ઘરની થોડી સફાઈ કરી.
રામ સોફા પર બેઠો હતો અને મોબાઇલમાં કંઈક જોઈ રહ્યો હતો.
કાવ્યા તેની પાસે આવી.
“રામ, ચાલને આપણે કોઈ ફિલ્મ જોઈએ.”
“હા, લગાવ.”
કાવ્યાએ ટીવી ચાલુ કર્યું.
બંને સોફા પર બેઠાં.
ફિલ્મ શરૂ થઈ.
થોડીવાર પછી રામનો ફોન ફરી વાગ્યો.
આ વખતે અમિતનો ફોન હતો.
રામે ફોન ઉપાડ્યો.
“હા, અમિત.”
“ક્યાં છે?”
“ઘરે.”
“આજે આવવાનો છે ને? હર્ષ કહેતો હતો કે તું કદાચ નહીં આવે.”
“આજે કાવ્યા સાથે પ્લાન છે.”
અમિતે મજાકમાં કહ્યું,
“અરે ભાઈ, હવે તો તું લગ્ન કર્યા પછી બદલાઈ ગયો છે.”
રામ હસ્યો.
“એવું કંઈ નથી.”
“ચાલ, એક કલાક માટે આવ. પછી કાવ્યા સાથે જજે.”
રામે કહ્યું,
“જોઉં છું.”
ફોન મૂકીને રામ ફરી ટીવી જોવા લાગ્યો.
કાવ્યાએ પૂછ્યું,
“શું કહેતા હતા?”
“કંઈ નહીં. બધા મળવાના છે.”
“તને જવું છે?”
રામે તરત કહ્યું,
“ના, એવું કંઈ નથી.”
કાવ્યાએ તેની આંખોમાં જોયું.
“સાચું બોલ.”
રામ થોડો અકળાયો.
“કાવ્યા, મેં કહ્યું ને કે એવું કંઈ નથી.”
“બરાબર.”
કાવ્યા ચૂપ થઈ ગઈ.
ફિલ્મ ચાલુ હતી, પરંતુ હવે બંનેનું ધ્યાન ફિલ્મમાં નહોતું.
કાવ્યાને લાગતું હતું કે રામનું મન ક્યાંક બીજે છે.
અને રામને લાગતું હતું કે કાવ્યા તેની દરેક વાત પર નજર રાખે છે.
એક નાનો પ્રશ્ન, મોટો ઝઘડો
બપોરે બાર વાગ્યા.
કાવ્યા રસોડામાં પાસ્તા બનાવવા ગઈ.
રામ સોફા પર બેઠો હતો.
થોડીવાર પછી તે રસોડામાં આવ્યો.
“કાવ્યા, સાંભળ.”
“હા?”
“હું એક કલાક માટે મિત્રો પાસે જઈ આવું?”
કાવ્યાના હાથમાં રહેલો ચમચો થંભી ગયો.
“શું?”
“બસ એક કલાક. હર્ષને કંઈક ખાસ વાત કરવી છે.”
કાવ્યાએ ગેસ ધીમો કર્યો.
“રામ, આજે આખો દિવસ આપણે સાથે રહેવાના હતા.”
“હા, પણ એક કલાકમાં પાછો આવી જઈશ.”
“તું સવારે પણ એમના ફોનની રાહ જોતો હતો?”
“કાવ્યા, એવું નથી.”
“તો પછી આજે જ જવું જરૂરી છે?”
રામે થોડા ચીડાયેલા અવાજે કહ્યું,
“મિત્રોની પણ કોઈ વાત હોય ને!”
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“હું ક્યારેય ના નથી પાડતી તને મિત્રો સાથે જવા માટે.”
“પણ તારો ચહેરો જોઈને જ લાગે છે કે હું ખોટું કરું છું.”
કાવ્યાની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“મારો ચહેરો એટલા માટે બદલાય છે કે તું મને આપેલું વચન ભૂલી જાય છે.”
રામે કહ્યું,
“હું વચન ભૂલ્યો નથી. એક કલાક માટે જાઉં છું.”
“પણ તારે જવું જ કેમ છે?”
રામે ગુસ્સામાં કહ્યું,
“કાવ્યા, તું દરેક વાતમાં પ્રશ્ન કેમ કરે છે?”
કાવ્યા થોડો સમય ચૂપ રહી.
પછી બોલી,
“કારણ કે હું તારી સાથે સમય વિતાવવા માંગું છું.”
“તો વિતાવીએ ને! આખો દિવસ તો ઘરે જ છીએ.”
કાવ્યાએ તેની સામે જોયું.
“ઘરે હોવું એટલે સાથે સમય વિતાવવો?”
રામે કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
કાવ્યાએ આગળ કહ્યું,
“સવારે તું ફોન પર હતો. પછી ફિલ્મ જોતી વખતે પણ ફોન આવ્યો. હવે તારે જવું છે. તો પછી આપણો દિવસ ક્યાં છે, રામ?”
રામે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“મારે મિત્રો પાસે જવું છે. તું દરેક વખતે આવું કરે છે એટલે જ મને તારી સાથે બહાર જવાની ઇચ્છા ઓછી થાય છે.”
આ શબ્દો સાંભળીને કાવ્યા એકદમ શાંત થઈ ગઈ.
તેને લાગ્યું જાણે કોઈએ તેના હૃદય પર હાથ મૂકીને દબાવી દીધું હોય.
“એટલે?” તેણે ધીમેથી પૂછ્યું.
રામે કહ્યું,
“એટલે તું હંમેશાં નારાજ રહે છે. હું તારી સાથે હોઉં ત્યારે પણ તું ખુશ નથી રહેતી.”
કાવ્યાની આંખમાંથી એક આંસુ સરકી ગયું.
“હું તારી સાથે ખુશ રહેવા માંગું છું, રામ. પણ તું મને ખુશ રહેવાની તક જ ક્યાં આપે છે?”
રામે નજર ફેરવી.
“હવે ફરી શરૂ ન કર.”
રામ ચાલ્યો ગયો
થોડીવાર પછી રામ રૂમમાં ગયો.
તેણે શર્ટ બદલ્યું, ચાવી લીધી અને બહાર આવતાં કહ્યું,
“હું એક કલાકમાં આવી જઈશ.”
કાવ્યા રસોડામાં ઊભી હતી.
તેણે પાછળ ફરીને પણ જોયું નહીં.
રામે દરવાજો ખોલ્યો.
એક ક્ષણ માટે તે અટક્યો.
તેને આશા હતી કે કાવ્યા કંઈક કહેશે.
“રામ, ના જા.”
અથવા,
“આજે મારી સાથે રહે.”
પરંતુ કાવ્યાએ કંઈ કહ્યું નહીં.
રામ બહાર નીકળી ગયો.
દરવાજો બંધ થયો.
કાવ્યા ધીમેથી રસોડાની ખુરશી પર બેસી ગઈ.
પાસ્તા તૈયાર હતો.
ટેબલ પર બે પ્લેટ મૂકેલી હતી.
બંને માટે પાણીના ગ્લાસ પણ રાખેલા હતા.
પણ હવે એક પ્લેટ ખાલી રહેવાની હતી.
કાવ્યાએ પોતાની પ્લેટમાં થોડો પાસ્તા લીધો.
એક કોળિયો ખાધો.
અને પછી ચમચો નીચે મૂકી દીધો.
તેની ભૂખ જ મરી ગઈ હતી.
મિત્રો વચ્ચે રામ
બીજી તરફ રામ મિત્રો પાસે પહોંચ્યો.
હર્ષે તેને જોઈને કહ્યું,
“આવ્યો ભાઈ!”
અમિતે મજાક કરી,
“ભાભીએ જવા દીધો કે છુપાઈને આવ્યો?”
બધા હસી પડ્યા.
રામ પણ હસ્યો.
“અરે, એવું કંઈ નથી.”
હર્ષે પૂછ્યું,
“બધું બરાબર છે ને?”
રામે કહ્યું,
“હા. બસ કાવ્યા થોડી નારાજ છે.”
“ફરી?”
રામે માથું હલાવ્યું.
“એને લાગે છે કે હું મિત્રો સાથે વધારે સમય વિતાવું છું.”
અમિતે કહ્યું,
“ભાઈ, લગ્ન પછી થોડું તો એડજસ્ટ કરવું પડે.”
હર્ષે થોડું ગંભીર થઈને પૂછ્યું,
“પણ તું આજે એની સાથે આખો દિવસ રહેવાનો હતો ને?”
રામે આશ્ચર્યથી તેની તરફ જોયું.
“તને કેવી રીતે ખબર?”
“ગઈ કાલે તું જ તો કહેતો હતો કે આજે કાવ્યા સાથે પ્લાન છે.”
રામ ચૂપ થઈ ગયો.
હર્ષે કહ્યું,
“તો પછી તું આવ્યો કેમ?”
રામે તરત જવાબ આપ્યો,
“એક કલાક માટે આવ્યો છું.”
હર્ષે માથું હલાવ્યું.
“બરાબર. પણ એક વાત કહું? કાવ્યા તને રોકવા માંગતી હશે એવું જરૂરી નથી. કદાચ એને તારી સાથેનો સમય જોઈએ છે.”
રામે વાત ટાળવા માટે કહ્યું,
“ચાલ, હવે ક્રિકેટ રમીએ.”
બધા મેદાનમાં ગયા.
રામ પણ રમવા લાગ્યો.
થોડીવાર પછી તે હસવા લાગ્યો.
મિત્રો સાથે રમતાં તેને હળવાશ અનુભવાતી હતી.
કોઈ ફરિયાદ નહોતી.
કોઈ પ્રશ્ન નહોતો.
કોઈ વાત સમજાવવાની જરૂર નહોતી.
તેના મનમાં એક વિચાર આવ્યો—
“મિત્રો સાથે રહેવું કેટલું સરળ છે. અહીં મારે કોઈને કંઈ સમજાવવું પડતું નથી.”
પણ તેને એ સમજાયું નહીં કે કાવ્યા સાથેનો સંબંધ સરળ રાખવાની જવાબદારી પણ તેની હતી.
એક કલાક કે ત્રણ કલાક?
રામે ઘડિયાળમાં જોયું.
બપોરના બે વાગ્યા હતા.
તેને યાદ આવ્યું કે કાવ્યાને કહ્યું હતું કે એક કલાકમાં પાછો આવી જશે.
તે ઊભો થયો.
“હું હવે જાઉં છું.”
હર્ષે પૂછ્યું,
“શું થયું?”
“કાવ્યા રાહ જોતી હશે.”
અમિતે કહ્યું,
“અરે, હજુ તો ડિનરનો પ્લાન છે.”
રામ થોડો અટક્યો.
“ડિનર?”
“હા, બધા જઈએ છીએ. તું પણ આવ.”
રામે મોબાઇલ કાઢ્યો.
કાવ્યાનો કોઈ મેસેજ નહોતો.
તેને લાગ્યું કે કદાચ કાવ્યા હજુ ગુસ્સે હશે.
“હું એને ફોન કરું.”
તે ઘરની બહાર આવ્યો અને કાવ્યાને ફોન કર્યો.
કાવ્યાએ ફોન ઉપાડ્યો.
“હેલો.”
“કાવ્યા, હું મિત્રો સાથે છું.”
“હા.”
“અહીં બધા ડિનર માટે પણ કહે છે.”
થોડીવાર મૌન રહ્યું.
પછી કાવ્યાએ પૂછ્યું,
“તું શું કરવા માંગે છે?”
રામે કહ્યું,
“મને ખબર નથી.”
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“રામ, તારે જે કરવું હોય એ કર.”
“તું નારાજ તો નહીં થાય ને?”
કાવ્યાએ આંખો બંધ કરી.
“હું શું કહું, રામ? તું જ નક્કી કર.”
ફોન મૂકાઈ ગયો.
રામ થોડીવાર ત્યાં જ ઊભો રહ્યો.
તેના મનમાં બે વિચારો ચાલતા હતા.
એક તરફ મિત્રોનો આનંદ.
બીજી તરફ કાવ્યાની શાંતિ.
છેલ્લે તેણે પોતાની જાતને કહ્યું—
“આજે તો આવી ગયો છું. હવે ડિનર કરીને જ જઈશ.”
અને તે ફરી મિત્રો પાસે પાછો ગયો.
રાતની એકલતા
રાત્રે લગભગ સાડા નવ વાગ્યે રામ ઘરે પહોંચ્યો.
ઘરમાં લાઇટ ચાલુ હતી.
કાવ્યા સોફા પર બેઠી હતી.
ટીવી ચાલુ હતો, પરંતુ અવાજ બંધ હતો.
રામે અંદર આવતાં કહ્યું,
“કાવ્યા…”
કાવ્યાએ તેની તરફ જોયું.
“આવી ગયો?”
“હા.”
“જમી લીધું?”
“હા.”
કાવ્યાએ માથું હલાવ્યું.
રામ તેની બાજુમાં બેઠો.
“તું જમી?”
“હા.”
“શું ખાધું?”
“પાસ્તા.”
રામે ટેબલ તરફ જોયું.
ત્યાં બે પ્લેટ નહોતી.
માત્ર એક જ પ્લેટ સિંકમાં પડી હતી.
તેને યાદ આવ્યું કે કાવ્યાએ બપોરે બંને માટે પાસ્તા બનાવ્યો હતો.
“કાવ્યા, સોરી. થોડું મોડું થઈ ગયું.”
કાવ્યાએ કહ્યું,
“કોઈ વાંધો નહીં.”
રામે આશ્ચર્યથી તેની તરફ જોયું.
“તું ગુસ્સે નથી?”
કાવ્યા હળવું સ્મિત કરીને બોલી,
“ના.”
પણ એ સ્મિતમાં ખુશી નહોતી.
રામે પૂછ્યું,
“તો પછી આટલી શાંત કેમ છે?”
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“રામ, આજે મેં તારી સાથે આખો દિવસ વિતાવવાનું સપનું જોયું હતું. તું ગયો એના કરતાં મને વધારે દુઃખ એ વાતનું થયું કે તને મારા વગર દિવસ અધૂરો લાગ્યો જ નહીં.”
રામ ચૂપ થઈ ગયો.
કાવ્યાએ આગળ કહ્યું,
“તને મિત્રો સાથે મજા આવી ને?”
“હા.”
“સારું છે.”
“કાવ્યા…”
“મને તારી ખુશીથી વાંધો નથી, રામ. પણ મને પણ તારી સાથે ખુશ રહેવું છે.”
તેની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં.
“હું તને વારંવાર સમજાવું છું. પછી તું કહે છે કે હું મોઢું ચઢાવું છું. હવે હું શું કરું?”
રામે ધીમેથી કહ્યું,
“મને માફ કર.”
કાવ્યાએ માથું હલાવ્યું.
“હું તને માફ કરું છું. પણ રામ, એક વાત યાદ રાખજે…”
તે થોડીવાર અટકી.
“દરેક વખતે હું ગુસ્સે થાઉં છું એનો અર્થ એ નથી કે હું તારી સાથે રહેવા નથી માંગતી. ક્યારેક હું એટલા માટે ગુસ્સે થાઉં છું કે તારી સાથે રહેવાની મારી ઇચ્છા વારંવાર અધૂરી રહી જાય છે.”
રામે તેની તરફ જોયું.
તેને પહેલી વાર કાવ્યાના શબ્દોમાં ફરિયાદ કરતાં વધારે દુઃખ સંભળાયું.
પણ એ દુઃખને પૂરેપૂરું સમજવા માટે તેને હજુ ઘણું શીખવાનું હતું.
એ રાત્રે બંને એકબીજાની બાજુમાં સૂઈ ગયાં.
કાવ્યા થોડા સમયમાં ઊંઘી ગઈ.
રામ જાગતો રહ્યો.
તેના મનમાં હર્ષના શબ્દો ગુંજતા હતા—
“કદાચ એને તારી સાથેનો સમય જોઈએ છે.”
રામે કાવ્યાની તરફ જોયું.
અને પહેલી વાર તેને લાગ્યું—
કદાચ કાવ્યા તેની સાથે સમય માંગતી માંગતી એક દિવસ માંગવાનું જ બંધ કરી દેશે.
પણ શું રામ એ દિવસ આવે એ પહેલાં કાવ્યાને સમજી શકશે?
કે પછી કાવ્યાની ફરિયાદો જ તેને કાવ્યાથી દૂર લઈ જશે?
