ભાગ ૪ — પ્રેમ છે, પણ સમય ક્યાં છે?
સવારના સાત વાગ્યા હતા.
કાવ્યા રસોડામાં ચા બનાવી રહી હતી. બારીમાંથી આવતી સૂર્યની કિરણો ઘરમાં ફેલાઈ રહી હતી. ટેબલ પર રામનો નાસ્તો તૈયાર હતો, પણ રામ હજી પોતાના રૂમમાં લેપટોપ સામે બેઠો હતો.
કાવ્યાએ ધીમેથી અવાજ આપ્યો.
“રામ, ચા તૈયાર છે. નાસ્તો પણ કરી લે.”
“હા કાવ્યા, બસ પાંચ મિનિટ.”
કાવ્યાના ચહેરા પર હળવું સ્મિત આવ્યું.
આ પાંચ મિનિટ કાવ્યા માટે નવી નહોતી. છેલ્લા ઘણા સમયથી રામની દરેક વાતમાં પાંચ મિનિટ રહેતી હતી.
પાંચ મિનિટમાં ચા પીવાની.
પાંચ મિનિટમાં વાત કરવાની.
પાંચ મિનિટમાં કાવ્યાને સાંભળવાની.
અને ઘણી વાર તો આ પાંચ મિનિટ પણ મળતી નહોતી.
કાવ્યા ચાનો કપ લઈને રામ પાસે ગઈ.
“રામ, આજે સાંજે આપણે બહાર જઈએ?”
રામે લેપટોપમાંથી નજર હટાવ્યા વગર પૂછ્યું, “ક્યાં?”
“ક્યાંય પણ. બસ તારી સાથે થોડો સમય પસાર કરવો છે. ઘણા દિવસથી આપણે ક્યાંય સાથે ગયા નથી.”
રામે ઘડિયાળ જોઈ.
“આજે તો બહુ કામ છે. કાલે જઈશું.”
કાવ્યાએ કંઈ કહ્યું નહીં.
તેના મનમાં એક જ વિચાર આવ્યો—
કાલે... હંમેશાં કાલે જ કેમ?
કાવ્યાની એક નાની ઈચ્છા
કાવ્યાને રામ પાસેથી કોઈ મોંઘી ભેટ જોઈતી નહોતી.
તેને ન તો હીરાનો હાર જોઈતો હતો, ન તો કોઈ મોટી હોટલમાં ડિનર.
તેની ઈચ્છા તો એટલી જ હતી કે રામ ક્યારેક પોતાની મરજીથી કહે—
“કાવ્યા, આજે તું તૈયાર થઈ જા. આપણે બંને બહાર જઈએ.”
ક્યારેક રામ ઓફિસેથી આવે ત્યારે પૂછે—
“આજે તારો દિવસ કેવો રહ્યો?”
ક્યારેક રામ મોબાઈલ બાજુમાં મૂકીને તેની વાત સાંભળે.
પણ રામને લાગતું હતું કે તે કાવ્યાને ખુશ રાખવા માટે બધું જ કરી રહ્યો છે.
ઘરની જરૂરિયાતો પૂરી કરતો હતો.
કાવ્યાને પૈસાની કોઈ તકલીફ પડવા દેતો નહોતો.
તેની દરેક ઈચ્છા પૂરી કરવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો.
પરંતુ એક વાત તે સમજી શકતો નહોતો—
કાવ્યાને રામની કમાણી કરતાં વધારે રામનો સમય જોઈતો હતો.
તે દિવસે બપોરે કાવ્યાની મિત્ર નેહાનો ફોન આવ્યો.
“કાવ્યા, સાંજે મળવા આવું?”
“હા, આવી જા.”
સાંજે નેહા ઘરે આવી ત્યારે કાવ્યા ચા બનાવી રહી હતી.
બંને સોફા પર બેઠી.
નેહાએ પૂછ્યું, “શું થયું છે? તું થોડી ઉદાસ લાગે છે.”
“કંઈ નહીં.”
“કાવ્યા, મને તો તારો ચહેરો જોઈને જ ખબર પડી જાય છે. બોલ, શું વાત છે?”
કાવ્યા થોડો સમય ચૂપ રહી.
પછી ધીમેથી બોલી,
“નેહા, તને ક્યારેય એવું લાગે છે કે કોઈ વ્યક્તિ તને ખૂબ પ્રેમ કરે છે, પણ છતાં તું તેની સાથે એકલી પડી ગઈ છે?”
નેહાએ કાવ્યાની સામે જોયું.
“રામની વાત કરે છે?”
કાવ્યાએ માથું હલાવ્યું.
“હા. મને ખબર છે કે તે મને પ્રેમ કરે છે. મારી દરેક જરૂરિયાતનું ધ્યાન રાખે છે. પણ જ્યારે હું તેની સાથે વાત કરવા બેસું છું ત્યારે તેનો ફોન વાગે છે. હું કંઈ કહું તો તેને ઓફિસનું કામ યાદ આવે છે.”
“તું એને આ બધું કહેતી નથી?”
“કહું છું. પણ એ કહે છે કે કામ પૂરું થઈ જાય પછી આપણે સમય પસાર કરીશું.”
નેહાએ પૂછ્યું, “અને કામ ક્યારે પૂરું થાય છે?”
કાવ્યાની આંખોમાં આંસુ આવી ગયાં.
“એ જ તો ખબર નથી.”
રામને સમજાતી નહોતી કાવ્યાની પીડા
એ જ સાંજે રામ ઓફિસેથી ઘરે આવ્યો.
નેહા ત્યાં જ હતી.
રામે હસીને કહ્યું, “અરે નેહા, કેમ છો?”
“મજામાં. તમે કેમ છો?”
“બસ, કામમાં થોડો વ્યસ્ત છું.”
નેહાએ હળવા સ્વરે કહ્યું, “રામ, કાવ્યાને થોડો સમય પણ આપતા જજો. એને તમારી સાથે બહાર જવું હતું.”
રામે કાવ્યા તરફ જોયું.
“હા, હું તો એને કાલે લઈ જવાનો છું.”
નેહાએ સ્મિત કર્યું.
“સારું છે. પણ કાલે ફરી કોઈ કામ આવી જાય તો?”
રામ થોડો ગંભીર થયો.
“નેહા, કામ તો રહેવાનું જ છે ને? બધું છોડીને તો ન જઈ શકાય.”
નેહાએ શાંતિથી જવાબ આપ્યો,
“કામ છોડવાનું કોણ કહે છે? પણ સંબંધો માટે પણ થોડો સમય કાઢવો પડે.”
રામે કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
થોડી વાર પછી નેહા ઘરે જવા નીકળી ગઈ.
રામે કાવ્યાને પૂછ્યું,
“તું નેહાને મારી ફરિયાદ કરતી હતી?”
કાવ્યા ચોંકી ગઈ.
“ફરિયાદ નહીં, રામ. હું ફક્ત મારી લાગણી કહી રહી હતી.”
“પણ હું તારા માટે શું નથી કરતો? તને કોઈ વસ્તુની કમી છે?”
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“છે.”
રામે આશ્ચર્યથી પૂછ્યું, “શું?”
કાવ્યા તેની સામે આવીને ઊભી રહી.
“તું.”
રામ કંઈ બોલી શક્યો નહીં.
કાવ્યાએ આગળ કહ્યું,
“મને તારી વસ્તુઓની કમી નથી, રામ. મને તારી હાજરીની કમી છે. તું ઘરમાં હોય છે, પણ મારી સાથે નથી હોતો.”
રામના ચહેરા પર અસંતોષ દેખાયો.
“હું આખો દિવસ તારા માટે જ મહેનત કરું છું.”
“મને ખબર છે.”
“તો પછી તને આવું કેમ લાગે છે?”
કાવ્યાએ આંખો બંધ કરી.
“કારણ કે હું તારી પત્ની છું, રામ. તારા જીવનની કોઈ જવાબદારી નથી.”
આટલું કહીને કાવ્યા પોતાના રૂમમાં ચાલી ગઈ.
એક સંદેશ, જેણે બધું બદલી નાખ્યું
રાત્રે રામ પથારીમાં સૂતો હતો.
કાવ્યા તેની બાજુમાં હતી, પણ બંને વચ્ચે અજાણી શાંતિ હતી.
રામે મોબાઈલ હાથમાં લીધો.
ઓફિસના કેટલાક મેસેજ આવ્યા હતા.
તે જવાબ આપવા લાગ્યો.
થોડી વાર પછી તેણે જોયું કે કાવ્યા બારી પાસે બેઠી હતી.
“કાવ્યા, સૂઈ જા. મોડું થઈ ગયું છે.”
“તારે કામ પૂરું થયું?”
“હા, બસ આ છેલ્લો મેસેજ.”
કાવ્યાએ કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
થોડી વાર પછી રામે મોબાઈલ બાજુમાં મૂક્યો.
“હવે શું થયું?”
કાવ્યાએ ધીમેથી કહ્યું,
“કંઈ નહીં.”
“તું આખો દિવસ આવું જ કરે છે. કંઈ પૂછું તો કંઈ નહીં કહે.”
કાવ્યા તેની સામે ફરી.
“રામ, તને યાદ છે આપણે છેલ્લે ક્યારે સાથે બેસીને વાત કરી હતી? એવી વાત જેમાં તારા હાથમાં મોબાઈલ ન હતો અને મારા મનમાં કોઈ ફરિયાદ નહોતી?”
રામ વિચારમાં પડી ગયો.
તેને યાદ કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો, પણ કોઈ ચોક્કસ દિવસ યાદ આવ્યો નહીં.
કાવ્યાએ કહ્યું,
“મને પણ યાદ નથી.”
થોડી વાર પછી કાવ્યા સૂઈ ગઈ.
રામના મોબાઈલ પર અચાનક એક જૂનો ફોટો દેખાયો.
ફોટો તેમના લગ્ન પછીના પ્રથમ પ્રવાસનો હતો.
તેમાં કાવ્યા હસતી હતી. રામે તેની પાછળથી હાથ મૂક્યો હતો. બંનેના ચહેરા પર ખુશી હતી.
ફોટો જોઈને રામને એ દિવસ યાદ આવ્યો.
ત્યારે તે કાવ્યાને વારંવાર પૂછતો હતો—
“થાકી ગઈ?”
“કંઈ ખાવું છે?”
“ક્યાં જવું છે?”
અને કાવ્યા હસીને કહેતી—
“મારે બસ તારી સાથે રહેવું છે.”
રામના મનમાં પ્રશ્ન ઊભો થયો.
એ જ કાવ્યા આજે મારી સાથે રહેવા માટે આટલી તરસે છે?
બીજા દિવસની સવાર
બીજા દિવસે રામ વહેલો ઊઠ્યો.
કાવ્યા રસોડામાં ચા બનાવી રહી હતી.
રામ તેની પાસે ગયો.
“કાવ્યા.”
“હા?”
“આજે સાંજે આપણે બહાર જઈએ.”
કાવ્યાએ તેની સામે જોયું.
“આજે?”
“હા. આજે હું ઓફિસનું કામ વહેલું પૂરું કરી દઈશ.”
કાવ્યાના ચહેરા પર થોડું સ્મિત આવ્યું.
“ખરેખર?”
“હા.”
કાવ્યાએ મનમાં નક્કી કર્યું કે આજે તે રામને કંઈ નહીં કહે. આજે ફક્ત તેની સાથે સમય પસાર કરશે.
પરંતુ સાંજે પાંચ વાગ્યે રામના ફોન પર ઓફિસનો કોલ આવ્યો.
રામે ફોન ઉપાડ્યો.
“હા, બોલો.”
બીજી બાજુથી કોઈ અગત્યના કામની વાત થઈ રહી હતી.
રામનો ચહેરો બદલાઈ ગયો.
“શું? આજે જ મોકલવાનું છે?”
તે થોડી વાર ચૂપ રહ્યો.
“ઓકે, હું જોઈ લઉં છું.”
ફોન મૂકીને તેણે કાવ્યા સામે જોયું.
“કાવ્યા, એક પ્રોબ્લેમ થઈ ગયો છે. આજે જ એક ફાઇલ મોકલવાની છે. આપણે કાલે જઈશું.”
કાવ્યાએ કોઈ જવાબ આપ્યો નહીં.
રામે કહ્યું, “પ્લીઝ, સમજવાનો પ્રયત્ન કર.”
કાવ્યાએ ધીમેથી પૂછ્યું,
“રામ, તું ખરેખર મને સમય આપવા માગે છે?”
“આ કેવો પ્રશ્ન છે?”
“તો પછી તું સમય કાઢે છે કે ફક્ત વચન આપે છે?”
રામ ચૂપ થઈ ગયો.
કાવ્યાએ આગળ કહ્યું,
“હું તારા કામની વિરુદ્ધ નથી. પણ તારા દરેક કામ પછી જ જો મારા માટે સમય બચતો હોય, તો કદાચ મારા માટે સમય ક્યારેય બચવાનો નથી.”
રામ પાસે આ વખતે પણ કોઈ જવાબ નહોતો.
કાવ્યા પોતાના રૂમમાં ગઈ.
થોડી વાર પછી તે તૈયાર થઈને બહાર આવી.
રામે પૂછ્યું, “ક્યાં જાય છે?”
“થોડી વાર બહાર જઈશ.”
“ક્યાં?”
“મને પણ મારી સાથે થોડો સમય પસાર કરવો છે, રામ.”
રામ તેને જોતો રહ્યો.
કાવ્યા દરવાજા પાસે પહોંચી ત્યારે થોડી વાર અટકી.
પાછળ ફરીને બોલી,
“હું તારી સાથે ખુશ છું, રામ. પણ હું તારી રાહ જોતાં જોતાં મારી ખુશી ગુમાવવા નથી માગતી.”
દરવાજો ધીમેથી બંધ થઈ ગયો.
રામ સોફા પર બેસી રહ્યો.
ઘરમાં બધું હતું.
કાવ્યાની પસંદગીના પડદા.
તેના હાથની બનાવેલી ચા.
તેના હાસ્યથી ભરેલું ઘર.
પણ એ ક્ષણે રામને પહેલી વાર સમજાયું કે ઘર ભરેલું હોવા છતાં સંબંધ ખાલી થઈ શકે છે.
તેના મોબાઈલ પર ફરી ઓફિસનો મેસેજ આવ્યો.
રામે સ્ક્રીન તરફ જોયું.
પછી મોબાઈલ બંધ કરી દીધો.
તેના મનમાં એક જ વિચાર હતો—
આજે કાવ્યા ક્યાં ગઈ હશે? અને શું હું તેને પાછી એ જ ખુશી આપી શકીશ, જે ક્યારેક તેના ચહેરા પર હતી?
પરંતુ રામને ખબર નહોતી કે કાવ્યાની આજની આ નાની સફર તેમના સંબંધમાં એક મોટો બદલાવ લાવવાની હતી.
