लॅपटॉपच्या स्क्रीनवर चमकणारा तो लाल रंगाचा मेसेज—"वेलकम टू द गेम, आर्यन देशमुख..."—पाहून आर्यनच्या नसांमधील रक्त गोठले. 'द आर्किटेक्ट' (The Architect) साध्या हॅकर्सपैकी नव्हता; तो डिजिटल जगाचा एक असा शिकारी होता, ज्याने आर्यनला स्वतःच्याच जाळ्यात बरोबर ओढले होते.
"सर, तो आपल्याला ट्रॅक करत आहे!" आर्यनने क्षणाचाही विलंब न लावता लॅपटॉपची बॅटरी आणि पॉवर केबल खेचून काढली. स्क्रीन काळी पडली, पण तो निरोप आर्यनच्या डोक्यात कायमचा कोरला गेला होता.
कबीरने बोटीचा वेग थोडा कमी केला आणि तो आर्यनकडे वळला. "याचा अर्थ किआराने तो मेसेज आपल्याला वाचवण्यासाठी नाही, तर 'द आर्किटेक्ट'ने मुद्दाम तिच्या आयडीवरून तो सोडला होता. त्याला तू तिथे हवा आहेस, आर्यन."
"पण का? मी तर एक साधा बीआयएम (BIM) इंजिनिअर आहे. त्यांच्याकडे जगातले सर्वोत्तम हॅकर्स असतील, मग मीच का?" आर्यनला हे कोडे उलगडत नव्हते.
"कारण तूच तो ५० जीबी डेटा 'पॅकेज' आणि 'एन्क्रिप्ट' केला होतास," कबीरचे डोळे समुद्राच्या अंधारात काहीतरी शोधत होते. "जेव्हा तू तो डेटा रेविट (Revit) च्या हिडन लेयर्समध्ये सेव्ह केलास, तेव्हा नकळतपणे तू एक 'स्ट्रक्चरल लॉजिक लॉक' (Structural Logic Lock) तयार केले. तो लॉक कोणताही सॉफ्टवेअर हॅकर तोडू शकत नाही, कारण तो कोड्सवर नाही, तर बिल्डिंग डिझाईनच्या अल्गोरिदमवर आधारित आहे. त्यांना ती मास्टर की (Master Key) हवी आहे, आणि ती फक्त तुझ्याच डोक्यात आहे."
मागच्या सीटवर बसलेली भावना आता रडून रडून थकली होती. "आर्यन, आपण तिथे जाणार नाही आहोत... प्लीज! हे लोक राक्षसांसारखे आहेत. ते आपल्याला मारून टाकतील."
कबीरने एक दीर्घ श्वास घेतला. "वहिनी बरोबर बोलत आहेत. आपण त्यांना या मृत्यूच्या सापळ्यात घेऊन जाऊ शकत नाही. माझगाव डॉकयार्डला जाण्याआधी मला वहिनी आणि आरोहीला सुरक्षित ठिकाणी लपवावे लागेल."
कबीरने स्पीडबोटचा मार्ग बदलला. त्याने बोट दक्षिण मुंबईकडे न नेता, उरणच्या दिशेने—एलिफंटा केव्हजच्या (Elephanta Caves) मागच्या बाजूला असलेल्या एका छोट्याशा मच्छीमार गावाकडे वळवली. अर्ध्या तासात ते एका अंधाऱ्या, पडक्या जेटीवर (Jetty) पोहोचले. तिथे कबीरचा एक जुना मित्र, राजन, त्यांची वाट पाहत होता. राजन हा नौदलाचा (Navy) निवृत्त अधिकारी होता आणि तो अशा गुप्त ऑपरेशन्समध्ये कबीरला अनेकदा मदत करत असे.
"राजन, या दोघींना तुझ्या सुरक्षित केबिनमध्ये ठेव. जोपर्यंत मी किंवा आर्यन स्वतः येत नाही, तोपर्यंत यांना बाहेर काढू नकोस," कबीरने राजनला सूचना दिली.
आर्यनने भावनाला घट्ट मिठी मारली. आरोहीच्या कपाळावर चुंबन घेतले. "भावना, मी किआराला घेऊन नक्की परत येईन. तोपर्यंत हिमतीने राहा."
भावनाचे अश्रू थांबत नव्हते, पण तिने मान हलवली. आर्यनने अत्यंत जड अंतःकरणाने त्यांना तिथे सोडले आणि तो कबीरसोबत पुन्हा स्पीडबोटमध्ये बसला. आता बोटीत फक्त दोनच योद्धे उरले होते—एक बंदूकधारी आणि दुसरा कीबोर्डचा शिलेदार.
"आता सांग आर्यन, जर आपण थेट माझगाव डॉकयार्डच्या 'ड्राय डॉक नंबर ४' (Dry Dock No. 4) ला गेलो, तर ते आपल्या स्वागतासाठी बंदुका घेऊन उभे असतील. आपल्याला तिथे पोहोचण्यासाठी दुसरा रस्ता काढावा लागेल," कबीरने बोटीचा वेग वाढवत म्हटले.
आर्यनने डोळे मिटून आपल्या जुन्या प्रोजेक्ट्सचा डेटा आठवण्याचा प्रयत्न केला. "सर, तीन वर्षांपूर्वी माझगाव डॉकयार्डच्या नूतनीकरणाचा एक टेंडर आमच्या कंपनीकडे आला होता. मी त्या संपूर्ण डॉकयार्डचे थ्रीडी मॉडेल पाहिले आहे. ड्राय डॉक म्हणजे समुद्राचे पाणी आत घेऊन जहाजे दुरुस्त करण्याची जागा. पाणी आत-बाहेर करण्यासाठी तिथे प्रचंड मोठे 'बॅलास्ट वॉटर डिस्चार्ज पाईप्स' (Ballast Water Discharge Pipes) आहेत. हे पाईप्स समुद्राच्या पाण्याखाली उघडतात आणि थेट डॉकच्या पंप रूममध्ये जातात. आपण समुद्राखालून त्या पाईप्समधून आत शिरू शकतो!"
कबीरच्या चेहऱ्यावर एक हलकेसे हसू उमटले. "गुड. यासाठीच मला तुझी गरज आहे."
रात्रीचे १ वाजले होते. कबीरने माझगाव डॉकयार्डच्या मुख्य भिंतीपासून काही अंतरावर समुद्रात बोट थांबवली. समुद्राच्या लाटा आणि अंधार यामुळे ते किनाऱ्यावरील सुरक्षारक्षकांना दिसत नव्हते. कबीरने बोटीतील इमर्जन्सी किटमधून दोन छोटे 'ऑक्सिजन सिलेंडर्स' (Oxygen Cylinders) आणि डायव्हिंग मास्क काढले.
"पाईप्सचा काही भाग पाण्याखाली असेल. श्वास रोखून धरावा लागेल. चल!" कबीर म्हणाला.
दोघांनीही समुद्राच्या थंड आणि काळोख्या पाण्यात उडी मारली. आर्यनला पोहता येत होते, पण समुद्राच्या लाटांशी सामना करणे वेगळेच होते. कबीर त्याला दिशा दाखवत होता. काही मिनिटांच्या संघर्षानंतर, त्यांना डॉकयार्डच्या काँक्रीटच्या भिंतीमध्ये एक प्रचंड मोठा, गंजलेला लोखंडी पाईप दिसला. त्याचे जाळे तुटलेले होते.
ते दोघेही त्या पाईपमध्ये शिरले. आतमध्ये प्रचंड काळोख, शेवाळ आणि समुद्राच्या पाण्याचा कुबट वास होता. पाईप अर्धा पाण्याने भरलेला होता. जवळपास पन्नास मीटर रांगत आणि पोहत पुढे गेल्यानंतर पाईपचा मार्ग वरच्या दिशेने वळला.
ते एका मोठ्या लोखंडी जाळीपाशी पोहोचले. कबीरने आपला पाय लावून ती जाळी जोरात ढकलली. जाळी एका कर्कश आवाजासह बाजूला पडली आणि ते दोघेही ड्राय डॉकच्या 'पंप रूम'मध्ये (Pump Room) बाहेर आले.
त्यांनी आपले डायव्हिंग मास्क काढले आणि श्वास घेतला. आर्यन पूर्णपणे थकला होता, पण त्याच्या मेंदूत एड्रेनालाईन (Adrenaline) सळसळत होते. कबीरने आपली शॉटगन पुन्हा लोड केली आणि त्याने आर्यनला शांत राहण्याची खूण केली.
ते पंप रूमच्या मागच्या दरवाजाने हळूच बाहेर आले. समोरचे दृश्य पाहून आर्यनचे डोळे विस्फारले.
तो ड्राय डॉक एखाद्या फुटबॉलच्या मैदानाइतका मोठा होता. तिथे कोणतेही जहाज नव्हते, तर त्या रिकाम्या खड्ड्यात 'शिपिंग कंटेनर्स' (Shipping Containers) चा वापर करून एक महाकाय आणि अत्याधुनिक 'सर्व्हर फार्म' (Server Farm) उभारले होते. निळ्या आणि लाल रंगाचे एलईडी लाईट्स अंधारात एखाद्या साय-फाय चित्रपटासारखे चमकत होते. हे होते 'द कलेक्टर्स'चे मुख्य नियंत्रण कक्ष!
ड्राय डॉकच्या वरच्या बाजूला, कॅटवॉकवर (Catwalk) अनेक सशस्त्र सुरक्षारक्षक गस्त घालत होते.
"ते बघ!" कबीरने आर्यनच्या खांद्याला धरून एका कंटेनरकडे बोट दाखवले.
त्या सर्व्हर्सच्या मध्यभागी एक मोठी मोकळी जागा होती. तिथे एका लोखंडी खुर्चीला किआराला बांधून ठेवले होते. तिच्या चेहऱ्यावर मारहाणीच्या खुणा होत्या आणि तिच्या हातांना बेड्या ठोकल्या होत्या. पण ती शुद्धीत होती.
तिच्या समोर एक उंच, सडपातळ आणि अतिशय शांत दिसणारा माणूस उभा होता. त्याने काळ्या रंगाचा महागडा सूट घातला होता. त्याच्या एका हातात टॅबलेट होता आणि तो किआराशी काहीतरी बोलत होता.
"तोच 'द आर्किटेक्ट' असावा," आर्यन कुजबुजला.
"आपल्याला वरून त्यांच्यावर हल्ला करता येणार नाही, ते संख्येत खूप जास्त आहेत. आपण मागच्या बाजूने कंटेनर्सच्या आडोशाने जाऊ," कबीरने प्लॅन सांगितला.
ते दोघेही सावलीसारखे कंटेनर्सच्या मागून पुढे सरकू लागले. कबीरने वाटेत येणाऱ्या दोन सुरक्षारक्षकांना कोणताही आवाज न करता बेशुद्ध करून खाली पाडले. ते आता किआरा आणि द आर्किटेक्टपासून फक्त वीस फुटांवर होते.
द आर्किटेक्टचा थंड आणि क्रूर आवाज आर्यनच्या कानावर पडला. "किआरा, तुझ्या त्या मित्राने म्हणजे आर्यनने खूप वेळ लावला. मला वाटले तो हुशार आहे. पण तो घाबरून पळून गेला असावा."
"तो तुझ्यासारखा भित्रा नाहीये," किआरा रक्त थुंकत हसून म्हणाली. "तो सिस्टीमचा बाप आहे. तो येईल आणि तुझे हे साम्राज्य उद्ध्वस्त करेल."
द आर्किटेक्ट मोठ्याने हसला. "सिस्टीमचा बाप? त्याने जो डेटा लीक केला, तो फक्त अर्धाच होता. खरा 'ग्लोबल एक्सटॉर्शन डेटा' (Global Extortion Data) अजूनही माझ्याकडे आहे. आणि तो अनलॉक करण्यासाठी मला आर्यनचे ते 'स्ट्रक्चरल अल्गोरिदम' हवे आहे. जर तो आज रात्री आला नाही, तर उद्या सकाळपर्यंत मी देशाच्या बँकिंग सिस्टीमवर असा हल्ला करेन की अख्खी अर्थव्यवस्था (Economy) कोसळेल."
हे ऐकून आर्यनला धक्का बसला. द कलेक्टर्सचा प्लॅन फक्त ब्लॅकमेलिंगचा नव्हता, तर देशाची संपूर्ण आर्थिक व्यवस्था (Financial System) उद्ध्वस्त करण्याचा होता!
कबीरने आपली शॉटगन द आर्किटेक्टच्या दिशेने रोखली आणि तो कंटेनरच्या मागून बाहेर येणार, तेवढ्यात अचानक संपूर्ण ड्राय डॉकचे 'इमर्जन्सी फ्लडलाईट्स' (Emergency Floodlights) डोळे दिपवणाऱ्या प्रकाशासह चालू झाले.
संपूर्ण जागा दिवसासारखी उजळून निघाली. कबीर आणि आर्यन पूर्णपणे उघड्यावर पडले.
वरच्या कॅटवॉकवरून किमान वीस लेझर साईट्सचे लाल ठिपके (Laser Dots) कबीर आणि आर्यनच्या छातीवर पडले. ते चारही बाजूंनी घेरले गेले होते.
द आर्किटेक्टने हळूच मागे वळून आर्यनकडे पाहिले. त्याच्या चेहऱ्यावर एक भयानक आणि विजयी हास्य होते.
"वेलकम आर्यन देशमुख," द आर्किटेक्टने आपले हात पसरत म्हटले. "मला माहीत होते, तू पाईपमधूनच येशील. माझ्या सिक्युरिटी सिस्टीमने तुम्हाला पंप रूममध्येच डिटेक्ट केले होते. मी फक्त तुम्ही इथपर्यंत चालत येण्याची वाट पाहत होतो."
आर्यनच्या हृदयाचा ठोका चुकला. हा डिजिटल ट्रॅप नव्हता, तर हा एक अतिशय अचूक फिजिकल ट्रॅप होता.
"आता शहाण्या मुलासारखा तो लॅपटॉप इथे टेबलवर ठेव आणि मला ती मास्टर की दे," द आर्किटेक्टने आपल्या खिशातून एक छोटी पिस्तूल काढली आणि ती किआराच्या डोक्याला लावली. "नाहीतर या सेकंदाला ही मुलगी मरेल, आणि पुढच्या सेकंदाला तू आणि तुझा हा इन्स्पेक्टर मित्र."
एकीकडे किआराच्या डोक्यावर बंदूक आणि दुसरीकडे वीस स्नायपर्सचे लाल ठिपके! आर्यन आणि कबीर आता पूर्णपणे मृत्यूच्या चक्रव्यूहात अडकले होते. आर्यन स्वतःचा जीव वाचवण्यासाठी ती 'मास्टर की' द आर्किटेक्टला देईल का? की सिस्टीमचा हा बाप या चक्रव्यूहातून बाहेर पडण्यासाठी एखादा नवा डिजिटल धमाका करेल?
'ऑपरेशन ब्लॅक ताज'चा पुढील थरार आणि माझ्या अशाच नवनवीन रहस्यकथा वाचण्यासाठी प्रोफाईलला नक्की फॉलो करा! ही कथा तुम्हाला कशी वाटली किंवा यात काही सुधारायचे असल्यास कमेंट करून नक्की सांगा. तुमचा अभिप्राय माझ्या पुढील लेखनासाठी खूप महत्त्वाचा आहे!
