દીકરીની જાસૂસી
-રાકેશ ઠક્કર
પ્રકરણ ૫
જ્ઞાનેશકુમારના ગયા પછી બેડરૂમમાં ફેલાયેલો સન્નાટો કોઈ વંટોળ પછીની ખાલી જગ્યા જેવો ભયાનક હતો. નવનીતલાલ દીવાલનો ટેકો લઈને જમીન પર બેસી ગયા હતા અને એમની આંખો શૂન્યતામાં તાકી રહી હતી. જે દીકરી પર એમને ગર્વ હતો, જેના એક હાસ્ય માટે એ પોતાનું સર્વસ્વ લૂંટાવવા તૈયાર હતા, એ જ દીકરીના આ રૂપથી એમનું આખું અસ્તિત્વ હચમચી ગયું હતું. શેઠાણી તો એક ખૂણામાં બેસીને રડી રહ્યાં હતાં.
થોડીવાર પછી પોતાના અહંકાર અને ગુસ્સાને ગળે નીચે ઉતારીને નવનીતલાલ ઊભા થયા. એમણે પોતાના આંસુ લૂછ્યા અને મનમાં એક કઠિન નિર્ણય કર્યો- ‘આજે જ આ કલંકનો અંત લાવવો પડશે!’
બીજા દિવસે સવારે નવનીતલાલ સીધા પાંચા પોળની પેલી ખખડધજ ઇમારત ‘બદામી મેન્શન’ના ચોથા માળે પહોંચ્યા. ‘જ્ઞા. દ્વિ. એન્ડ જ્ઞા. દ્વિ. બ્રધર્સ’ની પેલી જીર્ણ ઓફિસનું બારણું ખખડાવ્યા વગર જ એમણે અંદર પ્રવેશ કર્યો. અંદર જ્ઞાનેશકુમાર પોતાની જૂની ખુરશી પર શાંતિથી બેઠા બેઠા ચાની ચૂસકી લઈ રહ્યા હતા. જાણે એમને ખબર જ હતી કે નવનીતલાલ આજે આવવાના જ છે.
નવનીતલાલે પોતાના બ્રીફકેસમાંથી ચેકબુક કાઢી અને પેનથી ફટાફટ બાર હજાર રૂપિયાની રકમ લખીને જ્ઞાનેશકુમારના ટેબલ પર ચેક મૂકી દીધો.
જ્ઞાનેશકુમારે ચેક ઉપાડીને નજરમાં ફેરવ્યો, હોઠ પર એક સંતોષકારક સ્મિત લાવ્યા અને ચેક પોતાના ટેબલના ખાનામાં મૂકી દીધો. એમણે ગંભીર અવાજે પૂછ્યું, ‘બોલો શેઠજી, શું વિચાર કર્યો છે? પેલા છોકરાને રફૂચક્કર કરી દેવો છે કે પછી આશી... અરે, સ્નેહા પાસે ખુલાસો કરાવવો છે?’
નવનીતલાલે ભારે અવાજે જવાબ આપ્યો, ‘જ્ઞાનેશકુમાર, તમારું કામ પૂરું થઈ ગયું છે, એટલે હવે મારે આગળ શું કરવું એ હું સારી રીતે જાણું છું. આજે જ રામુકાકા અને એના ભાણેજ બંનેને નોકરીમાંથી કાઢી મૂકીશ. અને મારી દીકરીને કડક શિસ્તમાં રાખીશ.’
જ્ઞાનેશકુમાર પોતાની જીર્ણ ખુરશી પરથી ધીમેથી ઊભા થયા, આગળ વધીને નવનીતલાલના કાંપતા ખભા પર મક્કમતાથી હાથ મૂક્યો. એમની આંખોમાં વ્યાપેલા અંધકાર વચ્ચે એક અનુભવી જાસૂસની ગંભીર આંતરદ્રષ્ટિ છલકાતી હતી. એક રહસ્યમય અને ભારે અવાજે એમણે કહ્યું, ‘શેઠજી, ક્રોધ અને નફરત માણસની આંખ પર એવી ગાઢ પટ્ટી બાંધી દે છે કે સામે પડેલું સાચું સત્ય પણ ધૂંધળું દેખાવવા લાગે છે. મેં મારી ડ્યુટી નિભાવીને પુરાવાઓ શોધી કાઢ્યા પણ એક પિતા તરીકે મારે તમને માત્ર એટલું જ કહેવું છે કે સપાટી પર જે ભયાનક દેખાય છે, ઘણીવાર અંદર એનાથી સાવ પવિત્ર અને અલગ જ કહાની ધબકતી હોય છે. ઘરે જઈને સવાલાતોના ચાબુક વીંઝવા કરતાં એકવાર ઠંડા કલેજે તમારી દીકરીના આંસુ પાછળનો અર્થ સમજીને વાત કરી જોજો.’
પરંતુ ક્રોધની અગ્નિમાં ભડકે બળતા નવનીતલાલના મગજમાં આ શબ્દોનો કોઈ જ અર્થ ન ઉતર્યો. એમને આ બધી માત્ર જાસૂસની લાક્ષણિક દાર્શનિક વાતો જ લાગી. એ જરાય પીગળ્યા વગર ઝાટકાથી ખભા પરનો હાથ હટાવીને ત્યાંથી તિરસ્કારભરી નજરે બહાર નીકળી ગયા અને સીધા પોતાના બંગલે રવાના થયા.
બપોરના સમયે જ્યારે બંગલામાં કોઈ નહોતું ત્યારે નવનીતલાલે ગુસ્સામાં રામુકાકાને બોલાવી લીધા. રામુકાકા આવ્યા એટલે નવનીતલાલે સીધો ધડાકો કર્યો, ‘રામુકાકા, તમારા ભાણેજની હરકતો હવે હદ વટાવી ચૂકી છે. એને આજે ને આજે જ આ બંગલો અને આ શહેર છોડીને ચાલ્યા જવાનું કહી દો, નહિતર પોલીસ કેસ કરતા મને એક સેકન્ડ નહીં લાગે!’
રામુકાકા આ વાત સાંભળીને ધ્રૂજી ઉઠ્યા. એમના હાથ જોડાઈ ગયા અને એમની આંખોમાંથી આંસુ વહી નીકળ્યા. એમણે ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું, ‘શેઠજી! મારા ભાણેજ પર આ કેવો ખોટો આક્ષેપ મૂકો છો? એ તો બિચારો ભોળો છોકરો છે, એ તો સવારે કોલેજ જાય છે અને સાંજે લાઈબ્રેરીમાં વાંચવા બેસે છે. એણે તમારી દીકરી કે તમારા ઘર સામે ક્યારેય મેલી નજરે જોયું નથી!’
‘ખોટું બોલ મા!’ નવનીતલાલ ગુસ્સાથી ધૂંઆપૂંઆ થઈ ગયા, ‘મારી પાસે બધા જ પુરાવા છે. રાત્રે એ લાકડાની સીડી ચડીને મારી દીકરીના બેડરૂમની બારીમાંથી અંદર આવે છે!’
રામુકાકાએ અચાનક ઊંચા અવાજે, એકદમ અદભુત ખુલાસો કર્યો જેણે નવનીતલાલના પગ નીચેથી ફરીથી જમીન ખસેડી નાખી: ‘શેઠજી! એ સીડી અમે ગાર્ડનની લાઈટ રિપેર કરવા માટે બે દિવસ પહેલાં મૂકી હતી અને મારો ભાણેજ તો છેલ્લા પાંચ દિવસથી એના ગામ ગયો છે, એ અહીં છે જ નહીં! જો તમને વિશ્વાસ ન હોય તો એની કોલેજનું આઈ-કાર્ડ એના રૂમ પર જઈને જોઈ લો!’
નવનીતલાલ સ્તબ્ધ થઈ ગયા. જો પેલો છોકરો પાંચ દિવસથી ગામડે હતો તો પછી રાત્રે બારીમાંથી અંદર આવનાર અને પેલા બેડરૂમની થાળી સાફ કરનાર પેલી રહસ્યમય વ્યક્તિ અસલમાં કોણ હતી?!
ક્રમશ:
