"ધ લાસ્ટ ચેપ્ટર" — પ્રકરણ ૭: અનંત સફરની શરૂઆત - ખખડધજ એસ.ટી. બસ
અમદાવાદના ગીચ અને ધમધમતા એસ.ટી. બસ સ્ટેન્ડ પર વહેલી સવારની ઘોંઘાટ ભરેલી ભીડ વચ્ચે પ્રિયાંશની નજર ઉત્તર તરફ જતી બસો પર ચોંટેલી હતી. ખિસ્સામાં હિમાલયનો એ રહસ્યમય નકશો અને પીઠ પર ભેરવેલી નાની બેગ—આટલી જ મૂડી સાથે તેણે ઘર છોડ્યું હતું. ગીતા મંદિર બસ સ્ટેશનથી રાજસ્થાન થઈને ઉત્તરાખંડ તરફ નીકળતી એક જૂની, ઘસાઈ ગયેલી લાલ રંગની એસ.ટી. બસ તેના ગંતવ્ય તરફ ઊપડવા તૈયાર હતી. બસનું એન્જિન સ્ટાર્ટ થતાંની સાથે જ આખું વાહન કરચલીઓ પાડતા કોઈ વૃદ્ધ માણસની જેમ ધ્રૂજવા લાગ્યું.
પ્રિયાંશે બસની અંદર ખાલી પડેલી છેલ્લી સીટ પકડી લીધી. બસ જેમ-જેમ અમદાવાદની સીમાઓ વટાવીને હાઈવે પર આવી, તેમ-તેમ આજુબાજુનું દ્રશ્ય બદલાવા લાગ્યું. બસની લોખંડની ખખડધજ બારીઓમાંથી આવતો ગરમ અને સૂકો પવન પ્રિયાંશના ચહેરાને સ્પર્શી રહ્યો હતો. રસ્તાની બંને બાજુએ ફેલાયેલા સૂકા મેદાનો, ધૂળથી ખરડાયેલા બાવળો અને દૂર દેખાતા પથરાળ પ્રદેશો જાણે કોઈ અજાણી સફરની સાક્ષી પૂરતા હતા.
પ્રિયાંશની એ અદ્ભુત ફોટોગ્રાફિક મેમરી અને ગ્રહણશક્તિ અહીં પણ કામે લાગી હતી. બસ જેમ-જેમ આગળ વધી રહી હતી, તેમ-તેમ તે રસ્તાના દરેક સીમાચિહ્ન, વળાંક, સીમાડાના પથ્થરો અને દૂર દેખાતી પર્વતમાળાઓને કોઈ કેમેરાની રીલની જેમ પોતાના મગજમાં છાપતો જતો હતો. તેના માટે આ સફર માત્ર એક જગ્યાએથી બીજી જગ્યાએ જવાનું સાધન નહોતું, પણ અતીત અને ભવિષ્ય વચ્ચેના રહસ્યને જોડતી એક કડી હતી.
બપોરના કાળઝાળ તાપને વટાવ્યા બાદ, બસ હવે રાજસ્થાનના સીમાડામાં પ્રવેશી ચૂકી હતી. ધોમધખતા રણપ્રદેશની રેતી સૂર્યના તાપમાં સોનાની જેમ ચમકી રહી હતી. હાઈવે પર ઉડતી ધૂળના ગોટેગોટા બસની પાછળ એક કાળી લકીર બનાવી રહ્યા હતા. સમય વીતતો ગયો અને સાંજ ઢળવા લાગી. રાજસ્થાનના આ વિશાળ આકાશમાં સૂર્યાસ્તનો અદભુત નજારો દેખાઈ રહ્યો હતો—આકાશમાં કેસરી, ગુલાબી અને ઘેરા વાદળી વાદળોનું એક એવું વિશાળ કેનવાસ ફેલાઈ ગયું હતું, જેને જોઈને મનને એક અજીબ પ્રકારની શૂન્યતા અને શાંતિ અનુભવાતી હતી.
મુસાફરો ધીમે-ધીમે થાકીને ઊંઘી ગયા હતા. બસની અંદર માત્ર એન્જિનનો અવાજ અને ટાયરો દ્વારા રસ્તા સાથે ઘસાવાનો ઘૂઘવાટ જ સંભળાતો હતો. પ્રિયાંશ બારીમાંથી બહાર અંધારી તરફ જોઈ રહ્યો હતો, ત્યાં જ અચાનક...
‘ધડ... ફડ... ફડ...’
એક ભયાનક અવાજ સાથે બસ જોરથી હલી ગઈ. ડ્રાઇવરે ગભરાઈને બ્રેક મારી. બસ હાઈવેની સાવ કિનારી પર જઈને ઊભી રહી ગઈ. આસપાસ દૂર-દૂર સુધી કોઈ માનવ વસ્તી નહોતી, માત્ર સૂમસામ રણપ્રદેશ અને અંધારાની ચાદર ઓઢીને બેઠેલા પર્વતો હતા.
"શું થયું ભાઈ?" પાછલી સીટ પરથી એક મુસાફરે ઊંઘમાંથી જાગીને બૂમ પાડી.
ડ્રાઇવરે સ્ટીયરિંગ પરથી હાથ હટાવીને નિરાશાજનક અવાજે કહ્યું, "લાગે છે પાછલું ટાયર ફાટી ગયું છે અથવા પંક્ચર થઈ ગયું છે."
બધા મુસાફરો કંટાળીને બસની બહાર હવા ખાવા અને પગ છૂટા કરવા ઉતર્યા. રાત્રિનો ઠંડો પવન હવે સળિયા જેવો વાગવા લાગ્યો હતો. ડ્રાઇવરે ટાયર ચેક કરવા માટે પોતાની ટોર્ચ લીધી અને બસની પાછળ ગયો. પંદર મિનિટ વીતી ગઈ, પણ ડ્રાઇવર પાછો આવ્યો નહીં.
પ્રિયાંશને કંઈક શંકા ગઈ. તે પોતાની બેગ સંભાળીને નીચે ઉતર્યો અને બસની પાછળ ગયો, પણ ત્યાં કોઈ નહોતું! ટોર્ચનો પ્રકાશ ફેરવીને જોયું તો આસપાસ રેતી અને કાંટાવાળા છોડ સિવાય કશું નહોતું. ડ્રાઇવર જાણે હવામાં અદ્રશ્ય થઈ ગયો હતો!
ગભરાટ અને રહસ્યની એક ઠંડી લહેર પ્રિયાંશની કરોડરજ્જુમાં દોડી ગઈ. તે ઝડપથી પાછો ફર્યો અને બસના આગળના દરવાજેથી ડ્રાઇવરની કેબિનમાં નજર નાખી.
ડ્રાઇવરની સીટ પર કોઈ બેઠું નહોતું, પણ સીટની બરાબર વચ્ચે એક સપાટ કાળો પથ્થર પડેલો હતો. પ્રિયાંશે અંદર હાથ નાખીને એ પથ્થર બહાર કાઢ્યો.
ચંદ્રના ઝાંખા પ્રકાશમાં જ્યારે તેણે પથ્થર પર નજર નાખી, ત્યારે તેના પર કંડારેલા શબ્દો જોઈને તેના શ્વાસ અટકી ગયા. લોહી જેવા લાલ અક્ષરે તેમાં લખ્યું હતું:
"મુસાફરી શરૂ થઈ ગઈ છે."
બાસની બહાર ફુંકાતો પવન અચાનક વધુ તીવ્ર બની ગયો અને દૂરથી કોઈ અજાણ્યો પડઘો સંભળાયો... પ્રિયાંશ સમજી ચૂક્યો હતો કે આ કોઈ સામાન્ય યાત્રા નથી, પણ કોઈ શક્તિ તેને કોઈ ચોક્કસ મંઝિલ તરફ ખેંચી રહી છે!
