એક લગ્ન નું આમંત્રણ હતું. રાજેશ ને તેના પરિવાર તેને સાથે લઈ જવા માંગતા તા પણ રાજેશ ને તે લગ્ન માં જવું નહોતું. તેનું એક કારણ તેને ઘણું કામ હતું અને બીજું એ છે કે ગામડાના લગ્નમાં ભાગ લેવા લેવા માંગતો ન હતો. પરંતુ પરિવારજનોનું દબાણ હતું તારે આવવાનું જ છે.
તે લગ્નના દિવસે સવારે તેને જગાડ્યો અને તેને કામ સોંપવામાં આવ્યું પણ કામ ન કરવાનું થાય એટલે રાજેશ ચાલવાનાં બહાને હ બે-ત્રણ કિલોમીટર દૂર ગામ તરફ જતા રસ્તા પર જઈ ને બેઠો . સવારના સમયે પ્રકાશ, પવન અને ખુશનુમા વાતાવરણ ખૂબ સારું લાગતું હતું. કેટલીક ગાયો નજીકના ખેતરોમાં ઘાસચારો ખાતી હતી.
થોડો સમય થયો એટલે એક લક્ઝરી કાર આવી અને ત્યાં રોકાઈ અને એક માણસ તેની પાસેથી નીચે ઉતરી. થોડો વૃદ્ધ લાગી રહ્યો હતો. અમીરી તેના ડ્રેસ અને વ્યક્તિત્વ બંનેનું વર્ણન કરતી હતી. તેણે એક મોટી ભરેલી બેગ લીધી અને રાજેશ થી થોડાક અંતરે સીમેન્ટ પ્લેટફોર્મ પર બેઠો. બેગ ભરેલા શાકભાજી બેગ માંથી કાઢ્યા ને તે ગાયોને બોલવા લાગ્યો. બધી ગાયો તે વડીલોની આસપાસ આવી. તે કેટલીક ગાયને શાકભાજી ખવડાવી રહ્યા હતો અને કેટલીક તે જાતે જ ખાઈ રહી હતી. તે પ્રેમથી ગાય ના માથા પર હાથ ફેરવતા હતા.
થોડી વારમાં, ગાયો મોટાભાગના શાકભાજી ખાઈ ગઈ ને ત્યાં થી ચાલી ગઈ. તે પછી જે ઘટના અને વાક્યો બોલાયા ટેરજેશ આખી જીંદગી ભૂલી શક્યો નહિ.
એવું બન્યું કે ગાયો એ શાકભાજી ખાધા પછી જે શાકભાજી બાકી વધ્યા તા તે પેલા વડીલે તે ટુકડાઓ ઉપાડ્યા અને ખાવા માંડ્યા, રાજેશ તેમની ક્રિયાથી દંગ રહી ગયો પરંતુ તેઓએ કોઈ કાળજી લીધા વિના ઘણા ટુકડાઓ ખાધા અને તેમની કાર પાસે જઈ તેમાં બેસી ગયા ન ચાલવા લાગ્યા.
ત્યાં રાજેશ તેની નજીક દોડી ગયો અને કહ્યું કે અંકલ જી માફ કરજો પણ જે બન્યું તે મારા મગજમાં ન ઉતાર્યું, શું તમે મારી ઉત્સુકતાને શાંત કરશો કે તમે કેમ એટલા શ્રીમંત છો તો પણ ગાયો એ ખાધેલું તમે ખાધું ??
હવે તેણે તેના ચહેરા પર થોડું સ્મિત કર્યું, તે બહાર આવી કારનો દરવાજો બંધ કરી રાજેશ ના ખભા પર હાથ મૂક્યો અને પાછો સિમેન્ટ ની પાળ ઉપર બેઠા, અને કહ્યું જ્યારે પણ મને સમય મળે છે, ત્યારે હું હંમેશાં આ સ્થળે આવું છું અને મારા મન ની શાંતિ માટે અહી આવું છું.
રાજેશ ને તે સમજાવી શકાવી શક્યા નહિ. એટલે રહેશે તેને વિસ્તાર થી સમજાવવાનું કહ્યું.
તેણે કહ્યું કે આ આશરે ત્રીસ વર્ષ પહેલાંની વાત છે, તે સમયે હું વીસ વર્ષનો હતો. ઘરમાં ભારે આંતરિક ઝગડા હોવાને કારણે હું ઘરેથી ભાગી ગયો હતો, પરંતુ ખબર નહિ કોઈએ મારો તમામ સામાન અને પૈસા ચોરી લીધાં હતાં. નાનકડા શહેરમાં મારું કોઈ ન હતું, ચળકતી ગરમી હતી ખાલી ખિસ્સા માં કઈ હતું નહિ ને બે દિવસ ભૂખ્યો હતો, અહીંથી ત્યાં ભટકતો રહ્યો, અને સાંજની ભૂખ મને ગળી જવા માટે ઉત્સુક હતી.
પછી તે જ જગ્યાએ, એક ગાય શાકભાજી ખાઈ રહી રહી. ખબર નહિ અહી કોણ નાખી ગયું હસે. ત્યાં એક પીપળા નું જાડ હતું. હું તે જ ઝાડના મૂળ પર બેઠો હતો, મને ભૂખ લાગી હતી, ગાય શાકભાજી પૂરી ખાઈ સકી નહિ એટલે થોડા શાકભાજી પડી રહ્યા ને ગાય ત્યાં થી નીકળી ગઈ મે તે વધેલા શાકભાજી ખાધા ને મારા માં ફરી જીવ આવ્યો.
હું આખી રાત તે ઝાડની નીચે પથારી કરી પડી રહ્યો, જ્યારે સવારે મારી આંખો ખૂલી ત્યારે તે એકદમ સવાર થઈ ગઈ હતી, હું મારા નિત્યકાર્મોથી ખૂબ દૂર હતો, ઉઠ્યો ને ચાલવા લાગ્યો, કોઈ કામની શોધમાં આખો દિવસ ભટકતો રહ્યો, પણ મને મારા નસીબે સાથ ન આપ્યો. બીજા દિવસે હું ભૂખ્યો ખાલી હાથે પાછો તે જ સ્થાને આવી ગયો.
સાંજ પડી રહી હતી, ગઈ કાલે અને આજે કાંઈ બદલાયું નહોતું, ગાય ત્યાં હતી ને જાડ પણ ત્યાં હતું.
થોડી વારમાં એ જગ્યાએ એક સજ્જન ત્યાં આવ્યા અને ગાય પાસે થોડા શાકભાજી મૂકી અને ચાલતા રહ્યા, સૂતેલી ગાય જાગી ગઈ અને શાકભાજી ખાધા વગર ત્યાં થી નીકળી ગઈ, મને અજુગતું લાગ્યું પણ આજે હું ફરીથી શાકભાજી ખાધા. અને હું સૂઈ ગયો,
સવારે ત્યાં થી નીકળી કામ ની શોધમાં નીકળી પડ્યો, તે દિવસે ભાગ્ય મારા પક્ષ માં હતું, તેથી મને એક જગ્યાએ કામ મળી ગયું. અને હું કામ કરવા લાગ્યો થોડા દિવસો પછી, જ્યારે માલિકે મને પ્રથમ પગાર આપ્યો, ત્યારે મેં થોડા શાકભાજી ખરીધા અને હું સાત કિલોમીટર ચાલીને તે જ પીપળના ઝાડ નીચે પહોંચ્યો.
ત્યાં પહોંચ્યો મને ગાય દેખાઈ, મેં ગાય પાસે તમામ શાકભાજી મૂક્યા, આ વખતે હું મારા જીવનમાં સૌથી વધુ આઘાત પામ્યો કારણ કે ગાયે બધા શાકભાજી ખાધા, જેનો અર્થ એ કે ગાયે ઇરાદાપૂર્વક મારા માટે તે દિવસે 2 દિવસ શાકભાજી છોડી દીધા હસે. એ મમતામાઇ સ્વરૂપનો સ્નેહ જોઇને મારું હૃદય ભરાઈ ગયું, હું રડતાં રડતાં મારા કામ પર પહોંચ્યો, અને ઘણું વિચારતો રહ્યો.
પછી એક દિવસ મને એક કંપની માં સારી નોકરી મળી, ને હું દિવસે દિવસે હું પ્રગતિ અને પ્રગતિના શિખર સર કરવા લાગ્યો. આજે હું મારી પોતાની પાંચ કંપની નો માલિક છું, જીવનની આ લાંબી મુસાફરીમાં હું તે ગાય માતાને ક્યારેય ભૂલી શક્યો નથી, હું અહીં હંમેશા આવું છું અને આ ગાય ને શાકભાજી નાખું છું ને વધે તો હું ખાઉં છું,
હું ગૌ શાળાઓને પણ લાખો રૂપિયાનું દાન કરું છું, આ કામ કરીને મને મારા મનની શાંતિ અને મારા પુત્રને તૃષ્ણા મળી છે.
રાજેશ આ બધું સાંભળી રહ્યો , અને તે ભાવનાશીલ થયો, તે વડીલે જવાનો ઇશારો કર્યો. રાજેશે માથું હલાવ્યું, તેઓ ચાલવા લાગ્યા, કાર શરૂ થઈ અને તે નીકળી ગયા. રાજેશ ઊભો થયો અને તે ટુકડાઓ માંથી એક ટુકડો લીધો અને તેને તેના મોંમાં મૂક્યો.
તે ખરેખર સામાન્ય શાકભાજી ન હતા
તેમાં થોડી દયા મીઠાશ હતી જેણે જીભથી આત્માને મધુર પણ કરી દીધી.
રાજેશ ઘરે આવીને ગાય વિશે જાણવા માટે કેટલાક પુસ્તકો વાંચ્યા પછી, તેને ખબર પડી ગાય એ ગો લોકાનો અમૂલ્ય ખજાનો છે, જેને ભગવાન મનુષ્યના કલ્યાણ માટે આશીર્વાદ આપીને બનાવ્યું છે. ત્યાર થી તેને એક સંકલ્પ કર્યો કે હું ગાય માતા માટે જે મારા થી થશે તે કરીશ.
એક યોજના બનાવી તેમાં તેની પાસે પડેલી થોડી મૂડી એકઠી કરી. ને તે યોજના તેના પિતાજી ને કહી તેણે પણ તેમાં બનતી મદદ કરવા કહ્યું. હવે ફક્ત થોડી મૂડી થી તો કઈ ગૌશાળા તો ન બની શકે એટલે એક નાનો પ્લોટ લઈ તેમાં દસ પંદર ગાયો ખરીદ્યો અને તેના ઉછેર અને અને પાલન પોષણ ની જવાબ દારી તેની પોતે લેવા લાગ્યો. રાજેશ રોજ સવાર માં માર્કેટ માં જઈ શાકભાજી લઈ આવતો ને બધી ગાયો ને તે ખવડાવવા લાગ્યો. આવક ઓછી હતી એટલે તે વધારે ગાયો કરી ન શક્યો.
એક દિવસ તે વડીલ રાજેશ ની ગૌશાળા માં આવી ચડ્યા તેણે જોયું રાજેશ ગાયો ની સેવા કરી રહ્યો હતો. રાજેશ તે વડીલ ને જોઈ તેને નમસ્કાર કરી હાથ જોયા ત્યાં તે વડીલ તેના પગ નીચે પડ્યો. અરે તું તો મારો ગુરુ થયો.મારી તો હાલત ને કારણે હું ગાયો ને શાકભાજી ખવડાવું છું પણ તે ગૌશાળા ઊભી કરી દીધી.
રજેશ ના હાથ માં એક કોરો ચેક આપ્યો ને કહ્યું તારે ગૌશાળા માં જેટલી જરૂર મૂડી ની પડે તે લખી નાખજે ને આગળ જરૂર પડે ત્યારે મને યાદ કરજે. તેમ કહી તે વડીલ ત્યાં થી નીકળી ગયો.
રાજેશ ટૂંકા સમય મોટી ગૌશાળા ઊભી કરી દીધી. રહેશે હજુ સુધી લગ્ન નથી કર્યા તે બસ ગાયો ના પાલન પોષણ માં જીવન વિતાવી રહ્યો છે.
આમ, આ પૃથ્વી પર, ગોમાતા ભગવાન નું સ્વરૂપ માનવામાં આવે છે. ભગવાનના પ્રસાદ રૂપે તેનું અમૃતરૂપ દૂધ પીવાથી માત્ર મનુષ્ય જ નહીં ભગવાન પણ સંતોષ પામે છે.
જીત ગજ્જર
