६०.
ती खिडकीजवळची जागा होती.
हवामानही छान होते.
तरीही, काहीतरी असे होते ज्यामुळे मधुरिमा काही काळासाठी उदास झाली.
पण मग आकाशातील ढगांमधून गाळून आलेला सूर्यप्रकाश खालील झाडांवर पडायचा आणि उत्साह परत यायचा.
काल संध्याकाळी, बाबा निळ्या सोंगटीने लुडो खेळताना जिंकतच राहिले आणि मधुरिमासाठी संपूर्ण आकाश निळे झाले. आई हातात पिवळा तुकडा घेऊन फासे टाकत राहिली आणि... आणि त्यांच्यापासून थोड्याच अंतरावर, एका साध्या समारंभात मधुरिमाचे हात पिवळे झाले.
हो... खरंच.
काल दोन गाड्यांमधून आलेला, आगोष, सिद्धांत, साजिद, मनन, मनप्रीत, मधुरिमा आणि तिच्या पालकांचा ताफा याच कारणासाठी आला होता!
मधुरिमाच्या पालकांना फक्त एवढेच सांगण्यात आले होते की, मधुरिमाला जपानला जाण्यासाठी विमानतळावर सोडायला सर्व मित्र जात आहेत.
दुसरे काहीही नाही... तिच्या लग्नाबद्दल काहीही नाही.
वाटेत एका आलिशान रिसॉर्टमध्ये थांबल्यानंतर, मधुरिमाच्या पालकांना मननच्या देखरेखीखाली आराम करण्यासाठी सोडण्यात आले आणि त्याच रिसॉर्टच्या एका दूरच्या कोपऱ्यात, सर्व मित्रांनी मधुरिमाचे लग्न टेनशी लावून दिले.
...मग रात्री, दिल्ली विमानतळावर पोहोचल्यावर, मधुरिमाला जपानला पाठवण्यात आले.
येथे लग्नाची सर्व तयारी साजिदने केली होती. रिसॉर्ट मालकाचा मुलगा त्याचा मित्र होता. साजिदची बेकरी त्यांना नियमितपणे कुकीज पुरवत असे. सर्व व्यवस्था करण्यात आली होती.
आगोशने दिल्लीहून टेनलाही बोलावले होते.
सिद्धांतच्या काकांनी आधीच एक तज्ञ पंडित येथे पाठवला होता, ज्याने भारतीय परंपरेनुसार लग्नाचे सर्व विधी लवकर पूर्ण केले.
अनभिज्ञ असलेले आई-वडील लांब बसून खेळत राहिले आणि मित्रांनीच कन्यादानही करून घेतले... म्हणूनच म्हणतात की मित्र म्हणजे सर्व काही - पीर-कुक-भिस्ती-खर!
सर्व काही झाल्यावर, मधुरिमानेही कपडे बदलले आणि डोळ्यात पाणी आणून आपल्या आई-वडिलांना भेटली. संध्याकाळचा चहा आणि नाश्ता झाल्यावर, सर्वजण पटकन आपापल्या गाड्यांमध्ये बसले आणि विमानतळाकडे निघाले.
आई आणि बाबांना सांगण्यात आले की टेनसुद्धा त्याच विमानाने जपानला जात आहे, त्यामुळे मधुरिमाला वाटेत कोणतीही अडचण येणार नाही. ...आणि याच परिचयासह, विमानतळावर टेनला आई आणि बाबांच्या पाया पडायला लावले.
मुलीला जपानला निरोप देताना आई बराच वेळ रडत राहिली.
वडिलांच्या डोळ्यातही काहीतरी अदृश्य ओलावा अजूनही होता.
सर्व मित्रांना भेटल्यानंतर, मनप्रीतला मिठी मारून डोळे पुसत, मधुरीमा जपानला जाणाऱ्या विमानात चढण्यासाठी हात हलवत निघून गेली.
आई-वडिलांना कळलेच नाही की त्यांनी आपल्या मुलीला कोणत्या प्रकारचा निरोप दिला होता.
मधुरीमा आणि टेन विमानात बसताच, सर्वजण जड अंतःकरणाने रात्री उशिरा घरी परतले.
आर्यनचे प्रतीक पोटात घेऊन, टेनची पत्नी बनून, मधुरीमा समुद्रापार गेली होती!
विमानतळावरून परत आल्यानंतर काही काळ सर्वजण उदास होते. दोन दिवस कोणीही कोणाशी बोलले नाही.
एके रात्री आगोष आपल्या खोलीत झोपला होता, तेव्हा तो अचानक जागा झाला.
खूप दारू पिऊन आणि बराच वेळ झोपल्यानंतर, तो सहसा घोडे विकणाऱ्या व्यापाऱ्यासारखा गाढ झोपायचा. पण आज, देव जाणे कसे, त्याची झोपमोड झाली. तो काही वेळ कुस बदलत राहिला आणि मग अचानक उठून बसला.
त्याला आर्यनची आठवण झाली.
इथे काय घडले आहे याबद्दल आर्यनला काहीच माहिती नव्हते. तो बऱ्याच काळापासून महाराष्ट्रात शूटिंग करत होता आणि त्याचा कोणाशीही संपर्क नव्हता.
आज, अचानक झोपेत त्याला आगोषचा विचार आला.
आर्यनच्या डोळ्यात एक विचित्र भीती होती. त्याचे डोळे लाल होते. त्याचे केसही विखुरलेले होते. तो जणू वाळूच्या डोंगरावरून खाली उतरत असल्यासारखा चालत होता. पांढरा कुर्ता-पायजमा घातलेला, त्याचे पाय वाळूत रुतत होते आणि मोठे ठसे उमटवत होते.
आगोष घाबरला. खरं तर त्याला असे वाटले की, समोरच्या भिंतीवर चाललेल्या चित्रपटातील नायक आर्यन, थ्रीडी इफेक्टच्या चित्रणामुळे त्याच्या खूप जवळ आला आहे.
तो त्याला हाताने दूर ढकलण्याचा प्रयत्न करू लागला, जणू काही तो लाटेसारखा आपल्या दिशेने येणारा आर्यनचा चेहरा थांबवण्याचा प्रयत्न करत होता.
- काय झाले? त्याने स्वतःला विचारले.
आपल्याकडून काही चूक झाली का! घाईघाईत काहीतरी चुकीचे केले का?
त्याने आपला मित्र आर्यनला या संपूर्ण घटनेबद्दल सांगायला नको होते का? आर्यनला हे कळवण्याची गरज नव्हती का की तुझे मूल... हो-हो.. मूल, कायमचे दुसऱ्याच्या स्वाधीन केले जात आहे? आर्यनच्या मैत्रिणीच्या भविष्याबद्दल हे गाणे लिहिण्यापूर्वी आणि गाण्यापूर्वी मधुरिमा आणि तिच्या मित्राने, म्हणजेच आगोशने, आर्यनचे 'ना हरकत प्रमाणपत्र' घ्यायला नको होते का?
त्याच्या शरीरातून आलेला जीव दुसऱ्या ठिकाणी रुजवला जात आहे, हे त्याला सांगण्याचा हक्क तरी आर्यनला नव्हता का?
हे खरे आहे की आर्यनने एके दिवशी स्वतःच म्हटले होते की तो मधुरिमाशी कधीही लग्न करणार नाही आणि... मधुरिमाच्या गर्भात वाढणाऱ्या बाळाचा गर्भपात केला पाहिजे... पण...
एखाद्या बाळाचा गर्भ नष्ट करणे ही एक गोष्ट आहे, आणि त्याला गुपचूप दुसऱ्या ठिकाणी जन्म घेऊ देणे ही पूर्णपणे वेगळी गोष्ट आहे. यासाठी, कोणत्याही परिस्थितीत आर्यनची संमती घ्यायला हवी होती.
मग आगोशने आपल्या मित्राविरुद्ध गंभीर गुन्हा केला का?
मग मधुरिमाने तिच्या निष्पाप पहिल्या प्रियकराच्या हक्कांचा अनादर केला का?
मग जीवन आणि शरीर यांसारख्या गोष्टींबद्दल निष्काळजी राहिल्याबद्दल आर्यनला गरजेपेक्षा जास्त कठोर शिक्षा मिळाली का?
या प्रश्नांनी आगोशला त्याच्या सुवर्ण स्वप्नातून जागे केले आणि त्याला एका गुळगुळीत, सपाट, काळ्या, दुर्गंधीयुक्त दलदलीत ओढले.
आता आगोशने काय करावे?
त्याने पुन्हा दारू प्यावी का?
त्याने समोरच्या भिंतीवर डोके आपटून फोडावे का?
त्याने आपला बालपणीचा मित्र आर्यनवर सूड घेण्याची तयारी करावी का?
मधुरिमाच्या लग्नाच्या विधींच्या वेळी, तो अचानक एका म्हाताऱ्या माणसासारखा उठून कन्यादान देण्यासाठी उभा राहिला होता, तो क्षण त्याला वारंवार आठवत होता.
पंडितांनी एकदा असेही म्हटले होते की, जर मुलीचे आई-वडील या रिसॉर्टमध्ये उपस्थित असतील, तर त्यांना थोड्या वेळासाठी येथे बोलवा.
पंडित म्हणाले की, कोणत्याही पालकांसाठी आपल्या मुलीचे लग्न करून देणे हा आयुष्यातील सर्वात भाग्यवान क्षणांपैकी एक मानला जातो, आणि कोणालाही विनाकारण त्यापासून वंचित ठेवू नये. पण हे सर्व लवकर संपवण्याच्या घाईत, तणावाखाली असलेल्या आगोश आणि सिद्धांतने तसे करण्यास नकार दिला.
किंबहुना, सिद्धांतने तर एकदा पंडितजींना जे सांगितले आहे त्यावरच लक्ष देण्यास सांगितले. पंडितजी, सिद्धांतच्या काकांच्या ऑफिसमध्ये कर्मचारी असल्याने, भीतीने लगेच शांत झाले आणि आपले काम करू लागले.
त्यांना ही भीती देखील होती की जर हे रहस्य उघड झाले, तर मधुरिमाचे आई-वडील गोंधळ घालतील. आणि हा संपूर्ण प्रकार ते कसे स्वीकारतील हे कोणास ठाऊक! मधुरिमाची स्वतःचीही अशीच इच्छा होती की तिच्या आई-वडिलांना काहीही सांगितले जाऊ नये, नाहीतर तिला भीती होती की तिची आई काहीतरी करेल, आणि तिला ही भीतीही होती की कुमारी माता झाल्याचे कटू सत्य तिच्या वडिलांना कळेल. आगोशने सर्वांचे आयुष्य गोंधळापासून वाचवण्यासाठी एक सुरक्षित मार्ग म्हणून ही संपूर्ण योजना आखली होती.
आणि आता, जेव्हा तो स्वतः भविष्यात टेनसोबत काम करणार होता, तेव्हा टेनची पत्नी म्हणून मधुरिमाची उपस्थिती त्याला कोणत्याही प्रकारे अयोग्य वाटत नव्हती.
... या संपूर्ण घटनेत जर कोणती एक मोठी पोकळी निर्माण झाली असेल, तर ती होती आर्यनचे नाव!
