ભાગ ૨૫: બે ધબકતા હ્રદયનું મિલન
આકાશમાંથી કડાકાભેર ત્રાટકેલી વીજળીએ કેમ્પસના એ સુમસામ બગીચાને સેકન્ડના હજારમા ભાગ માટે અજવાળી દીધો.
મેઈન રોડ પર બ્રેક મારીને ઊભી રહેલી બે કાળા રંગની સ્કોર્પિયો કારના દરવાજા ખૂલ્યા, અને એમાંથી અસોલ્ટ રાઇફલ્સ (Assault Rifles) લઈને પાંચ શૂટર્સ બહાર નીકળ્યા. ડૉ. વ્યાસની હિટ-સ્ક્વોડ આરવ અને આધ્યાનું કાયમ માટે કાસળ કાઢવા આવી ચૂકી હતી.
આરવે વીજળીની ઝડપે આધ્યાનો હાથ પકડ્યો. "આધ્યા, મારી પાછળ રહેજે!"
આરવે કોઈ જ ગભરામણ વગર પોતાની ગ્લોક પિસ્તોલ કાઢી, પણ એને ખબર હતી કે ૯ એમએમની પિસ્તોલથી અસોલ્ટ રાઇફલ્સનો સામનો કરવો એટલે ખુલ્લી છાતીએ મોતને આમંત્રણ આપવું. વળી, અત્યારે એની પાસે માત્ર પોતાનો જ નહિ, પણ આધ્યાનો જીવ બચાવવાની પણ જવાબદારી હતી.
ધાડ્ડ! ધાડ્ડ!
રાઇફલની ગોળીઓએ બગીચાની શાંતિ ચીરી નાખી. ઝાડની ડાળીઓ અને પાંદડાઓ કપાઈને નીચે પડવા લાગ્યા.
આરવ આધ્યાને ખેંચીને એક જૂના, જાડા આસોપાલવના ઝાડની પાછળ સંતાયો. વરસાદ હવે ધોધમાર શરૂ થઈ ગયો હતો. વીજળીના કડાકા અને ગોળીઓના અવાજ એકબીજામાં ભળી ગયા હતા. આધ્યા ડરના માર્યા આરવની છાતીમાં લપાઈ ગઈ હતી. એના ધબકારા એટલા તેજ હતા કે આરવ પોતાની છાતી પર એ મહેસૂસ કરી શકતો હતો.
"આરવ... આ લોકો કોણ છે? એ આપણને કેમ મારવા માંગે છે?" આધ્યાનો અવાજ ધ્રૂજી રહ્યો હતો. વરસાદના પાણીથી એના વાળ ચહેરા પર ચોંટી ગયા હતા.
આરવે એક હાથથી આધ્યાને પોતાના કવચમાં લીધી અને બીજો હાથ પિસ્તોલ સાથે તૈયાર રાખ્યો.
"આધ્યા, મને માફ કરજે. મેં તારાથી એક બહુ મોટું સત્ય છુપાવ્યું છે," આરવનો અવાજ વરસાદના શોરબકોરમાં પણ આધ્યાના કાન સુધી અત્યંત સ્પષ્ટ અને ગંભીરતાથી પહોંચ્યો.
આધ્યાએ આંસુ ભરેલી આંખે આરવ સામે જોયું.
"મારા પિતા... એક સામાન્ય આર્મી મેન નહોતા," આરવની આંખોમાં અત્યંત ગહેરી પીડા ઊભરાઈ આવી. "એમણે ડૉ. વ્યાસના ડ્રગ્સ અને નકલી દવાઓના નેટવર્કની એક બહુ મોટી ફાઈલ પકડી હતી. ડૉ. વ્યાસે એમને એક ખોટા મિશનમાં ફસાવીને મરાવી નાખ્યા. મારી મેડિકલ કોલેજની આ આખી જર્ની... કોઈ ડિગ્રી લેવા માટે નહિ, પણ મારા પિતાના એ હત્યારાને શોધવા માટે હતી. આ હથિયારો ચલાવતા મેં મારા પિતા પાસેથી જ શીખ્યું છે. ડૉ. વ્યાસને ખબર પડી ગઈ છે કે હું શહીદ રઘુવીરસિંહનો દીકરો છું."
આધ્યા સ્તબ્ધ થઈ ગઈ. આરવના એ રફ અને અહંકારી ચહેરા પાછળ એક એવો દીકરો છુપાયેલો હતો, જે પોતાના શહીદ પિતાના ન્યાય માટે આટલા મોટા ખતરા સામે એકલો લડી રહ્યો હતો! આધ્યાનો બધો જ ડર અચાનક ગાયબ થઈ ગયો. એના મનમાં આરવ માટે જે આદર હતો એ હવે એક અતૂટ શ્રદ્ધામાં ફેરવાઈ ગયો.
"તું એકલો નથી આરવ," આધ્યાએ આરવનો લોહીવાળો હાથ પોતાના હાથમાં લીધો. "તારા પિતાની આ લડાઈમાં, હું તારી સાથે છું."
આરવના હોઠ પર એક ગર્વભર્યું સ્મિત આવી ગયું.
ત્યાં જ ઝાડની બીજી બાજુથી બૂટના અવાજો આવવા લાગ્યા. શૂટર્સ ધીમે ધીમે નજીક આવી રહ્યા હતા. આરવ પાસે સમય નહોતો.
"ફેલ્કન!" આરવે ઈયરપીસમાં બૂમ પાડી, "કેમ્પસની પાછળની જૂની સાયન્સ બિલ્ડીંગનું બેઝમેન્ટ ખુલ્લું છે?"
"યસ કેપ્ટન! પણ ત્યાં સુધી પહોંચવા માટે તમારે રોડ ક્રોસ કરવો પડશે," ફેલ્કનનો અવાજ આવ્યો.
"આધ્યા, મારા પર ભરોસો છે?" આરવે પૂછ્યું.
આધ્યાએ માત્ર નકારમાં માથું હલાવ્યું. "ભરોસો નહિ... હવે મારો શ્વાસ પણ તારા ભરોસે ચાલે છે."
"તો મારી સાથે દોડજે!"
જેવી એક વીજળી ઝબૂકી, આરવ આધ્યાનો હાથ પકડીને ઝાડની પાછળથી બહાર આવ્યો અને પૂરી તાકાતથી ૯ એમએમની પિસ્તોલમાંથી સામે ઊભેલા શૂટર્સ પર ફાયરિંગ શરૂ કર્યું!
ફટાક્ક! ફટાક્ક! ફટાક્ક!
આરવનું નિશાન એટલું સચોટ હતું કે બે શૂટર્સના ખભા અને પગમાં ગોળી વાગી અને તેઓ જમીન પર ઢળી પડ્યા. બાકીના ત્રણ શૂટર્સ કવર લેવા માટે કારની પાછળ સંતાયા. બસ, આ જ એ પાંચ સેકન્ડનો બારીક સમય હતો, જેની આરવને જરૂર હતી!
આરવ અને આધ્યા ધોધમાર વરસાદમાં, કીચડ વાળા રોડ પર દોડીને સીધા જૂની સાયન્સ બિલ્ડીંગના બેઝમેન્ટમાં ઘૂસી ગયા. આરવે અંદરથી લોખંડનો ભારે દરવાજો બંધ કરી દીધો.
બેઝમેન્ટમાં એકદમ અંધારું હતું. બહાર ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો હતો અને ધીમે ધીમે બેઝમેન્ટની છતમાંથી પાણી ટપકવાનું શરૂ થયું.
બંને હાંફી રહ્યા હતા.
આધ્યા ઠંડીથી ધ્રૂજી રહી હતી. એના કપડાં સંપૂર્ણપણે પલળી ગયા હતા. આરવે તરત જ પોતાનો ફાટેલો, લોહીવાળો શર્ટ કાઢી નાખ્યો અને આધ્યાના ખભા પર ઓઢાડી દીધો. આરવનું કસાયેલું, છાતી પર જૂના ઘાના નિશાન વાળું શરીર આધ્યાની નજર સામે હતું.
આધ્યાએ શર્ટને કસીને પકડી લીધો. એમાં આરવની હૂંફ હતી.
બેઝમેન્ટના એક ખૂણામાં એક જૂની, કાળા રંગની મોટી છત્રી પડી હતી. આરવે એ છત્રી ખોલી અને ટપકતા પાણીથી બચવા માટે આધ્યાની ઉપર ધરી.
બંને એક જ છત્રી નીચે ઊભા હતા.
આસપાસ મોતનો ખતરો હતો, બહાર શૂટર્સ એમને શોધી રહ્યા હતા, પણ આ અંધારા બેઝમેન્ટમાં, એ નાનકડી છત્રી નીચે જાણે એક અલગ જ દુનિયા વસી ગઈ હતી.
આધ્યાએ ધીમેથી નજર ઊંચી કરી. આરવ એને જ જોઈ રહ્યો હતો.
આધ્યાના હોઠ ધ્રૂજી રહ્યા હતા. "તું... તું હંમેશા આવો જ રહીશ ને આરવ? મારા માટે ઢાલ બનીને ઊભો રહીશ?"
આરવે છત્રી વાળો હાથ આધ્યાની નજીક કર્યો અને પોતાના બીજા હાથથી આધ્યાના ભીના ગાલને અત્યંત નરમાશથી સ્પર્શ કર્યો.
"કોઈ અંગત ની વિદાય પછી મારી વેરાન જિંદગી માં પછી કોઈ આટલું નજીક આવ્યું નથી પણ હવે મને એવું લાગે છે કે, જાણે આખી જિંદગી મેં આ જ ક્ષણની રાહ જોઈ હતી."
વરસાદનો અવાજ હવે ધીમો પડી ગયો હતો. બંનેની આંખો મળી. બંને એકબીજાના શ્વાસની હુંફ અનુભવી રહ્યા હતા. આધ્યાએ ધીમેથી પોતાની આંખો બંધ કરી લીધી. આરવે અત્યંત પવિત્રતાથી, એક યોદ્ધાની નમ્રતાથી, પોતાના હોઠ આધ્યાના કપાળ પર મૂકી દીધા.
આ એક ચુંબન નહોતું, આ એક વચન હતું... એક એવું વચન, જેમાં બે ધબકતા હ્રદય એકબીજામાં કાયમ માટે ભળી ગયા હતા. મોતની છાયા વચ્ચે પાંગરેલો આ પ્રેમ હવે અજર અને અમર બની ચૂક્યો હતો.
પણ... શું આ અંધારું બેઝમેન્ટ એમને ખરેખર સુરક્ષિત રાખી શકશે? ડૉ. વ્યાસના શિકારી શ્વાન હવે નજીક આવી રહ્યા હતા.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
