ભાગ ૨૭: આરવની ઉદારતા
હોસ્પિટલના જનરલ વોર્ડની બારીમાંથી સવારનો સોનેરી તડકો અંદર પ્રવેશી રહ્યો હતો, પણ રૂમ નંબર ૧૨ માં એક મધ્યમવર્ગીય લાચારીનો અંધકાર છવાયેલો હતો.
જિગ્નેશ હવે હોશમાં હતો. એની છાતી પર પાટા બંધાયેલા હતા અને એના ચહેરા પર નબળાઈ સ્પષ્ટ દેખાતી હતી. એની બાજુમાં પ્લાસ્ટિકની ખુરશી પર કેતન બેઠો હતો. કેતનના હાથમાં હોસ્પિટલના ફાર્મસીનું લાંબુ બિલ અને ખિસ્સામાંથી કાઢેલી અમુક ચોળાયેલી, જૂની નોટો હતી.
"અલા જીગા..." કેતને અત્યંત ધીમા, રડમસ અવાજે કહ્યું, જેથી આસપાસના દર્દીઓ સાંભળી ના જાય, "દવાઓનું બિલ ૪૫૦૦ રૂપિયા થયું છે. અને મારી પાસે માત્ર ૧૨૦૦ રૂપિયા જ પડ્યા છે. તારા એટીએમમાં કંઈ છે?"
જિગ્નેશે એક ઊંડો, દર્દનાક શ્વાસ લીધો. એની આંખો ભરાઈ આવી. "મારા બાપાએ ગઈકાલે જ ખેતરમાં મજૂરીના મળેલા બે હજાર રૂપિયા મોકલ્યા હતા. એનાથી વધારે એ ક્યાંથી લાવશે કેતન? જો હું એમને કહીશ કે મને છરો વાગ્યો છે, તો એ લોકો ગામડેથી અહીં દોડી આવશે અને એરંડાનો પાક બગડી જશે."
કેતન લાચારીથી માથું પકડીને બેસી ગયો. "હું કોલેજના ક્લાર્ક પાસે જઈને થોડી ઉધારી માંગુ છું, કદાચ માની જાય."
દરવાજાની બિલકુલ બહાર દીવાલને અડીને આરવ ઊભો હતો.
એક ખૂંખાર RAW એજન્ટ, જેણે ગોળીઓ અને બોમ્બધડાકાઓ વચ્ચે જિંદગી વિતાવી હતી, એની આંખો આજે આ બે નિર્દોષ મિત્રોની મધ્યમવર્ગીય પીડા જોઈને ભીની થઈ ગઈ હતી. આરવને પોતાના પિતા મેજર રઘુવીરસિંહ યાદ આવી ગયા. આર્મીની એ નાનકડી સેલેરીમાં એમણે આરવના સપના પૂરા કરવા માટે કરેલી કરકસર નો આરવ સાક્ષી હતો, ગરીબી અને ખુમારી શું હોય છે, એ આરવના લોહીમાં વણાયેલું હતું.
આરવે બિલકુલ અવાજ કર્યા વગર ત્યાંથી પીછેહઠ કરી.
એ સીધો ગ્રાઉન્ડ ફ્લોર પર ફાર્મસીના કાઉન્ટર પર ગયો. એણે પોતાના પાકીટમાંથી પાંચ હજાર રૂપિયાની કડકડતી નોટો કાઢીને કાઉન્ટર પર મૂકી.
"રૂમ નંબર ૧૨, જિગ્નેશ પટેલ... આ એની દવાઓનું બિલ છે." આરવે અત્યંત ધીમા પણ આદેશાત્મક અવાજે ફાર્માસિસ્ટને કહ્યું. "અને સાંભળો... જ્યારે એનો મિત્ર દવા લેવા આવે, ત્યારે એને કહેજો કે કોલેજના 'સ્ટુડન્ટ વેલ્ફેર ફંડ' માંથી બિલ ચૂકવાઈ ગયું છે. એના સ્વાભિમાનને જરાય ઠેસ ના પહોંચવી જોઈએ. સમજ્યા?"
ફાર્માસિસ્ટ આરવનો કઠોર ચહેરો જોઈને ચૂપચાપ માથું હલાવી ગયો.
આરવ વળવા જતો હતો, ત્યાં જ એની નજર કાઉન્ટરની બિલકુલ બાજુમાં ઊભેલી આધ્યા પર પડી. આધ્યાના હાથમાં પેશન્ટની ફાઈલ હતી અને એની નજર આરવ પર જ જડાયેલી હતી. એણે આરવની બધી જ વાતો સાંભળી લીધી હતી.
આધ્યા ધીમા પગલે આરવની પાસે આવી. એની આંખોમાં આજે આરવ માટેનો પ્રેમ કોઈ વિશાળ, શાંત સમુદ્ર જેવો હતો.
"અદ્રશ્ય રહીને દુશ્મનો પર હુમલો કરવાનું તો મેં કાલે રાત્રે જ જોયું હતું..." આધ્યાએ અત્યંત નરમાશથી, આરવની આંખોમાં જોતાં કહ્યું, "પણ અદ્રશ્ય રહીને મિત્રોના આંસુ લૂછવાની આ કળા તેં ક્યાંથી શીખી, મિસ્ટર આરવ?"
આરવના ચહેરા પર એક મીઠી શરમ આવી ગઈ. એણે ધીમેથી આધ્યાના હાથમાંથી ફાઈલ લઈ લીધી અને બંને હોસ્પિટલની બહાર કેન્ટીન તરફ ચાલવા લાગ્યા.
"પૈસા તો હું એના હાથમાં પણ આપી શકતો હતો આધ્યા," આરવે ચાલતા ચાલતા અત્યંત ગહનતાથી કહ્યું. "પણ જ્યારે કોઈ ગરીબ બાપનો દીકરો હાથ ફેલાવે છે ને, ત્યારે એનું સ્વાભિમાન સૌથી પહેલાં તૂટે છે. હું મારા મિત્રનું સ્વમાન નહોતો તોડવા માંગતો."
આધ્યાના હ્રદયના તાર ઝણઝણી ઉઠ્યા. આરવના સારા સ્વભાવના એક પછી એક સ્તર આધ્યા સમક્ષ ખૂલી રહ્યાં હતા! એણે કેન્ટીનના ટેબલ પર બેસતાં, આરવના હાથ પર પોતાનો હાથ મૂક્યો. "તને ખબર છે? તારી આ જ નાની નાની વાતો થી મારો પ્રેમ વધુ ને વધુ ગહન થતો જાય છે. ક્યારેક ડર લાગે છે કે જો તું નહિ હોય, તો મારું શું થશે?"
આરવે ધીમેથી આધ્યાના હાથ પર આંગળીઓ ફેરવી. "જ્યાં સુધી હું જીવતો છું, ત્યાં સુધી આ દુનિયાની કોઈ તાકાત..."
આરવનું વાક્ય પૂરું થાય એ પહેલાં જ, એની નજર બાજુના ટેબલ પર ગઈ અને એના ભવાં અચાનક ખેંચાઈ ગયા!
બાજુના ટેબલ પર મેડિકલના પહેલા વર્ષનો એક નવો વિદ્યાર્થી બેઠો હતો. એના હાથમાં કેન્ટીનનું એનર્જી ડ્રિંક હતું. પણ એ છોકરાની હાલત સામાન્ય નહોતી. એના હાથ ખરાબ રીતે ધ્રૂજી રહ્યા હતા, આંખો લાલચોળ હતી, અને એના કપાળ પર પરસેવાના ટીપાં બાઝી ગયા હતા. એ વારંવાર પોતાનું માથું ખંજવાળી રહ્યો હતો અને અત્યંત બેચેન લાગી રહ્યો હતો.
આરવની ટ્રેઇન્ડ નજરો સેકન્ડના હજારમા ભાગમાં પરિસ્થિતિ સમજી ગઈ.
આ માત્ર ભણતરનું ટેન્શન નહોતું. આ 'મેથ-એમ્ફેટામાઇન' (Meth) ડ્રગ્સની અસરમાંથી બહાર આવવાના અત્યંત ભયાનક 'વિથડ્રોઅલ સિમ્પ્ટમ્સ' (Withdrawal Symptoms) હતા! ફેલ્કનની વાત ૧૦૦ ટકા સાચી હતી. ડૉ. વ્યાસ ખરેખર કેન્ટીનના ફૂડ અને ડ્રિંક્સમાં માઇક્રો-ડોઝ ભેળવીને વિદ્યાર્થીઓને ડ્રગ્સના બંધાણી બનાવી રહ્યા હતા.
આરવની આંખોમાં રોમાન્સની જગ્યા હવે ભયાનક ક્રોધે લઈ લીધી. એની મુઠ્ઠી વળી ગઈ.
"આધ્યા..." આરવનો અવાજ એકદમ બર્ફીલો અને કાતિલ થઈ ગયો. "ડૉ. વ્યાસ હવે નિર્દોષ વિદ્યાર્થીઓના લોહી અને એમના ભવિષ્ય સાથે રમી રહ્યો છે. આ રમત અહીં જ અટકાવવી પડશે."
આધ્યા પણ એ છોકરાની હાલત જોઈને સમજી ગઈ હતી. "આપણે શું કરી શકીએ આરવ? આપણી પાસે કોઈ જ પુરાવા નથી."
"પુરાવા નથી, તો ઊભા કરવા પડશે." આરવે અત્યંત ધીમા, પણ લોખંડી નિર્ધાર સાથે કહ્યું. "ડૉ. વ્યાસનો અસલી ચહેરો એની ઓફિસની એર-કન્ડિશન્ડ કેબિનમાં છુપાયેલો છે. આજે મધરાતે... એ કેબિનનું ઓપરેશન કરવું જ પડશે. હું એની કેબિનમાં એવા માઇક્રો-બગ્સ (Micro-bugs) પ્લાન્ટ કરીશ, કે એના શ્વાસનો અવાજ પણ મારી સ્માર્ટવોચમાં સંભળાશે."
આધ્યા ગભરાઈ ગઈ. "પણ આરવ, કોલેજની એચઓડી ( હેડ ઓફ ધ ડિપાર્ટમેંટ)ની કેબિનમાં રાત્રે સિક્યુરિટી અને કેમેરા હોય છે! પકડાઈ જઈશ તો?"
આરવના હોઠ પર એક એવું ખૂંખાર સ્મિત આવ્યું, જે કોઈ પણ દુશ્મનને ધ્રૂજાવી દેવા માટે પૂરતું હતું.
"કેમેરા માત્ર એ જ જુએ છે, જે એમને બતાવવામાં આવે છે, આધ્યા. અને સિક્યુરિટી... પડછાયાઓને નથી પકડી શકતી. આજની રાત, વ્યાસના સામ્રાજ્યના પાયા ખોદવાની રાત હશે."
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
