ભાગ ૩૪: આરવનું રોદ્ર સ્વરૂપ
બોય્ઝ હોસ્ટેલની લોબીમાં મચેલા હાહાકાર વચ્ચે આરવ કોઈ મશીનની જેમ કામ કરી રહ્યો હતો. આધ્યાએ ઇન્જેક્શન આપવાનું શરૂ કર્યું હતું, જ્યારે આરવ અત્યંત કુશળતાથી વિદ્યાર્થીઓને સીપીઆર (CPR) આપીને એમના શ્વાસ પાછા લાવી રહ્યો હતો. થોડી જ મિનિટોમાં જે વિદ્યાર્થીઓ મોતની નજીક હતા, એમના શરીરમાં હલનચલન દેખાયું.
આધ્યા અને આરવની આ ટીમવર્ક જોઈને આખી કોલેજ સ્તબ્ધ હતી. પણ આરવનું મન અહીં નહોતું. એનું મન એ ટ્રકો પર હતું જે કોલેજના પાછલા ગેટથી ડ્રગ્સનો મોટો જથ્થો લઈને નીકળવાની હતી.
આરવે પોતાની સ્માર્ટવોચ પર જોયું. ફેલ્કનનો મેસેજ હતો: "ટ્રક હજુ ગેટ પર જ છે, કેપ્ટન. ડ્રાઈવર દસ્તાવેજ ચેક કરાવી રહ્યો છે. ૬૦ સેકન્ડમાં ટ્રક હાઈવે પર નીકળી જશે!"
આરવે કોઈની સામે જોયા વગર જ લોબીમાંથી દોટ મૂકી. એની આંખોમાં અત્યારે એક અજીબ પ્રકારનો રોદ્ર રોષ હતો. જે હાથોએ થોડી વાર પહેલા વિદ્યાર્થીઓના જીવ બચાવ્યા હતા, એ જ હાથો હવે અત્યાચારનો બદલો લેવા માટે તૈયાર હતા.
કોલેજના પાછલા ગેટ પાસે બે મોટા ટ્રક ઊભા હતા. ટ્રકની આસપાસ કાળા ગ્લાસવાળી એક એસયુવી (SUV) ઊભી હતી, જેમાં ચાર ખડતલ માણસો શસ્ત્રો સાથે તૈનાત હતા. એ ડૉ. વ્યાસના એજન્ટો હતા, જે આ ઝેરના વેપારને સફળ બનાવવાના હતા.
આરવ અંધારામાંથી સીધો જ ટ્રકની સામે આવીને ઊભો રહ્યો. એનું કદ અને એની આંખોમાં રહેલી અગનજ્વાળાઓ જોઈને ડ્રાઈવરે ટ્રકની બ્રેક મારી દીધી.
"કોણ છે તું? રસ્તામાંથી ખસી જા!" એસયુવીમાંથી એક માણસ લાકડી લઈને બહાર આવ્યો.
આરવે કોઈ જવાબ ન આપ્યો. એણે માત્ર પોતાની ગ્લોક પિસ્તોલ કાઢીને હવામાં એક ફાયર કર્યું. ધાડ્ડ! અવાજ એટલો પ્રચંડ હતો કે ગેટના ગાર્ડ્સ પણ થથરી ગયા. આરવની આ સ્ટાઈલ જ હતી—શારીરિક હિંસા કર્યા વગર જ આખું વાતાવરણ કાબૂમાં લઈ લેવું.
"જે પણ અંદર બેઠા છે, નીચે ઉતરો!" આરવનો અવાજ ગરજના જેવો હતો. એનો આ પ્રચંડ રોષ જોઈને પેલા સપ્લાયર્સ ગભરાઈ ગયા. ચારેય જણા લાકડીઓ લઈને આરવ તરફ ધસ્યા.
પણ આરવ એ કોઈ સામાન્ય વિદ્યાર્થી નહોતો. RAW ની તાલીમ મુજબ એણે એક સાથે ચારેયની હિલચાલ પારખી લીધી. કોઈ પણ લાકડી એના શરીરને અડકે એ પહેલાં આરવે અત્યંત ચપળતાથી એવી રીતે દાવપેચ લડાવ્યા કે ચારેય પોતાની જ લાકડીઓના પ્રહારથી એકબીજા સાથે ટકરાયા અને જમીન પર ફસડાઈ પડ્યા.
આરવે કોઈને મુક્કો નથી માર્યો, કોઈને લાત નથી મારી. માત્ર એમની જ તાકાતનો ઉપયોગ કરીને એમને નીચે પાડી દીધા હતા. એ ટ્રકના કેબિન પાસે ગયો, ડ્રાઈવરને બહાર ખેંચ્યો અને એના ગળા પર પોતાની પિસ્તોલના વજનથી દબાણ કર્યું.
"આ ઝેર ક્યાં જાય છે?" આરવનો અવાજ અત્યંત ભયાનક હતો. "તમારી પાસે બે રસ્તા છે. કાં તો આ ડ્રગ્સના જથ્થા સાથે પોલીસના હવાલે થાઓ અને આખી જિંદગી જેલની કોટડીમાં સડો, અથવા અત્યારે જ અહીંથી ભાગી જાવ અને ફરી ક્યારેય આ કોલેજ તરફ પગ મૂકતા નહીં. તમારી નોકરી અને તમારી ડિગ્રી બધું જ હું પાંચ મિનિટમાં ખતમ કરી શકું છું."
ડ્રાઈવર અને એના સાથીઓ એટલા ડરી ગયા હતા કે એમણે ટ્રક ત્યાં જ છોડી દીધી. તેઓ કોઈ પણ સામન લીધા વગર અંધારામાં દોડી ગયા.
આરવે ટ્રકની ચાવીઓ કાઢી અને નજીકના કચરાના ડબ્બામાં નાખી દીધી. એણે ફેલ્કનને કમાન્ડ આપ્યો: "સર, ટ્રક સુરક્ષિત છે. તમે પોલીસને આ લોકેશન પર અનામી (Anonymous) ટીપ આપી દો. ડ્રગ્સ પકડાઈ જવું જોઈએ."
આરવ જ્યારે પાછો ફરી રહ્યો હતો, ત્યારે એનું શર્ટ પરસેવાથી લથપથ હતું. એનું રોદ્ર સ્વરૂપ શાંત થઈ ગયું હતું, પણ એના હ્રદયમાં ડૉ. વ્યાસ માટેનો ગુસ્સો જ્વાળામુખી બનીને ઉકળી રહ્યો હતો. એણે સમજી લીધું હતું કે ડૉ. વ્યાસને હરાવવા માટે માત્ર એમની સિસ્ટમ તોડવી પૂરતી નથી, એમની માનસિકતા પર હુમલો કરવો પડશે.
જ્યારે આરવ હોસ્ટેલ પહોંચ્યો, ત્યારે આધ્યા લોબીમાં એની જ રાહ જોતી હતી. એણે આરવના કપડાં પર લાગેલી ધૂળ જોઈ, પણ એની આંખોમાં આરવ માટેનો અહોભાવ હતો.
"બધું ઠીક થઈ ગયું આરવ?" આધ્યાએ પૂછ્યું.
આરવે એક હળવું સ્મિત કર્યું. "હા... હવે બધું ઠીક છે. પણ વ્યાસ માટે હવે અસલી મુસીબત શરૂ થશે. આજે રાત્રે એની ઊંઘ હરામ થઈ જવાની છે."
આરવને ખબર હતી કે હવે વ્યાસ પર 'સાયકોલોજીકલ વોર' કરવાનો સમય આવી ગયો હતો.
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
