ભાગ ૪૬: આઝાદીનો શ્વાસ: ડ્રગ-ફ્રી કેમ્પસ અને વીતતાં વર્ષો
સમય કોઈની રાહ જોતો નથી.
સ્વામી વિવેકાનંદ મેડિકલ કોલેજના કેમ્પસમાં ઋતુઓ બદલાતી ગઈ. શિયાળાનું ધુમ્મસ, ઉનાળાની બળબળતી બપોર અને ચોમાસામાં વરસાદથી ભીંજાતા કોલેજના રસ્તાઓ... સમયના રથના પૈડાં ફરતા રહ્યા. સમય રેત ની માફક સરી રહ્યો હતો. એક... બે... અને જોતજોતામાં ત્રણ વર્ષનો લાંબો સમયગાળો વીતી ગયો!
ડૉ. વ્યાસની ધરપકડ પછી કેમ્પસમાં જે આઝાદીનો પવન ફૂંકાયો હતો, એણે કોલેજની આખી રોનક બદલી નાખી હતી. ડ્રગ્સના એ કાળા ઓછાયા કાયમ માટે ભૂંસાઈ ગયા હતા. હવે રાત્રે હોસ્ટેલની અગાસીઓ પર છૂપી ડીલિંગ્સ નહોતી થતી, પણ સિનિયર્સ અને જુનિયર્સ મળીને પરીક્ષાની તૈયારીઓ કરતા હતા.
આ ત્રણ વર્ષ આરવ અને આધ્યાની જિંદગીના સૌથી સામાન્ય, છતાં સૌથી સુંદર વર્ષો હતા.
સેકન્ડ યરની કઠિન પરીક્ષાઓ પાસ કરીને બંનેએ થર્ડ યર (પાર્ટ-૧) માં પ્રવેશ કર્યો હતો. 'ઓપ્થેલ્મોલોજી' (Ophthalmology) ના પ્રેક્ટિકલ્સ હોય કે 'કમ્યુનિટી મેડિસિન' (PSM) ની ફિલ્ડ-વિઝિટ્સ... આરવની સામાજિક સમજ અને મેડિકલ નોલેજ જોઈને પ્રોફેસરો પણ દંગ રહી જતા. આધ્યા હંમેશા ગર્વથી આરવ સામે જોઈ રહેતી.
પછી આવ્યો ભણતરનો સૌથી અઘરો પડાવ— થર્ડ યર (પાર્ટ-૨).
સર્જરીના લાંબા ઓપરેશન્સ, મેડિસિન વોર્ડની રાઉન્ડ્સ, અને પીડિયાટ્રિક્સ (બાળરોગ વિભાગ) માં રડતા બાળકોને તપાસવાની ટ્રેનિંગ. આરવ જ્યારે પણ પીડિયાટ્રિક્સ વોર્ડમાં કોઈ નાના બાળકના હ્રદય પર સ્ટેથોસ્કોપ મૂકીને એને હસાવતો, ત્યારે એની આંખોમાં એક અલગ જ કરુણા છલકાતી. એક ખૂંખાર કમાન્ડોની અંદર એક અત્યંત પ્રેમાળ ડૉક્ટર ધબકી રહ્યો હતો.
સાડા ચાર વર્ષનું આકરું ભણતર પૂરું થયું, અને પછી શરૂ થઈ ૧ વર્ષની ઇન્ટર્નશિપ (Internship).
ઇન્ટર્નશિપ... એટલે મેડિકલ સ્ટુડન્ટની જિંદગીનો એ તબક્કો જ્યાં ઊંઘ હરામ થઈ જાય છે. સતત ૩૬ કલાકની ઇમરજન્સી ડ્યુટીઓ, રાતના બે વાગ્યે આવતા એક્સિડન્ટના કેસ, અને સિનિયર રેસિડેન્ટ ડૉક્ટર્સની બૂમાબૂમ.
આવા જ એક થકવી નાખનારા દિવસે, રાતના ત્રણ વાગ્યે આધ્યા કેઝ્યુઅલ્ટી (Casualty) વોર્ડના નર્સિંગ કાઉન્ટર પર માથું ઢાળીને અડધી ઊંઘમાં હતી.
અચાનક એને પોતાના ગાલ પર ગરમ કોફીના કપનો સ્પર્શ અનુભવાયો.
આધ્યાએ આંખો ખોલી. સામે સફેદ એપ્રોનમાં આરવ ઊભો હતો. એના ગળામાં સ્ટેથોસ્કોપ લટકી રહ્યું હતું અને ચહેરા પર એ જ શાંત, રક્ષણાત્મક સ્મિત હતું.
"બ્લેક કોફી... વિધાઉટ સુગર," આરવે કપ આધ્યાના હાથમાં આપ્યો. "અને મેં ડ્યૂટી રૂમના સિનિયરને કહી દીધું છે કે આજ રાતની બાકીની શિફ્ટ હું સંભાળી લઈશ. તું જઈને બે કલાક આરામ કરી લે."
"આરવ..." આધ્યાની આંખોમાં થાક અને પ્રેમ બંને હતા. "તું પોતે સવારથી ડ્યુટી પર છે. તું ક્યારેય થાકતો નથી?"
આરવે હળવેથી આધ્યાના વિખેરાયેલા વાળ સરખા કર્યા. "જ્યારે કોઈની સુરક્ષા અને કોઈની સ્મિતની જવાબદારી તમારા ખભા પર હોય ને આધ્યા, ત્યારે થાક શબ્દ ડિક્શનરીમાંથી ગાયબ થઈ જાય છે. જા, સૂઈ જા."
આ ૩ વર્ષ દરમિયાન આરવે પોતાની અંદરના યોદ્ધાને બહુ શાંતિથી છુપાવી રાખ્યો હતો. પણ એની બાજ નજર હંમેશા કેમ્પસ પર અને આધ્યાની આસપાસ જ રહેતી. એ નિયમિતપણે ગુપ્ત રીતે ફેલ્કન સર સાથે સંપર્કમાં રહેતો હતો. 'સ્નોમેન' વિશે હજુ કોઈ નક્કર પુરાવા મળ્યા નહોતા. સ્વિસ માફિયા બિલકુલ શાંત બેઠો હતો... જાણે કોઈ મોટા, ભયાનક તોફાન પહેલાની શાંતિ!
આખરે, ઇન્ટર્નશિપનો એ છેલ્લો દિવસ પણ આવી ગયો.
આજે ૩૧ મી માર્ચ હતી. મેડિકલ કોલેજનું કેમ્પસ એક ઉત્સવની જેમ સજાવવામાં આવ્યું હતું. વિદ્યાર્થીઓની આંખોમાં એક અલગ જ પ્રકારની ચમક હતી.
રૂમ નંબર ૧૧૨ માં, જિગ્નેશ અરીસા સામે ઊભો રહીને વારંવાર પોતાના શર્ટના કોલર સરખા કરી રહ્યો હતો.
"અલા કેતિયા... જો તો ખરો, આ જીગો હવે ડૉક્ટર જિગ્નેશ બની ગયો! કાલે મારા બાપા ગામડેથી આવવાના છે મારું આ ડૉક્ટરવાળું બોર્ડ જોવા!"
કેતને હસીને જિગ્નેશને ગળે લગાવ્યો. "હા ભાઈ! અને આ બધો પ્રતાપ પેલા આરવનો છે. જો એણે આપણને ભણાવ્યા ના હોત, તો આપણે હજુ પેથોલોજીની ચોપડીઓમાં જ ગોથાં ખાતા હોત."
આરવ દરવાજે ઊભો ઊભો આ બંને મિત્રોનો નિર્દોષ આનંદ જોઈ રહ્યો હતો. એના મનમાં એક ઊંડો સંતોષ હતો. એણે માત્ર એક મિશન નહોતું પાર પાડ્યું, એણે ઘણા પરિવારોનાં સપનાં બચાવ્યા હતા.
આવતીકાલનો દિવસ કોઈ સામાન્ય દિવસ નહોતો.
આવતીકાલે 'ગ્રેજ્યુએશન ડે' (Graduation Day) હતો. મેડિકલ કોલેજના ઇતિહાસનો એ સોનેરી દિવસ, જ્યારે વર્ષોની મહેનત પછી આ યુવાનોના ગળામાં સત્તાવાર રીતે સ્ટેથોસ્કોપ અને ખભા પર ડૉક્ટરની ડિગ્રીનું વજન આવવાનું હતું.
અને આરવ માટે... કાલે એના પિતા, શહીદ મેજર રઘુવીરસિંહનું સૌથી મોટું સપનું પૂરું થવા જઈ રહ્યું હતું. દીકરાને 'ડૉક્ટર' બનેલો જોવાનું સપનું!
(ક્રમશ:)
“નીલ”
ડૉ. નિલેષ ઠાકોર
કેવો રહ્યો આ 3 વર્ષનો સફર, ડૉક્ટર સાહેબ? હવે ભાગ ૪૭ માં ગ્રેજ્યુએશન ડે ના મેડલ્સ, સ્ટેથોસ્કોપ અને પિતાને યાદ કરીને થતો ગર્વ રજૂ કરીશું?
