प्रकरण ९
सकाळी सहा वाजेपर्यंत सांझी तिथेच होती.
ही आपल्याला गुंडाळायचा प्रयत्न करत असेल तर ते आपण होऊन द्यायचं नाही. वज्रने मनाशी निश्चय केला. सकाळी सात- सव्वा सात वाजता वज्र उठला. आपले प्रातर्विधी आटोपून तो किचन कडे जायला निघाला. आज शिरताच त्याला आम्लेटचा खमंग वास आला. कालच्या प्रसंगा नंतर सांझी नेमकी काय प्रतिक्रिया देईल याचा अंदाज वज्र करू लागला. त्याची अपेक्षा होती की नेहमीप्रमाणे किचनचं दार तिने बंद केलं असेल परंतू ते उघडच होतं. आत मध्ये सांझी आम्लेट करत होती. त्याला बघताच ती मागे वळली. त्याच्या गळ्यात आपले हात टाकून तिने विचारलं,
“काल रात्री जे घडलं त्याबद्दल काही पश्चात्ताप वाटतोय?”
“नाही.” वज्र म्हणाला. क्षणभर सर्व काही विसरून तिला कवटाळावे अशी तीव्र इच्छा त्याला झाली. परंतू दुसऱ्याच क्षणी त्याला नागपूरमधील कैदखाना आठवला. तिच्या धमकीला आपण भीक घालत नाही म्हणून आपल्यावर प्रेमाचं जाळं टाकून ती तिजोरी उघडायला भाग पाडत आहे हे त्यानं ओळखलं होतं. ती त्याच्याशी आणखी लगट करायचा प्रयत्न करत होती. तेवढ्यात ट्रक चा आवाज आला. वज्र आपल्या जागेवरून उठणार तेवढ्यात तिने त्याला पुन्हा खुर्चीत बसवलं आणि म्हणाली,
“तू तुझा नाष्टा कर सावकाशपणे. मी बाहेरच बघते.” असं म्हणून ती पंपावर गेली आलेल्या ट्रकमध्ये डिझेल भरलं आणि परत वज्र जवळ आली.
“आज उदित उपाधी इथे येईल तेव्हा नेमकं काय करायचं आपण याचा विचार केला आहेस का?” वज्रने तिला विचारलं.
“त्याची मला फारशी चिंता नाही. त्याला पैसे मिळाले की तो जाईल. अगदी शंभर रुपये त्याला दिले तरी पुरतात.” ती निर्लज्जपणे आणि सराईतपणे म्हणाली.
“ पण त्यात धोका आहे, शंभर रुपये ही फार मोठी रक्कम नाही पण एकदा त्याला कळलं की तू त्याला पैसे देत आहेस की तो पुन्हा पुन्हा पैसे मागायला येईल, तेव्हा खूप काळजी घे.” वज्र म्हणाला.
“काळजी घेईन. तू चिंता करू नकोस.” वज्रला खात्री देत सांझी म्हणाली. त्यांच्यात अशा पद्धतीचं बोलणं चालू असताना अधून मधून पेट्रोल भरायला आणि रेस्टॉरंट मध्ये खाण्यासाठी लोक येतच राहिले परंतु आजचा दिवस वेगळाच होता. वज्र आणि सांझी दोघांनीही एकत्रित काम करताना आनंद लुटला दोघेही काम करताना एकमेकांशी लगट करत होतं, त्यांची शरीर एकमेकांना चिकटत होती, आणि दोघेही उत्तेजित होत होतं.वज्र स्वत:च्या मनाला मात्र सतत बजावत होता की काही झालं तरी तिच्या मोहासाठी तिजोरी उघडायची नाही.आपला मनावर तेवढा ताबा आहे तर तिचा उपभोग घ्यायला काय हरकत आहे?
त्यांचा असाच रोमान्स चालू असताना अचानक किचनच दार उघडलं गेलं. वज्रची दाराकडे पाठ होती आणि सांझीचं तोंड दाराकडे होतं. दोघेही एकमेकांना बिलगले होतं. दारामध्ये उदित उपाधी उभा होता त्या दोघांना तशा अवस्थेत पाहून त्याला अजिबातच अवघडल्यासारखं वगैरे झालं नाही. आपले घाणेरडे पिवळे दात विचकत तो हसला आणि निर्लज्जपणे म्हणाला,
“या तुझ्या पंटरने तुला सांगितलं असेलच ना, की मी आज येणार आहे म्हणून? पेन्शनच्या पेपर्स वर मला पलाशच्या सह्या हव्यात. त्यासाठी मी आलोय. तुझ्या नवऱ्याचा फोन नंबर किंवा पत्ता तुला मिळाला असेल तर तू मला दे. अन्यथा मला वर्धमान मधल्या पोलिसांना कळवावे लागेल की माझा मेव्हणा गायब आहे.मग ते इथे येतील शोधत शोधत. तुम्हा दोघांना त्याचा जाब द्यावाच लागेल.”
सांझी जरासुद्धा विचलित झाली नाही.
“ मला माहित नाही तो कधी येईल आणि अत्ता तो कुठे आहे. जातांना तो वर्धमानला जातो म्हणून गेलाय पण नंतर तो कुठे गेला आहे हे सांगता येणार नाही. आणि त्यातून तुम्ही पोलिसांना सांगणार असलं तर जरूर सांगा कारण त्या निमित्ताने तो लवकर परतेल आणि मला त्याचा पुन्हा सहवास मिळेल.”
सांझीच्या या वक्तव्यावर वज्र जाम खुष झाला.काय बया आहे ही ! कशाचाच परिणाम हिच्यावर होतं नाही.
“त्यातून तुम्हाला फारच गरज असेल तर मी थोडेफार पैसे तुम्हाला देते.” सांझी अशा काही आवाजात आणि सहजगत्या म्हणाली की उदित उपाधी द्विधा मनस्थितीत सापडला.
“ नक्की किती पैसे देऊ शकतंस तू?” त्याने विचारलं.
“ गल्ल्यात किती आहे ते बघते. पण आज फार गल्ला साठलेला नाही. पन्नास रुपये देऊ शकेन बहुतेक मी तुला.” आत जाता जाता सांझी म्हणाली आणि खरोखर तिने फक्त बेचाळीस रुपये त्याच्या हातावर टिकवले
“मला अजून हवेत, भिकारी सुद्धा एवढे कमी घेत नाहीत हल्ली. एवढ्याने काय होणार? मला पुन्हा पुन्हा इथे यायला लागावं अशी इच्छा आहे का तुझी? त्यांनं विचारलं.
“ तू पुन्हा इथे येऊ नये म्हणून खरंतर तुला काहीच न देता हाकलून द्यायला पाहिजे होतं, कारण माझ्या नवऱ्याला तू इथे आलेला आवडत नाही हे तुला माहितीच आहे. तो असता तर त्याने एक रुपया सुद्धा तुला दिला नसता. मी तुला बेचाळीस रुपये तरी दिलेत. घ्यायचे असतील तर घे आणि इथून निघून जा.” सांझी म्हणाली. त्याने निर्लज्जपणे ते पैसे आपल्या हातात घेतले आणि दात विचकून हसत तो म्हणाला, “जातो मी. दोघात तिसऱ्या माणसाची अडचण नको. नाही का?”
त्याच्या बोलण्याची चीड येऊन वज्र त्याला मारायला लावला परंतु सांझीने त्याला शांत केलं.
“उद्या किंवा परवा तो पुन्हा येईल निर्लज्जासारखे पैसे मागेल. किती दिवस त्याला देत राहणार आपण पैसे” वज्र म्हणाला.
“मी करते त्याला बरोबर हँडल.तू काळजी करू नको.” सांझी म्हणाली. वज्रला तिचं कौतुकच वाटलं. आपल्याला जी गोष्ट खूप अवघड वाटते ती सांझी अगदी सहजच हाताळत होती. अशातच पुढील आठवडा निघून गेला. त्या पूर्ण आठवड्यात उदित उपाधी तिकडे फिरकला नाही. वज्रला बरंच वाटलं. दरम्यानच्या काळात पंपावर येणाऱ्या नेहमीचे कार, ट्रक ड्रायव्हर यांना आणि अधून मधून येणाऱ्या पलाश च्या मित्रांना वज्रने त्याची नेहमीची गोष्ट सांगून पलाश नसण्याचं कारण पटवलं होतं. बऱ्याच जणांनी त्याची ही भाकडकथा स्वीकारली होती. संशय कोणालाच आला नव्हता फक्त त्यातील काही जणांनी वज्र आणि पलाशची बायको एकत्र राहणार या गोष्टीवर गॉसिपिंग केलं होतं.
आता दोघांचं रुटीनच वेगळं झालं होतं. दोघं एकत्र काम करत होतं, रेस्टॉरंट आणि पेट्रोल पंपाचेही. आणि मुख्य म्हणजे सांझीने त्याला आपल्या बंगल्यातच राहायला बोलावलं होतं.दिवसभर दोघे एकत्र काम करत आणि रात्री एकत्र झोपत. आपण हळूहळू तिच्या कह्यात जायला लागलो आहोत याची जाणीव वज्रला अंतर्मनात होत होती परंतु तो त्याच्याही नकळत तिच्यात गुंतत चालला होता. असेच काही दिवस गेले आणि एका रात्री तिनं त्याला विचारलं,
“आपलं इथलं काम आता खूप वाढलय. आपण आपल्या मदतीला एखादा माणूस ठेवायचा का?” वज्र अचानक सावध झाला. आपल्याला प्रेमात गुंतवून आपल्याकडून आणखीन काहीतरी साध्य करून घ्यायचं आहे की काय तिला? तिजोरी उघडण्यापूर्वीची ही तयारी तर नसेल? त्याच्या मनात विचार आला .
“सध्या असं काही करणं धोकादायक आहे.” वज्र तिला म्हणाला.
“ठीक आहे. माझा फारसा आग्रह नाही पण इथल्या कामामुळे आपल्याला बाहेर कुठेच मजा करायला जायला मिळत नाही म्हणून मी म्हणाले.” सांझी म्हणाली. त्या विषयाचा नंतर तिने फारसा पाठपुरावा केला नाही. तेव्हा वज्रच्या मनात तिच्याबद्दल आलेला संशय दूर झाला. असेच दोन-तीन दिवस गेले आणि सांझीने वज्रला विचारलं की,
“किराणामाल आणि काही फळे आणायला लागणार आहेत, हल्दियाला जायला लागणार आहे. मागच्या वेळेला मी एकटीच गेले होतं या वेळेला आपण दोघेही जायचं का? मला एकटीला जायचा कंटाळा आलाय.”
“अगं पण आपण दोघेही गेलो तर इथे रेस्टॉरंट आणि पंपाचे काम कोण करणार?” वज्र म्हणाला.
“ठीक आहे. तुझी हरकत नसेल तर इथली दोन्ही काम मी करते. तू जाऊन आणशील का सामान?” तिने विचारलं.
वज्र च्या मनात पाल चुक-चुकली.आपल्याला सामान आणायला हल्दियाला पाठवून तेवढ्या वेळेत ही एखाद्या तिजोरी उघडणाऱ्या मेकॅनिकला बोलवून तिजोरी उडून घेईल आणि पैसे घेऊन पळून जाईल अशी शक्यता 100% होती.
“सांझी, आत्ता तरी मी हा धोका स्वीकारू शकत नाही. माझी पार्श्वभूमी तुला माहिती आहे. मी इथे जेवढा सुरक्षित आहे तेवढा सुरक्षित मी सामान आणायला हल्दियाला गेलो तर तिथे असणार नाही. तुला माहित आहे की माझा फोटो वर्तमानपत्रात छापून आला होता तो त्या शहरातल्या दुकानातूनच खरेदी केलंल्या पॅकिंग बॅग वर होता.”
“ ठीक आहे काही हरकत नाही तुला जर तिथे धोका वाटत असेल तर नको जाऊस.” तू सांझी म्हणाली आणि वज्रला तिने पुन्हा आपल्या जवळ ओढून घेतलं. तुला मी कुठल्याही परिस्थितीत गमावू देणार नाही. आणि हे सगळं मी तुला तिजोरी उघडायला मोहात पाडण्यासाठी म्हणून करत नाहीये. माझं खरंच प्रेम बसलंय तुझ्यावर. आपण लग्न करूया का? म्हणजे अत्ता लगेच नाही म्हणत मी, पण करुया का?”
वज्र ला आता मनोमन पटल की ती खूप मनापासून बोलते आहे. त्याच्या मनात जी शंका आली होती तीच तिने स्पष्ट बोलून दाखवली होती.आता तिच्याकडून धोका नाही.
"मला ते आवडेल, पण त्यासाठी आपल्याला पलाश मेला आहे हे सिद्ध करावं लागणार सांझी.आपण ते करू शकत नाही. आपल्याला कोणत्याही अडचणीत न सापडता इथून बाहेर पडण्याचा मार्ग शोधावा लागेल. मी तोच विचार करत आहे, पण मला काहीच सुचत नाहीये. एकदा आपण इथून बाहेर पडलो की, आपण कुठेतरी दूर निघून जाऊ. मग आपण लग्न करू शकतो.” वज्र म्हणाला. ती काही बोलली नाही.
“ दिल्ली जवळपास अशाच प्रकारची एखादी जागा चालवायला तुला कसं वाटेल?" वज्रने विचारलं.
" दिल्ली! एवढ लांब ! मला काही हरकत नाही. म्हणजे, आपण तिजोरीतील पैसे वापरून आपल्या दोघांसाठी एखादा व्यवसाय सुरू करू, असं म्हणायचं आहे का तुला?"—सांझी
तिने तिजोरीतील पैशांचा उल्लेख करण्याची ही पहिलीच वेळ होती. ती सहजपणे बोलली होती,पण वज्रने तिच्याकडे तीक्ष्ण नजरेने पाहिलं, पण ती त्याच्याकडे सरळ पाहत होती आणि न डगमगता तिने वज्रच्या नजरेला नजर दिली. त्यात पाप नव्हतं.
"तीच कल्पना आहे." तिचा अंदाज घेण्यासाठी वज्र म्हणाला.
"एवढ्या पैशांनी आपण एक अप्रतीम जागा घेऊ शकतो, नाही का?" तिचे डोळे चमकले. "चला, लवकरच हे करूया." ती म्हणाली.
"सांझी, आपल्याला या जागेपासून सुटका मिळवण्याचा मार्ग शोधावा लागेल." वज्र स्वत:शीच बोलल्याप्रमाणे पुटपुटला.
"काहीतरी मार्ग असेलच."—सांझी
एक ट्रक पंपाजवळ थांबला. ट्रक-चालक म्हणाला की तो नाश्ता करेल, आणि तो गेल्यावर दुसरे ट्रक-चालक आले. वज्रला सांझीशी आणखी बोलण्याची संधी मिळाली नाही. तिने कपडे बदलले आणि त्याला सांगितले की ती हल्दियाला जात्ये. दुपारच्या जेवणापर्यंत परत येईन.वज्रला खूप बरं वाटत होतं. आता पैशांचा, तिजोरीचा विषय उघडपणे समोर आल्यामुळे, ती नाटक करत आहे ही वज्रची शेवटची अस्वस्थता नाहीशी झाली.आता इथून कसं बाहेर पडायचे, जेणेकरून कोणालाही काहीही गडबड झाल्याचा संशय येणार नाही, यावर गांभीर्याने लक्ष केंद्रित करावे लागणार होतं.ती जागा विकली जाऊ शकत नव्हती,कारण ती पलाश घोषच्या नावावर होती. तो मेला आहे हे सांगता येणार नव्हतं. इथून दोघेही गुपचूप पळून जाऊन जागा सोडून जाऊ शकत नव्हतं. पोलीस तिथे पोचले असते आणि त्यांना पलाश घोषचा मृतदेह शोधायला जास्त वेळ लागला नसता. मग दोघांसाठी खुनाचा तपास सुरू झाला असता.
वज्र त्या समस्येवर जितका जास्त विचार करत होता, तितकी ती अधिक गुंतागुंतीची होत होती. मग त्याच्या अचानक लक्षात आलं की, यातून बाहेर पडण्याचा कोणताही सुरक्षित मार्ग नाही.एका सापळ्यात दोघेही अडकले होतं आणि त्या सापळ्याचे दरवाजे बंद झालं होतं. जर सुरक्षित राहायचे असेल, तर दोघानाही याच ठिकाणी कायमचे राहावे लागणार होतं. हे सर्व विचार मनात चालू असताना, एक गाडी थांबल्याचा आवाज ऐकून वज्रने खिडकीतून बाहेर पाहिलं. उपाधी त्याच्या जुनाट गाडीतून खाली उतरला, आणि त्याच्यामागे त्याचा कुत्रा होता. तो लडखडत भंगाराच्या शेडमध्ये गेला.
"तुम्हाला माझ्या मेहुण्याबद्दल काही कळलं का?" –उपाधीने वज्रला विचारलं.
"नाही."
"ती इथेच आहे का?"
"तुम्हाला मिसेस घोष म्हणायचं असेल तर... त्या आज सकाळी हल्दियाला गेल्या आहेत. सामान आणायला. तुम्हाला काय हवं आहे?" वज्र ने विचारलं.
वज्रने पाहिलं की त्या कुत्र्याने अचानक आपलं डोकं वळवलं आणि घोषला पुरलेल्या ठिकाणी असलेल्या बाकाकडे पाहू लागलं. ते बाकाजवळ गेलं आणि जमिनीचा वास घेऊ लागलं.
वज्रच्या पाठीत अचानक चमक भरली.
"मला अजूनही पेन्शन मिळालेली नाही," उपाधी म्हणाला. "माझे पैसे संपत आले आहेत."
"मी त्यात काही मदत करू शकत नाही."
हळूच, त्या कुत्र्याने जमिनीवर नख्या मारायला सुरुवात केली, आणि जमीन भुसभुशीत दिसल्यावर ते जोमाने उकरायला लागलं.
उपाधी वळला आणि कुत्र्याकडे पाहू लागला.
"अरे ! याला असं करताना मी याआधी कधीच पाहिलं नाही." उपाधी म्हणाला आणि पुढे सरकला. आणि त्याने कुत्र्याच्या ढुंगणावर एक जोरदार लाथ मारली, ज्यामुळे ते किंचाळत शेडच्या दाराकडे पळून गेलं.
"माझ्याकडे आता फक्त दहा रुपयेच उरलेत." तो वज्रशी बोलत पुढे म्हणाला. "मला थोडे पैसे उधार द्याल का? पेन्शन मिळाल्यावर मी लगेच परत करेन."
तो बोलत असताना ते कुत्रा पुन्हा हळूच मागे आलं, आपल्या मालकाकडे चोरून पाहत होतं, आणि मग ते पुन्हा खणू लागलं.
"तुझ्या त्या कुत्र्याला आवर!" वज्र ओरडला, आणि खालचा एक दगड उचलून कुत्र्यावर फेकला, ते पुन्हा एकदा किंचाळत दाराकडे पळून गेलं.
उपाधीने वज्रकडे रागाने पाहिलं.
"एका मुक्या प्राण्याशी असं वागणं योग्य नाही! तुला लाज वाटायला पाहिजे!" उदित उपाधी ओरडला.
"इथून चालता हो! तू आणि तुझं ते कुत्रं!" वज्र गुरगुरला.
उपाधी आता कुत्र्याने उकरलेल्या खड्ड्याकडे पाहत होता, त्याच्या चेहऱ्यावर गोंधळाचे भाव होतं.
"तू तिथे काही पुरलं आहेस का?"
वज्रच्या चेहऱ्यावर घाम फुटला.
"नाही... चल!" चालता हो!"
त्याऐवजी, तो लडखडत त्या खड्ड्यापाशी गेला आणि गुडघे टेकून त्याला न्याहाळू लागला.
"अरे व्वा, कोणीतरी इथे खोदकाम केलं आहे." त्याने आपला घाणेरडा, पंजासारखा हात भुसभुशीत मातीत घातला. जणू काही ओळखल्याप्रमाणे, तो कुत्रा शेपूट हलवत आणि कुईकुई करत जवळ आला, आणि मग त्याने पुन्हा खणायला सुरुवात केली.
अधीर होऊन उपाधीने त्याला दूर ढकलले.
"कदाचित पलाश ने त्याचे पैसे इथेच पुरले असतील," तो पुटपुटला. "तो इतका मूर्ख आहे की
असंच काहीतरी करेल. एकदा बघूया का? तुझ्याकडे फावडे आहे का?"
आता वज्रला खूपच भीती वाटू लागली होती. वज्र पुढे सरकला.त्याच्या डोळ्यांत असा काही भाव असावा, ज्यामुळे उपाधीला कळलं की वज्र काहीतरी गडबड करणार आहे. तो घाईघाईने सरळ उभा राहिला आणि मागे सरकला.
"ठीक आहे, ठीक आहे, मित्रा, रागावण्याची गरज नाही," तो म्हणाला, आता तो मागे सरकत होता, त्याचा कुत्रा त्याच्या मागे येत होता. "फक्त एक विचार मनात आला....”
"इथून निघून जा आणि दूर राहा!" वज्र त्याच्यावर ओरडला, "जा! निघून जा!"
"मला पन्नास रुपये उसने देतोस का?" तो काकुळतीला येत म्हणाला, अजूनही तो मागे- मागे सरकत होता,
"माझ्याकडून तुला काहीही मिळणार नाही," वज्र त्याच्यामागे जात म्हणाला. "चालता हो!"
आता तो त्याच्या मोडक्या-तोडक्या गाडीजवळ पोहोचला होता. तो थांबला, त्याचा हात गाडीच्या दरवाजावर होता आणि त्याने वज्रकडे डोळे बारीक करून पाहिलं.
"मी पोलिसांशी बोलणार आहे! मी त्यांना पलाश ला शोधायला सांगणार आहे! तू आणि ती वेश्या, एकमेकांना बिलगून चुंबन घेताना..."
वज्र त्याच्यावर झडप घातली. वज्र-मुठीचा प्रहार त्याच्या जबड्यावर बसला, ज्यामुळे तो पाठीवर सपाट पडला.
उपाधी हळू हळू उठून पण वेदनांनी कण्हत गाडीत बसला. तो आपला जबडा धरून स्वतःशीच काहीतरी पुटपुटत होता.
वज्रने पाकिटातून पन्नासची नोट काढली आणि त्याच्या दिशेने पुढे केली.
"हे घे... हे घे आणि चालता हो," वज्र म्हणाला.
त्याने गाडीचे इंजिन सुरू केल होतं. थरथरत्या हाताने त्याने ती नोट घेतली, मग ती चुरगळून वज्रच्या चेहऱ्यावर फेकली.
"मी याचा बदला घेईन!" तो गुरगुरला, रागाने त्याचा चेहरा क्रूर दिसत होता. "मी पोलिसांशी बोलणार आहे."
त्याने गाडी सुरु केली आणि वेड्यासारखी वेगाने निघून गेली.
तेव्हा वज्रला कळलं की त्याला मारून वज्रने एक धोकादायक चूक केली होती. त्याला वाटलं होतं की तो इतका भित्रा आणि इतका भिकारी आहे की त्याला मारलंल्या एका ठोश्याची किंमत पन्नासच्या नोटेने चुकवू शकेल.
त्याने ती नोट उचलली आणि परत पाकिटात ठेवली. वज्रच्या हृदयात भीतीची एक शिरशिरी पसरली.
तो गेल्यावर, वज्र शेडमध्ये गेला आणि घोषच्या खड्डया जवळचा बेंच बाजूला ओढला.कुत्र्याने उकरलेली जमीन वज्रने परत ठीकठाक केली. त्यात अर्धा तास गेला.
एक धुळीने माखलेली गाडी पंपावर आली.त्यात ड्रायव्हिंग सीट वर बसलेला माणूस वज्रच्या नजरेत बसला.कुठे पाहिलंय का याला पूर्वी? वज्र विचार करू लागला.तो खाली उतरला तेव्हा वज्रच्या काळजाचा ठोका चुकला.
तो अथांग आहुजा होता.
( प्रकरण ९ समाप्त.)
वाचक हो माझी कथा आपणास आवडत असेल तर कॉमेंट्स करा आपल्या मित्र आणि नातेवाईकांना सुद्धा वाचायला सुचवा
