कानात गोळीचा तो कानठळ्या बसवणारा आवाज आणि पाठीवर पोलिसांच्या ओरडण्याच्या किंकाळ्या घेऊनच अभिमन्यूने रेल्वे यार्डच्या त्या उंच, गंजलेल्या भिंतीवरून पलीकडे झोकून दिले. खाली काय आहे, याची त्याला पुसटशीही कल्पना नव्हती.
धप्प!
अभिमन्यू थेट एका कचऱ्याच्या मोठ्या ढिगाऱ्यावर आणि प्लास्टिकच्या गोण्यांवर पडला. सुदैवाने तिथे कचरा असल्यामुळे त्याला मोठी दुखापत झाली नाही, पण त्याच्या हाता-पायाला खरचटले आणि अंगातून वेदनेची एक तीव्र लहर गेली. त्याने सगळ्यात आधी आपले दोन्ही खिसे चाचपडले. डाव्या खिशात त्याचा स्वतःचा 'सॅमसंग' फोन सुरक्षित होता— ज्यामध्ये कंपनीच्या एमडीच्या घोटाळ्याचे पुरावे होते, आणि उजव्या खिशात तो अज्ञात नोकिया फोन होता.
त्याने कसाबसा स्वतःला सावरत आजूबाजूला पाहिले. तो सीएसएमटी स्टेशनच्या मागच्या बाजूला असलेल्या एका अत्यंत अरुंद, अंधाऱ्या गल्लीत पडला होता. मुंबईतल्या अशा गल्ल्या गुन्हेगारांसाठी लपायला सोप्या आणि पोलिसांसाठी शोधायला कठीण असतात. गल्लीच्या बाहेर पडताच त्याला मुंबईचा मुख्य रस्ता, टॅक्सींचे हॉर्न आणि लोकांची धावपळ दिसली.
अभिमन्यूने शर्टावरची धूळ झटकली आणि डोक्यावरची टोपी नीट केली. सायबर सेलचे पोलीस भिंतीवरून पलीकडे येण्यापूर्वी त्याला इथून निघणे भाग होते. तो घाईघाईने रस्त्यावर आला आणि त्याने एक धावती काळी-पिवळी टॅक्सी थांबवली.
"बॉस, सीएसएमटी स्टेशनच्या मागच्या बाजूने सरळ क्रॉफर्ड मार्केटच्या दिशेने घ्या, लवकर!" अभिमन्यूने टॅक्सीत बसत ड्रायव्हरला सांगितले.
टॅक्सीने वेग घेतला. अभिमन्यूने मागे वळून पाहिले, दोन पोलीस कॉन्स्टेबल गल्लीतून बाहेर पडून रस्त्यावर संशयाने पाहत होते, पण तोपर्यंत त्याची टॅक्सी बरीच पुढे निघून गेली होती. अखेर त्याने सुटकेचा श्वास सोडला.
त्याने घड्याळ पाहिले— ११:३८.
मास्टरमाईंडने दिलेली ११:३४ ची पहिली डेडलाईन संपली होती, पण सुदैवाने त्याचा फोन अजूनही चालू होता आणि त्यातील डेटा डिलीट झाला नव्हता. याचा अर्थ मास्टरमाईंडने फक्त त्याला पळवण्यासाठी ११:३४ ची खोटी भीती दाखवली होती.
अभिमन्यूने आपला सॅमसंग फोन बाहेर काढला. आता त्याच्याकडे तो पुरावा होता, ज्याच्या मदतीने तो स्वतःला निर्दोष सिद्ध करू शकत होता. त्याने थेट सायबर सेलच्या मुख्य ऑफिसचा ईमेल आयडी शोधला आणि तो 'Encrypted Folder' मधील डेटा ईमेलद्वारे पोलिसांना पाठवण्याचा प्रयत्न केला. पण जसा त्याने 'Send' वर क्लिक केले, स्क्रीनवर लाल अक्षरात एरर आला— "Network Error: File Encrypted by External Source. Cannot Upload."
"व्हॉट?!" अभिमन्यूने कपाळावर हात मारला.
तो डेटा अशा प्रकारे ब्लॉक (Encrypt) केला गेला होता की तो इंटरनेटवर कुठेही अपलोड किंवा शेअर केला जाऊ शकत नव्हता. तो पुरावा केवळ त्याच फोनच्या मेमरीमध्ये पाहता येत होता. म्हणजेच, जर अभिमन्यूला स्वतःला वाचवायचे असेल, तर त्याला तो फोन प्रत्यक्ष सायबर सेलच्या वरिष्ठ अधिकाऱ्यांच्या हातात नेऊन द्यावा लागणार होता. पण सध्या तो पोलिसांच्या नजरेत पळून गेलेला गुन्हेगार होता; तो पोलिसांसमोर गेला की आधी त्याच्यावर गोळ्या झाडल्या जातील किंवा त्याला लॉकअपमध्ये टाकले जाईल.
तितक्यात, त्याच्या खिशातल्या त्या नोकिया फोनवर एक मेसेज टोन वाजला.
अभिमन्यूने दचकून फोन काढला. मेसेज पुन्हा त्याच '६०' वरून आला होता. मेसेजमध्ये लिहिले होते:
"अभिनंदन अभिमन्यू! पोलिसांच्या गोळीपासून वाचून तू लेव्हल २ पार केलास. तुझ्या हातात पुरावा आहे, पण तू तो कोणालाही पाठवू शकत नाहीस, बरोबर? कारण या खेळाचे नियम मी ठरवतो. आता वेळ आहे लेव्हल ३ ची. चक्रव्यूहाचे पुढचे ६० मिनिटे सुरू होत आहेत. आता खरी परीक्षा आहे.
तुझ्या ऑफिसमधला तो 'इनसाईड मॅन' कोण आहे, हे तुला जाणून घ्यायचे आहे ना? त्यानेच तुझा ६० कोटींचा पासवर्ड हॅकरला दिला होता. जर तुला त्या इनसाईड मॅनचा खरा चेहरा आणि त्याचे नाव हवे असेल, तर दुपारी ठीक १२:३४ वाजता 'गेटवे ऑफ इंडिया'च्या जेटी नंबर ३ वर पोहोच. तिथे तुला एक माणूस मिळेल, ज्याच्याकडे ६० पानांची एक गुप्त डायरी आहे. त्या डायरीच्या ६० व्या पानावर त्या इनसाईड मॅनचे नाव आणि सही आहे.
लक्षात ठेव, वेळ फक्त ६० मिनिटे... आणि पोलीस तुझ्या शोधात संपूर्ण मुंबईत नाकाबंदी करत आहेत. टिकटॉक..."
अभिमन्यूने मेसेज वाचला आणि त्याचे डोके सुन्न झाले. 'गेटवे ऑफ इंडिया'! मुंबईतील सर्वात जास्त गर्दीचे आणि पर्यटकांचे ठिकाण, जिथे २४ तास पोलिसांचा कडक पहारा असतो. त्यातच सायबर सेल आता संपूर्ण दक्षिण मुंबईत (South Mumbai) त्याचा शोध घेत असणार.
पण त्याला तिथे जाणे भाग होते. कारण जोपर्यंत तो त्या 'इनसाईड मॅन'ला पकडत नाही, तोपर्यंत एमडीचा पुरावा असूनही कोर्टात त्याची केस कमकुवत राहणार होती. त्याला अडकवणारा तो ऑफिसमधला गद्दार कोण आहे, हे त्याला शोधायचेच होते.
"ड्रायव्हर, गाडी गेटवे ऑफ इंडियाकडे घ्या!" अभिमन्यूने टॅक्सी ड्रायव्हरला फर्मान सोडले.
"पण साहेब, तिथे पुढे नाकाबंदी सुरू आहे. पोलीस प्रत्येक गाडी तपासत आहेत," ड्रायव्हरने आरशातून अभिमन्यूकडे पाहत संशयाने सांगितले.
अभिमन्यूचे हृदय पुन्हा एकदा वेगाने धडधडू लागले. पोलिसांची नाकाबंदी! जर तो टॅक्सीने गेला, तर नक्कीच पकडला जाणार होता. 'कोड ६०' च्या या तिसऱ्या टप्प्यात आता त्याला पोलिसांच्या डोळ्यात धूळ फेकून थेट गेटवे ऑफ इंडियाच्या गर्दीत शिरायचे होते.
त्याच्याकडे आता फक्त ५० मिनिटे उरली होती, आणि मुंबई पोलिसांचे जाळे त्याच्याभोवती घट्ट होत चालले होते!
