एसी ऑफिसच्या २४ अंश सेल्सिअस तापमानातही अभिमन्यू नखशिखांत घाजला होता. त्याच्या कपाळावरून घामाचा एक मोठा थेंब घसरून थेट लॅपटॉपच्या कीबोर्डवर पडला. स्क्रीनवर चमकणारा तो लाल अक्षरांतील ईमेल केवळ एक धमकी नव्हती, तर त्याच्या संपूर्ण आयुष्याचा निकाल लावणारा हुकूम होता. ६० कोटींचा कॉर्पोरेट फ्रॉड... आणि लॉगिन आयडी त्याचा स्वतःचा! अभिमन्यूचे हात थरथरत होते, छातीची धडधड इतकी वाढली होती की त्याला स्वतःचेच श्वास ऐकू येत होते. त्याने घाईघाईने लॅपटॉप बंद करण्याचा, तो ईमेल डिलीट करण्याचा विचार केला; पण तांत्रिकदृष्ट्या ते आता निरुपयोगी होते. कारण जो डेटा सर्व्हरवरून गायब व्हायचा होता, तो आधीच डार्क वेबच्या जगात पोहोचला होता.
अभिमन्यूने डोळे मिटले आणि डोकं दोन्ही हातांत धरलं. 'डोंबिवलीच्या त्या गर्दीत नक्की काय घडलं?' याचा तो पुन्हा पुन्हा विचार करू लागला. ९:१५ ची ती ट्रेन, ती ढकलाढकली, तो अनोळखी माणसाचा स्पर्श... सगळं काही एखाद्या पूर्वनियोजित सिनेमासारखं घडलं होतं. तो विचार करत असतानाच, ऑफिसच्या काचेच्या मुख्य स्विंंग डोअरपाशी काहीतरी मोठी हालचाल झाली. नेहमी शांत असणाऱ्या त्या कॉर्पोरेट ऑफिसमध्ये अचानक बूट वाजण्याचा आवाज आला.
तीन साध्या कपड्यांतील व्यक्ती, ज्यांच्या देहबोलीवरूनच ते पोलीस असावेत असा संशय येत होता, आणि त्यांच्यासोबत दोन खाकी युनिफॉर्ममधील पोलीस अधिकारी थेट मॅनेजरच्या केबिनमध्ये शिरले. केबिनची काच पारदर्शक असल्यामुळे अभिमन्यूला आतलं सगळं दिसत होतं. मॅनेजरचा चेहरा भीतीने पांढरा पडला होता. त्याने कॉम्प्युटर स्क्रीनवरील काहीतरी डेटा पोलिसांना दाखवला आणि नंतर अत्यंत गंभीर चेहऱ्याने केबिनच्या बाहेर येत, थेट अभिमन्यूच्या डेस्ककडे बोट दाखवले.
सगळ्या ऑफिसची नजर आता अभिमन्यूकडे वळली होती. रोज शांतपणे कोपऱ्यात बसून आपलं काम करणारा अभिमन्यू आज सर्वांच्या आकर्षणाचा केंद्रबिंदू ठरला होता, पण एका गुन्हेगारासारखा.
"अभिमन्यू नवले तुम्हीच का?" एका पोक्त वयाच्या, कडक मिशा असलेल्या अधिकाऱ्याने पुढे येत विचारले. त्यांच्या शर्टच्या खिशाला 'मुंबई पोलीस: सायबर क्राईम सेल'चे ओळखपत्र अडकवलेले होते. त्यांच्या आवाजात एक प्रकारचा जरब होता, जो सामान्य माणसाला थरथरायला लावण्यासाठी पुरेसा होता.
"हो... सर, मीच. काय झालं?" अभिमन्यूचा आवाज कमालीचा चाचरला. त्याच्या गळ्यातला श्वास जणू सुकला होता.
"आम्हाला तुमच्या कंपनीच्या मुख्य सर्व्हर आणि मुख्य कार्यकारी अधिकाऱ्यांकडून (CEO) एक अत्यंत गंभीर तक्रार आली आहे. आज सकाळी ठीक ९ वाजून ३४ मिनिटांनी तुमच्या ऑफिशियल युझर आयडी आणि पासवर्डचा वापर करून कंपनीच्या राखीव फंड्समधून ६० कोटी रुपये परदेशी डमी खात्यांमध्ये ट्रान्सफर करण्यात आले आहेत. ज्या आयपी ॲड्रेसवरून (IP Address) आणि ज्या मॅक आयडीवरून (MAC ID) हे ट्रँझॅक्शन झाले, तो तुमच्या वैयक्तिक मोबाईलच्या हॉटस्पॉटशी कनेक्टेड दाखवतोय. कायदा डिजिटल पुराव्यांवर चालतो, नवले साहेब. आम्हाला तुमचा तो फोन ताबडतोब तपासायचा आहे," सायबर सेलच्या अधिकाऱ्याने आपला हात पुढे करत अत्यंत कठोर आवाजात सांगितले.
"सर, माझा फोन चोरीला गेलाय!" अभिमन्यूने अत्यंत हताशपणे सांगायला सुरुवात केली, "आज सकाळी ९:१५ च्या डोंबिवली फास्ट लोकलमध्ये मी जेव्हा चढलो, तेव्हा प्रचंड गर्दी होती. ठाणे-घाटकोपर दरम्यान माझी पिशवी आणि खिशातून कोणीतरी फोन मारला. मी ऑफिसला आल्या आल्या सिम ब्लॉक करायचा प्रयत्न केला, पण चोराने आधीच माझ्या नावाने डुप्लिकेट सिम कार्ड काढण्याची रिक्वेस्ट टाकून माझं चालू सिम कार्ड डी-ॲक्टिव्हेट केलं होतं. हा सिम स्वॅपिंगचा प्रकार आहे सर, मी काहीच केलं नाहीये!"
अभिमन्यू एका दमात सगळं सांगून मोकळा झाला. त्याच्या डोळ्यातली भीती आणि प्रामाणिकपणा कोणालाही दिसून आला असता. पण पोलिसांचा अनुभव वेगळा असतो. अधिकाऱ्याने शेजारी उभ्या असलेल्या कॉन्स्टेबल पाटील यांच्याकडे पाहिले आणि त्यांच्या चेहऱ्यावर एक उपरोधिक, संशयास्पद हसू उमटले.
"नवले साहेब, ही फोन चोरीची गोष्ट कोर्टात खूप छान वाटेल," अधिकारी अमितच्या अगदी जवळ येत म्हणाला, "मुंबईत रोज हजारो लोकांचे फोन चोरीला जातात. पण फोन चोरीला गेल्या-गेल्या, बरोबर त्याच मिनिटाला कोणाच्या आयडीवरून ६० कोटींचा सायबर फ्रॉड होत नाही. तुम्ही तांत्रिक गोष्टींचे जाणकार आहात. सिम स्वॅपिंग करून बँक खाती हॅक होतात हे आम्हालाही ठाऊक आहे, पण कंपनीच्या सर्व्हरचा मुख्य गाभा आणि त्याचा पासवर्ड आतल्या माणसाच्या (Inside Man) मदतीशिवाय किंवा त्याच्या संमतीशिवाय हॅक करणे डार्क वेबवरच्या मोठ्या हॅकरलाही अशक्य आहे. आम्हाला पूर्ण संशय आहे की तुम्ही स्वतःच हा सगळा प्लॅन रचला आहे, ६० कोटी कुठेतरी सुरक्षित ट्रान्सफर केले आहेत आणि आता पोलिसांची दिशाभूल करण्यासाठी फोन चोरीचे आणि सिम स्वॅपिंगचे नाटक करत आहात. कॉन्स्टेबल पाटील, हँडकफ्स काढा... यू आर अंडर अरेस्ट, मिस्टर नवले!"
'अटक!' हा शब्द ऐकताच अभिमन्यूच्या कानात जणू दहा सायरन एकत्र वाजले. त्याच्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली. कालपर्यंत जो अभिमन्यू आपल्या कुटुंबासाठी प्रामाणिकपणे राबणारा एक साधा नोकरदार होता, तो आज अचानक देशातील सर्वात मोठ्या सायबर घोटाळ्याचा मुख्य आरोपी बनला होता. ऑफिसमधील त्याचे सहकारी, जे रोज त्याच्यासोबत चहा प्यायला यायचे, ते आता त्याच्याकडे अशा नजरेने पाहत होते जणू काही तो एखादा अट्टल आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगार आहे.
तितक्यात, पोलीस अधिकारी अभिमन्यूच्या डेस्कवरील कागदपत्रे गोळा करत असतानाच, त्याच्या डेस्कटॉप स्क्रीनवर पुन्हा एक नवीन नोटिफिकेशन पॉप-अप झाले. पोलिसांनी अमितला बाजूला ढकलून स्क्रीनकडे पाहिले, पण तो कोणताही ईमेल नव्हता. कंपनीच्या अंतर्गत सुरक्षित चॅट सिस्टीममधील (Internal Chat System) एक मेसेज होता, जो एका 'Unknown_60' नावाच्या आयडीवरून आला होता.
त्या मेसेजमध्ये लिहिले होते:
*"अभिमन्यू, पोलिसांच्या गाडीत बसण्याची चूक करू नकोस. जर तू त्यांच्या ताब्यात गेलास, तर पुराव्यांचा हा डिजिटल वेढा तुला कधीच बाहेर येऊ देणार नाही. सिस्टीममध्ये अडकण्यापेक्षा चक्रव्यूह भेदून बाहेर पड. तुझ्या डाव्या बाजूला जी फायर एक्झिट आहे, तिथून थेट बेसमेंट पार्किंगमध्ये जा. तिथे कोपऱ्यात एक ब्लॅक रंगाची कार उघडी उभी आहे... चावी हवी असेल तर मागच्या सीटखाली पाहा. तुझ्या आयुष्यातील सर्वात महत्त्वाचे ६० मिनिटे आता सुरू झाले आहेत. टिकटॉक... टिकटॉक..."*
अभिमन्यूने पोलिसांकडे पाहिले. ते दोघेही स्क्रीनवरील तो मेसेज वाचण्यात आणि त्याचा आयपी ट्रॅक करण्याचा विचार करण्यात गुंतले होते. त्यांच्याकडे केवळ काही सेकंद होते. अभिमन्यूला एका क्षणात कळून चुकले की, जर तो आज पोलिसांच्या ताब्यात गेला, तर कोर्ट-कचेऱ्या, वकिली डावपेच आणि पोलीस कोठडीच्या या जाळ्यात तो असा काही अडकेल की त्याचे निर्दोष असणे कधीच सिद्ध होऊ शकणार नाही. सर्वात मोठी गोष्ट म्हणजे, हा ६० कोटींचा फ्रॉड ज्याने केलाय, तो माणूस याच ऑफिसमध्ये, याच इमारतीत कुठेतरी बसून सीसीटीव्ही किंवा स्क्रीन शेअरिंगद्वारे हा सगळा खेळ लाईव्ह पाहत आहे आणि त्याचा आनंद घेत आहे!
"सर... सर, मला दोन मिनिटं वॉशरुममध्ये जाऊ द्या... मला खूप चक्कर येतेय, उलट्यासारखं होतंय," अभिमन्यूने दोन्ही हातांनी आपले पोट धरले आणि चेहऱ्यावर प्रचंड वेदनेचे भाव आणले. त्याचा चेहरा आधीच भीतीने पांढरा पडला असल्यामुळे अधिकाऱ्याला वाटले की त्याला खरोखरच त्रास होत असावा.
अधिकाऱ्याने आपल्या सहकाऱ्याला इशारा केला, "पाटील, याच्यासोबत जा. लक्ष ठेवा, हा कुठेही हलला नाही पाहिजे."
कॉन्स्टेबल पाटील यांनी अभिमन्यूचा हात पकडला आणि त्याला वॉशरुमच्या कॉरिडॉरच्या दिशेने घेऊन निघाले. ऑफिसमधून बाहेर पडताना अभिमन्यूने आजूबाजूच्या प्रत्येक कर्मचाऱ्याच्या चेहऱ्याकडे पाहिले— प्रत्येक जण संशयास्पद वाटत होता. तो 'इनसाईड मॅन' कोण असेल?
वॉशरुमच्या कॉरिडॉरमध्ये प्रचंड शांतता होती. तिथे पोहोचताच एका वळणावर, जिथे फायर एक्झिटचा (Emergency Exit) जड दरवाजा होता, तिथे अभिमन्यूने स्वतःचा जीव पणाला लावला. त्याने अचानक आपला हात पाटील यांच्या पकडीतून हिसकावला आणि त्यांना जोरात बाजूच्या भिंतीवर ढकलले. पाटील साहेब काही समजण्याच्या आतच तो फायर एक्झिटचा दरवाजा उघडून जिन्यावरून खाली धावला.
"अरे पकडा! पळाला... आरोपी पळाला!" मागून कॉरिडॉरमध्ये पाटील यांच्या ओरडण्याचा आणि शिट्टी वाजवण्याचा आवाज जिन्याच्या पोकळीत घुमला.
अभिमन्यूचे हृदय छातीतून बाहेर पडेल इतक्या वेगाने धडधडत होते. तो आयुष्यात कधीच इतका जोरात धावला नव्हता. एकामागून एक पायऱ्या ओलांडत तो थेट बेसमेंट पार्किंगमध्ये (Basement B2) पोहोचला. पार्किंगमध्ये लाईट्स कमी असल्यामुळे तिथे थोडा अंधार होता. तो धावत धावत त्या अज्ञात मेसेजमध्ये सांगितलेल्या कोपऱ्यात पोहोचला. तिथे खरोखरच एक आलिशान ब्लॅक रंगाची सेडान कार उभी होती.
अभिमन्यूने थरथरत्या हाताने कारच्या दरवाजाचे हँडल ओढले... आणि आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे दरवाजा उघडा होता! त्याने तातडीने आत उडी मारली आणि दरवाजा आतून लॉक केला. त्याने लगेच मागच्या सीटच्या खाली हात फिरवला, तिथे त्याला कारची चावी सापडली. त्याने चावी स्टिअरिंग शेजारील स्लॉटमध्ये लावली आणि क्लच दाबून इंजिन स्टार्ट केले. कारचे इंजिन एका आवाजात सुरू झाले.
त्याच वेळी बेसमेंटच्या मुख्य गेटवरून पोलिसांच्या गाड्यांचे लाऊड सायरन आणि वॉकी-टॉकीवर पोलिसांचे ओरडणे ऐकू येऊ लागले. "सगळे गेट्स बंद करा! ब्लॅक शर्ट घातलेला मुलगा आहे, बाहेर जाऊ देऊ नका!"
अभिमन्यूने मागचा-पुढचा कोणताही विचार न करता कार रिव्हर्स गियरमध्ये टाकली, एक्सिलेटरवर पाय दिला आणि कार जोरात मागे घेऊन थेट मुख्य एक्झिटच्या दिशेने पळवली. सेक्युरिटी गार्डने बॅरियर खाली करण्याचा प्रयत्न केला, पण अभिमन्यूने कार थांबवली नाही. बॅरियर तोडत कार थेट मुंबईच्या मुख्य रस्त्यावर आली.
आता तो केवळ डोंबिवलीत राहणारा एक सामान्य कॉर्पोरेट नोकरदार नव्हता, तर कायद्याच्या नजरेत पोलिसांवर हल्ला करून पळून गेलेला एक अट्टल गुन्हेगार होता. आणि या सगळ्या भयानक चक्रव्यूहाची सुरुवात झाली होती सकाळी डोंबिवलीच्या त्या ९:१५ च्या लोकल प्रवासातून!
कारच्या डॅशबोर्डवर असलेल्या डिजिटल घड्याळाकडे त्याचे लक्ष गेले. तिथे वेळ दाखवत होती— **१०:३४**. म्हणजेच गुन्हेगाराने दिलेल्या ६० मिनिटांपैकी पहिली काही मिनिटे संपली होती. आता खऱ्या अर्थाने 'कोड ६०' चा काउंटडाऊन सुरू झाला होता!
