"दोन्ही हात वर कर अभिमन्यू! आता तुझ्याकडे पळायला एक इंचही जागा नाही!" सायबर सेलच्या त्या कडक मिशांच्या अधिकाऱ्याचा आवाज अरबी समुद्राच्या लाटांपेक्षाही जास्त गर्जला. ५-६ पोलिसांच्या पिस्तुलाच्या नळ्या थेट अभिमन्यूच्या दिशेने रोखलेल्या होत्या. जेटीवरील पर्यटकांची पळापळ झाली होती आणि संपूर्ण परिसरात एक भयानक शांतता पसरली होती.
अभिमन्यूच्या पाठीमागे फक्त अथांग, खोल समुद्र होता आणि समोर पोलीस. पण त्याच्या मनाला पोलिसांच्या पिस्तुलापेक्षा त्या लाल डायरीच्या ६० व्या पानावर लिहिलेल्या नावाने जास्त जखमी केले होते.
त्या पानावर स्पष्ट अक्षरात लिहिले होते— 'अमित शर्मा / सायबर सेक्युरिटी हेड'.
अमित शर्मा! हा दुसरा कोणी नसून अभिमन्यूच्याच ऑफिसमधील त्याचा सर्वात जवळचा मित्र आणि कंपनीचा सायबर सेक्युरिटी प्रमुख होता! ज्या अमितने अभिमन्यूला ऑफिसमध्ये कामाचे धडे दिले, ज्याच्यासोबत तो रोज संध्याकाळी डोंबिवलीला परतताना लोकलमध्ये गप्पा मारायचा, त्यानेच अभिमन्यूचा संपूर्ण सिस्टीमचा पासवर्ड चोरून हॅकरच्या स्वाधीन केला होता. अमितला माहित होते की अभिमन्यू रोज ९:१५ च्या लोकलने प्रवास करतो, आणि त्याच वेळेचा फायदा घेऊन त्याने फोन चोरीचा आणि सिम स्वॅपिंगचा हा संपूर्ण कट रचला होता, जेणेकरून संशयाची सुई फक्त अभिमन्यूवर राहील.
अभिमन्यूचे डोळे पाण्याने भरून आले. विश्वासाचा इतका मोठा घात होईल, याची त्याने कधीच कल्पना केली नव्हती.
तितक्यात, त्याच्या खिशातल्या त्या नोकिया फोनवर पुन्हा एकदा मेसेज टोन वाजला. पोलिसांनी ट्रिगरवर बोटे घट्ट केली, "हात खिशात टाकू नकोस! तिथेच थांब!"
"सर, माझ्या खिशात फक्त एक जुना फोन आहे. मला तो पाहू द्या... या फ्रॉडचा मास्टरमाईंड मला मेसेज करतोय!" अभिमन्यूने अत्यंत हताशपणे ओरडून सांगितले. अधिकारी क्षणभर थांबला आणि त्याने डोक्यानेच होकार दिला.
अभिमन्यूने सावधगिरीने तो नोकिया फोन बाहेर काढला आणि मेसेज ओपन केला. मेसेजमध्ये लिहिले होते:
"अभिमन्यू, अमित शर्माचे नाव पाहून धक्का बसला ना? पण खेळ अजून बाकी आहे. पोलिसांना वाटतंय की तू गुन्हेगारा आहेस, आणि अमित ऑफिसमध्ये शांतपणे बसून ६० कोटींचे उरलेले ट्रान्झॅक्शन पूर्ण करतोय. आता दुपारी ठीक १:१५ वाजता, म्हणजे पुढच्या ३४ मिनिटांत, अमित मुंबई सोडून पळून जाण्यासाठी कल्याण स्टेशनवरून सुटणाऱ्या 'पंजाब मेल' (Train 12137) मध्ये बसायला निघणार आहे. जर तो एकदा त्या ट्रेनमध्ये बसला, तर ६० कोटी आणि तुझा निर्दोष असण्याचा एकमेव पुरावा कायमचा गायब होईल. आता निर्णय तुझा आहे... पोलिसांना सरेंडर करून जेलमध्ये सडायचं, की चक्रव्यूहाचा हा शेवटचा वेढा तोडून अमितला पकडायचं? टिकटॉक..."
पंजाब मेल! ट्रेन १२१३७! कल्याण स्टेशन!
अभिमन्यूच्या डोक्यात प्रकाश पडला. अमित शर्मा स्वतः पोलिसांच्या डोळ्यात धूळ फेकून आणि अभिमन्यूला बळीचा बकरा बनवून ६० कोटींसह पळून जाण्याच्या तयारीत होता.
"नवले, खूप नाटकं झाली! आता फोन खाली ठेव आणि आमच्या ताब्यात ये!" अधिकारी दोन पावले पुढे सरकला.
अभिमन्यूने सायबर सेलच्या अधिकाऱ्याकडे पाहिले. "सर, तुम्ही माझी गोष्ट ऐकणार नाही हे मला माहीत आहे. कारण डिजिटल पुरावे माझ्या विरोधात आहेत. पण हा फ्रॉड मी नाही, तर आमच्या ऑफिसच्या सायबर हेड अमित शर्माने केला आहे. हा पहा त्याचा एमडीसोबतचा घोटाळ्याचा फोन, आणि ही पहा ती ६० पानांची डायरी! अमित आता ६० कोटी घेऊन कल्याण स्टेशनवरून पंजाब मेलने पळून जातोय. जर मला थांबवले, तर खरा गुन्हेगार कधीच हाती लागणार नाही!"
"आम्हाला मूर्ख बनवू नकोस, नवले!" अधिकारी ओरडला.
"आय एम सॉरी सर... पण मला स्वतःला सिद्ध करावंच लागेल!" अभिमन्यूने दोन्ही फोन आणि ती लाल डायरी आपल्या बॅगेत घट्ट कोंडली, बॅग पाठीवर घट्ट बांधली.
"थांब! गोळी चालवा!" अधिकाऱ्याने आदेश दिला.
पण पोलीस ट्रिगर दाबण्यापूर्वीच, अभिमन्यूने मागचा-पुढचा कोणताही विचार न करता जेटी नंबर ३ वरून थेट अथांग आणि उधाणलेल्या अरबी समुद्रात उलटी उडी मारली!
छपाक!
पाण्याचा एक प्रचंड आवाज झाला. पोलिसांनी जेटीच्या कडेला धाव घेतली. समुद्राच्या लाटा वेगाने वर-खाली होत होत्या. पोलिसांनी पाण्यात गोळ्या झाडल्या, पण पाण्याचा प्रवाह इतका वेगवान होता की अभिमन्यूचा कुठेच पत्ता लागत नव्हता.
"सर, तो बुडला की काय?" एका कॉन्स्टेबलने विचारले.
अधिकारी शांत उभा होता, त्याचे लक्ष जेटीच्या बाजूला असलेल्या कोळ्यांच्या लहान बोटींकडे (Fishing Boats) गेले. तिथून एक बोट वेगाने गेटवेच्या परिसराबाहेर, दुसऱ्या किनाऱ्याच्या दिशेने पळत होती. अभिमन्यू समुद्रात उडी मारून, पोहत त्या कोळी बांधवांच्या बोटीपर्यंत पोहोचला होता आणि त्यांच्या मदतीने पोलिसांच्या हातावर तुरी देऊन निसटला होता!
"कल्याण स्टेशनला अलर्ट करा! सर्व सायबर सेल आणि रेल्वे पोलिसांना सांगा, पंजाब मेल (Train 12137) वर कडक पहारा ठेवा. आरोपी अभिमन्यू नवले तिथे पोहोचू शकतो!" अधिकाऱ्याने आपल्या वॉकी-टॉकीवर जोरात आदेश सोडला.
आता कथेचा अंतिम आणि सर्वात मोठा थरार रंगणार होता मध्य रेल्वेच्या कल्याण स्टेशनवर... जिथे 'कोड ६०' चा शेवटचा हिशोब होणार होता!
