અમદાવાદ શહેરની સવાર રોજની જેમ વ્યસ્ત હતી. રસ્તાઓ પર વાહનોનો શોર, લોકોની દોડધામ અને મોબાઇલની રિંગટોન…
આ બધાની વચ્ચે 28 વર્ષની આરોહી પોતાના ઓફિસ માટે તૈયાર થઈ રહી હતી.
આરોહી એક સફળ સોફ્ટવેર કંપનીમાં પ્રોજેક્ટ મેનેજર હતી. સારી નોકરી, સારો પગાર, સુંદર ઘર… બધું હતું. પરંતુ છેલ્લા ઘણા મહિનાઓથી તેને એવું લાગતું હતું કે તે ફક્ત જીવી રહી છે, જીવન માણતી નથી.
સોમવારથી શનિવાર સુધી ઓફિસ…રવિવારે ઘરના કામ…અને પછી ફરી એ જ ચક્ર.
એક શુક્રવારની સાંજે તેના બોસે કહ્યું,
“આરોહી, તું છેલ્લા છ મહિનાથી સતત કામ કરી રહી છે. આવતીકાલે ઓફ લઈ લે.”
આ શબ્દો સાંભળીને આરોહીના ચહેરા પર લાંબા સમય પછી સાચું સ્મિત આવ્યું.
રાત્રે તેણે વિચાર્યું…
“આ એક દિવસ હું કોઈ માટે નહીં… ફક્ત મારા માટે જીવીશ.”
બીજે દિવસે વહેલી સવારે એલાર્મ વગર જ તેની આંખ ખુલી ગઈ.
બહાર આકાશ વાદળોથી ઢંકાયેલું હતું.
હવામાં ભીની માટીની સુગંધ ફેલાઈ રહી હતી.
થોડી જ વારમાં વરસાદના પહેલા ટીપાં બારી પર ટપકવા લાગ્યા.
આરોહીએ ગરમ ચાનો કપ હાથમાં લીધો અને બારીમાંથી વરસતા વરસાદને જોતી રહી.
અચાનક તેના મનમાં એક વિચાર આવ્યો.
“ચાલ… આજે ક્યાંક દૂર નીકળી જાઉં.”
કોઈ પ્લાન નહીં.કોઈ હોટેલ બુકિંગ નહીં.કોઈ ડેસ્ટિનેશન નહીં.
ફક્ત હું…મારી કાર…અને વરસાદ.
થોડી જ વારમાં તેણે એક નાનો બેકપેક તૈયાર કર્યો.
એક કેમેરા…થોડાં કપડાં…પાવર બેન્ક…મ્યુઝિક પ્લેલિસ્ટ…અને એક ડાયરી.
સવારના સાત વાગ્યે તેની સફેદ કાર શહેરની સીમા પાર કરી રહી હતી.
કારની બારી અડધી ખુલ્લી હતી.
ઠંડી હવા સાથે વરસાદના નાના ટીપાં તેના ચહેરા પર પડતા હતા.
રેડિયોમાં ધીમું ગીત વાગતું હતું…
રસ્તાની બંને બાજુ લીલાછમ ખેતરો વરસાદમાં ઝગમગી રહ્યા હતા.
ક્યારેક તે કાર રોકતી…
વરસાદમાં ભીની થઈ જતી…
હાથ ફેલાવીને આકાશ તરફ જોઈને હસતી…
કેટલાય વર્ષો પછી તેને પોતાની અંદરનું બાળપણ ફરી જીવતું લાગ્યું.
થોડું આગળ જતા રસ્તા પર એક નાનકડું ચાની દુકાન દેખાઈ.
તે કાર રોકી.
ગરમ આદુવાળી ચાનો પહેલો ઘૂંટડો પીતા તેણે મનમાં કહ્યું…
“જીવનમાં ખુશ થવા માટે બહુ મોટું કારણ નથી જોઈએ… ક્યારેક એક વરસાદી દિવસ જ પૂરતો હોય છે.”
પરંતુ તેને ખબર નહોતી…
આ રોડ ટ્રિપ માત્ર વરસાદની મજા માટે નહોતી.
આ સફરમાં તેને એવી વ્યક્તિ મળવાની હતી…
જે તેના જીવનનો અર્થ જ બદલી નાખશે…
સવારના લગભગ દસ વાગ્યા હતા.
આરોહી પોતાની કાર લઈને વળાંકવાળા પહાડી રસ્તા પર આગળ વધી રહી હતી. વરસાદ હવે ધીમો થઈ ગયો હતો, પરંતુ ઝાડના પાંદડાં પરથી હજુ પણ પાણીના ટીપાં ટપકી રહ્યા હતા.
કારમાં તેનું મનપસંદ ગીત વાગતું હતું.
તે ગાતી પણ હતી…
હસતી પણ હતી…
અને લાંબા સમય પછી તેને લાગ્યું કે જીવન ખરેખર સુંદર છે.
થોડું આગળ જતાં રસ્તા પર એક નાનું ઝરણું દેખાયું.
તે તરત જ કાર રોકીને નીચે ઉતરી.
ઠંડી હવા…
વરસાદની સુગંધ…
ઝરણાનો મધુર અવાજ…
આ બધું જાણે તેના થાકેલા મનને ધોઈ રહ્યું હતું.
તે મોબાઇલથી ફોટા ખેંચવા લાગી.
અચાનક પાછળથી એક અવાજ આવ્યો.
“માફ કરશો… એક ફોટો પાડી આપશો?”
આરોહીએ પાછળ ફરીને જોયું.
લગભગ ત્રીસ વર્ષનો એક યુવાન, વરસાદમાં ભીંજાયેલો, હાથમાં કેમેરો લઈને ઊભો હતો.
સફેદ શર્ટ, બ્લુ જીન્સ અને ચહેરા પર નિખાલસ સ્મિત.
“હા, કેમ નહીં?” આરોહીએ હસતાં કહ્યું.
તેના કેમેરાથી ફોટો પાડ્યા પછી યુવાન બોલ્યો,
“ખૂબ સુંદર ફોટો લીધો. આભાર.”
“સ્વાગત છે.”
“મારું નામ આરવ.”
“હું આરોહી.”
બંને થોડા ક્ષણો માટે મૌન રહ્યા.
પછી આરવે પૂછ્યું,
“તમે પણ એકલી રોડ ટ્રિપ પર?”
આરોહી હસી પડી.
“હા… એક દિવસની રજા મળી. વિચાર્યું કે વરસાદ સાથે થોડો સમય વિતાવી લઉં.”
આરવે કહ્યું,
“કેટલી અજબ વાત છે! હું પણ એ જ કારણથી અહીં આવ્યો છું.”
બંને હસ્યા.
થોડીવાર પછી નજીકની ચાની લારી પરથી ગરમ ચાની સુગંધ આવી.
“ચા પીશો?” આરવે પૂછ્યું.
આરોહીએ થોડું વિચાર્યું.
અજાણ્યા માણસ સાથે ચા?
સામાન્ય રીતે તે ના પાડી દેતી.
પણ આજે કંઈક અલગ હતું.
“ચાલો.”
બંને ચાની લારી પર બેઠા.
ચા સાથે વરસાદ જોવાનો આનંદ શબ્દોમાં કહી શકાય એવો નહોતો.
વાતોની શરૂઆત મુસાફરીથી થઈ…
પછી કામની…
પછી સપનાઓની…
અને પછી જીવનની.
આરોહીને સમજાયું કે આરવ એક ટ્રાવેલ ફોટોગ્રાફર હતો.
તે આખા ભારતની સફર કરતો અને કુદરતના ફોટા ખેંચતો.
“તમને ખબર છે?” આરવે કહ્યું.
“લોકો વરસાદથી બચવા દોડે છે… અને હું વરસાદને મળવા નીકળી પડું છું.”
આરોહી હસીને બોલી,
“આજે પહેલી વાર મને પણ એવું જ લાગ્યું.”
સમય કેવી રીતે પસાર થઈ ગયો તેની બંનેને ખબર જ ન પડી.
વિદાય લેવાનો સમય આવ્યો.
“કદાચ ફરી ક્યારેય મળીશું…” આરવે કહ્યું.
આરોહીએ સ્મિત સાથે જવાબ આપ્યો,
“ક્યારેક રસ્તાઓ લોકો કરતાં વધારે યાદ રાખે છે.”
બંને પોતાની પોતાની દિશામાં નીકળી ગયા.
પરંતુ વરસાદ હજુ પણ વરસી રહ્યો હતો…
અને કદાચ…
બે દિલોમાં એક નવી શરૂઆત પણ.
