સવારના આઠ વાગ્યા હતા.
ગઈ રાતના વરસાદ પછી આખી ખીણ જાણે નવી જ જન્મી હોય તેમ લાગી રહી હતી.
ઝાડનાં પાંદડાં પર મોતી જેવા પાણીના ટીપાં ઝળહળી રહ્યા હતા.
પહાડોની ટોચ પર ધુમ્મસ ધીમે ધીમે સરકી રહ્યું હતું.
આરોહી ગેસ્ટહાઉસની બહાર ઊભી હતી.
હાથમાં ગરમ ચાનો કપ હતો.
તેની નજર સામેનો નજારો એટલો સુંદર હતો કે તેને લાગ્યું—જો સમયને રોકી શકાતો હોત, તો કદાચ આ જ ક્ષણે રોકી લેતી.
એટલામાં પાછળથી આરવ આવ્યો.
“આજે ક્યાં જઈએ?” તેણે હસતાં પૂછ્યું.
“જ્યાં રસ્તો લઈ જાય ત્યાં.”
“અને જો રસ્તો ખોવાઈ જાય તો?”
“તો યાદો બનાવી લઈએ.”
બંને હસ્યા.
દાદીએ તેમના માટે નાસ્તો તૈયાર કર્યો.
જતાં પહેલાં દાદીએ આરોહીના હાથમાં નાનું માટીનું દીવડું આપ્યું.
“આ શા માટે?” આરોહીએ પૂછ્યું.
દાદી બોલ્યાં,
“દીકરી, સફરમાં રસ્તો હંમેશા નકશો બતાવે છે, પણ જીવનમાં રસ્તો દિલ બતાવે છે. આ દીવડું એ વાત યાદ કરાવશે.”
આરોહીએ પ્રેમથી દીવડું બેગમાં મૂકી દીધું.
બંને આજે કાર છોડીને પગપાળા જંગલના રસ્તે નીકળ્યા.
રસ્તાની બાજુએ જંગલી ફૂલો ખીલી રહ્યા હતા.
વરસાદના ટીપાં તેમની પાંખડીઓ પર અટકી ગયા હતા.
એક નાનકડો લાકડાનો પુલ આવ્યો.
નીચે નદી ખળખળ વહેતી હતી.
આરવ પુલની વચ્ચે ઊભો રહ્યો.
“સાંભળ…”
“શું?”
“પાણીનો અવાજ.”
બંને થોડા સમય માટે શાંત રહ્યા.
નદીનો અવાજ…
પક્ષીઓનું સંગીત…
અને પવન…
ક્યારેક કુદરત માણસને શબ્દો વગર પણ ઘણું શીખવી જાય છે.
થોડું આગળ જતા એક ખુલ્લું મેદાન આવ્યું.
ત્યાં ગામના બાળકો ક્રિકેટ રમતા હતા.
એક છોકરાએ બોલ માર્યો.
બોલ સીધો આરોહીના પગ પાસે આવીને અટક્યો.
“દીદી… બોલ ફેંકો!”
આરોહીએ બોલ ફેંકવાને બદલે બેટ હાથમાં લઈ લીધો.
“એક ઓવર હું રમું?”
બાળકો ખુશ થઈ ગયા.
આરવ હસતો હસતો ફોટા ખેંચતો રહ્યો.
થોડી જ વારમાં આખું મેદાન હાસ્યથી ગુંજી ઊઠ્યું.
આરોહી વર્ષો પછી એટલી નિખાલસ રીતે હસી હતી.
બપોરે બંને નદીના કિનારે બેઠા.
આરવે પોતાના બેગમાંથી બે કાગળની હોડીઓ બનાવી.
એક આરોહીને આપી.
“આમાં કંઈક લખ.”
“શું લખું?”
“જે દિલમાં હોય તે.”
આરોહીએ લખ્યું—
“મને ફરીથી જીવવાનું શીખવા મળ્યું.”
આરવે પોતાની હોડીમાં લખ્યું—
“કેટલીક મુલાકાતો નસીબ લખે છે.”
બંનેએ હોડીઓ નદીમાં તરતી મૂકી.
હોડીઓ થોડો સમય અલગ રહી…
પછી ધીમે ધીમે સાથે વહેવા લાગી.
આરોહી એ દૃશ્ય જોઈને સ્મિત કરી ઊઠી.
સાંજ થવા લાગી.
પાછા ફરતી વખતે રસ્તાની બાજુએ એક નાનું મંદિર આવ્યું.
ઘંટનો મધુર અવાજ સંભળાતો હતો.
બંને અંદર ગયા.
દીવો પ્રગટાવ્યો.
કોઈએ કંઈ માગ્યું નહીં.
ફક્ત શાંતિથી આંખો બંધ કરી.
બહાર નીકળતાં આરવે પૂછ્યું,
“તું શું માંગ્યું?”
આરોહીએ હસીને કહ્યું,
“જો કહું તો ઈચ્છા પૂરી નથી થતી.”
“ચાલ… તો હું રાહ જોઈશ.”
ગેસ્ટહાઉસ પર પાછા આવ્યા ત્યારે વરસાદ ફરી શરૂ થઈ ગયો.
રાત્રે બંને છત પર બેઠા હતા.
વરસાદની ઠંડી પવન ચહેરા પર સ્પર્શી રહી હતી.
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“આરોહી…”
“હં?”
“જો આ સફર કાલે પૂરી થઈ જાય તો?”
આરોહી થોડું મૌન રહી.
પછી બોલી,
“સફર રસ્તાથી પૂરી થાય છે…
યાદોથી નહીં.”
આરવે તેની તરફ જોયું.
તેની આંખોમાં પહેલી વાર એવો વિશ્વાસ દેખાયો કે જાણે તેને પોતાનું ઘર મળી ગયું હોય.
દૂર આકાશમાં વીજળી ચમકી.
વરસાદ વધુ તેજ બન્યો.
પણ બંને ત્યાંથી ઊઠ્યા નહીં.
ક્યારેક ભીંજાઈ જવું જરૂરી હોય છે…
કારણ કે વરસાદ ફક્ત કપડાં જ નહીં, દિલનો ભાર પણ ધોઈ નાખે છે.
તે રાત્રે બંનેને ઊંઘ તો આવી…
પણ બંનેના દિલમાં એક જ પ્રશ્ન હતો—
સવારના પ્રથમ કિરણો ધીમે ધીમે પહાડોની ટોચ પરથી નીચે ઉતરી રહ્યા હતા.
રાતભર વરસેલા વરસાદ પછી આખું જંગલ ચમકી રહ્યું હતું.
હવામાં ભીની માટીની સુગંધ અને જંગલી ફૂલોની મહેક ભળી ગઈ હતી.
આરોહી ગેસ્ટહાઉસની બહાર ઊભી હતી. તેના હાથમાં ડાયરી હતી.
તે લખી રહી હતી—
“કેટલાક રસ્તાઓ આપણને કોઈ જગ્યાએ નથી પહોંચાડતા… તેઓ આપણને આપણા પોતાના દિલ સુધી પહોંચાડે છે.”
એટલામાં પાછળથી આરવનો અવાજ આવ્યો.
“ડાયરીમાં મારી ફરિયાદ તો નથી લખતી ને?”
આરોહી હસી પડી.
“હજુ સુધી તો નહીં.”
“એટલે આશા છે.”
આજે તેમની સફરનો છેલ્લો દિવસ હતો.
ગેસ્ટહાઉસના દાદા-દાદીએ તેમને વિદાય આપતાં કહ્યું,
“જ્યારે પણ ફરી વરસાદ પડે… આ ઘર તમારું જ છે.”
આરોહીની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
તે દાદીને ભેટી પડી.
“હું જરૂર પાછી આવીશ.”
આજે બંને એક જ કારમાં નીકળ્યા.
આરવ ડ્રાઇવિંગ કરતો હતો.
કારમાં ધીમું સંગીત વાગતું હતું.
બંને વચ્ચે હવે મૌન પણ અજાણ્યું નહોતું લાગતું.
થોડીવાર પછી રસ્તા પર એક સુંદર સરોવર આવ્યું.
સરોવરનું પાણી એટલું શાંત હતું કે તેમાં આખું આકાશ દેખાતું હતું.
આરવે કાર રોકી.
“આ મારી સૌથી પ્રિય જગ્યા છે.”
બંને પાણીના કિનારે બેઠા.
પવન ધીમે ધીમે વહી રહ્યો હતો.
અચાનક વરસાદના નાનકડા ટીપાં ફરી પડવા લાગ્યા.
આરોહીએ હાથ આગળ વધાર્યો.
એક ટીપું તેની હથેળીમાં પડ્યું.
“આરવ…”
“હં?”
“તને વરસાદ આટલો કેમ ગમે છે?”
આરવે થોડું આકાશ તરફ જોયું.
“કારણ કે વરસાદ કોઈ ભેદભાવ નથી કરતો.”
“ધનિક હોય કે ગરીબ…
ખુશ હોય કે દુઃખી…
એ બધાને સરખી રીતે ભીંજવે છે.”
“અને કદાચ…”
તે થોડું અટક્યો.
“વરસાદ માણસને સાચો બનાવી દે છે.”
આરોહી તેની વાત ધ્યાનથી સાંભળતી રહી.
બંને સરોવરના કિનારે ચાલતા રહ્યા.
અચાનક આરોહીનો પગ પલળી ગયો.
તે લપસવા લાગી.
આરવે તરત જ તેને પકડી લીધી.
થોડી ક્ષણ માટે બંને એકબીજાની ખૂબ નજીક હતા.
સમય જાણે અટકી ગયો.
પવન શાંત થઈ ગયો.
વરસાદ પણ ધીમો પડી ગયો.
બંનેની નજરો મળી.
કોઈ શબ્દ નહોતો.
પણ દિલ ઘણું બધું કહી રહ્યું હતું.
આરોહી ધીમેથી પાછળ ખસી ગઈ.
તેના ગાલ લાલ થઈ ગયા હતા.
આરવ પણ સ્મિત રોકી શક્યો નહીં.
સાંજે તેઓ એક નાનકડા કેફેમાં બેઠા.
દીવાલ પર એક લાકડાનું બોર્ડ લખેલું હતું—
“Life is not measured by time…It is measured by moments.”
આરોહીએ તે વાંચ્યું અને ધીમેથી કહ્યું,
“સાચું જ છે.”
“આ થોડા દિવસોમાં મેં જેટલું જીવ્યું છે…
એટલું કદાચ છેલ્લા ઘણા વર્ષોમાં નહોતું જીવ્યું.”
આરવે પહેલી વાર ગંભીર અવાજમાં કહ્યું,
“અને મેં વર્ષો પછી ફરીથી કોઈ પર વિશ્વાસ કરવાનું શીખ્યું.”
આરોહીએ તેની તરફ જોયું.
એ શબ્દો સામાન્ય નહોતા.
તેમાં દિલની સચ્ચાઈ હતી.
રાત્રે બંને છેલ્લી વાર વરસાદમાં ફરવા નીકળ્યા.
રસ્તા પર કોઈ નહોતું.
માત્ર પીળા સ્ટ્રીટલાઇટનો પ્રકાશ…
અને ધીમે વરસતો વરસાદ.
આરોહીએ હળવેથી હાથ આગળ કર્યો.
“મિત્ર?”
આરવે સ્મિત સાથે તેનો હાથ પકડી લીધો.
“હંમેશા.”
બંને વરસાદમાં ચાલતા રહ્યા.
પણ બંનેના દિલ જાણતા હતા…
આ સંબંધ હવે માત્ર મિત્રતાનો રહ્યો નહોતો.
પ્રેમ હજી બોલાયો નહોતો…
પણ બંનેના મૌનમાં ધીમે ધીમે ખીલવા લાગ્યો હતો.
અને કદાચ…
આવતીકાલ તેમની જિંદગીનો સૌથી મોટો નિર્ણય લઈને આવવાની હતી…
સફરનો છેલ્લો દિવસ પૂરો થવા આવ્યો હતો.
સૂર્ય આથમવાની તૈયારીમાં હતો.
આકાશમાં કાળા વાદળો ફરી ભેગા થઈ રહ્યા હતા.
આરવ અને આરોહી એક પહાડી શહેરના જૂના બજારમાં ફરી રહ્યા હતા.
રસ્તાની બંને બાજુ નાની દુકાનો હતી.
ક્યાંક ગરમ મકાઈ શેકાતી હતી.
ક્યાંક આદુવાળી ચાની સુગંધ હવામાં ફેલાઈ રહી હતી.
એક નાની દુકાનમાં રંગબેરંગી હાથથી બનાવેલી વસ્તુઓ વેચાતી હતી.
આરોહીની નજર એક સુંદર કાચના પવનઘંટ (Wind Chime) પર પડી.
પવન વાગે ત્યારે તે મધુર સંગીત કરતું હતું.
“કેટલું સુંદર છે!” આરોહીએ કહ્યું.
આરવે દુકાનદારને કંઈક ધીમેથી કહ્યું.
આરોહીને ખબર પણ ન પડી.
થોડા સમય પછી બંને આગળ નીકળી ગયા.
સાંજ પડતાં તેઓ ફરી એ જ વ્યૂ પોઈન્ટ પર પહોંચ્યા જ્યાં તેમની સફરની શરૂઆત થઈ હતી.
આજે ત્યાં ધુમ્મસ ઓછું હતું.
દૂર સુધી પહાડો દેખાતા હતા.
આરોહી શાંતિથી ઊભી રહી.
“શું વિચારે છે?” આરવે પૂછ્યું.
“વિચારી રહી છું…
આ થોડા દિવસોમાં જિંદગી કેટલી બદલાઈ ગઈ.”
“પહેલા મને લાગતું હતું કે ખુશી મોટી સફળતામાં હોય છે.
પણ હવે સમજાયું…
ખુશી તો કોઈ પોતાના માણસ સાથે પીધેલી એક કપ ચામાં પણ હોઈ શકે.”
આરવે કંઈ બોલ્યો નહીં.
તે ફક્ત સ્મિત કરતો રહ્યો.
એટલામાં વરસાદ શરૂ થયો.
પહેલા ધીમે…
પછી જોરથી.
બંને એક જૂના વડના ઝાડ નીચે ઊભા રહ્યા.
વરસાદના ટીપાં પાંદડાઓ પરથી ટપકી રહ્યા હતા.
આરવ ખિસ્સામાંથી નાનું બોક્સ કાઢ્યું.
“આ તારા માટે.”
આરોહીએ આશ્ચર્યથી બોક્સ ખોલ્યું.
અંદર એ જ પવનઘંટ હતું.
“પણ… તું ક્યારે ખરીદ્યું?”
“જ્યારે તું બીજી વસ્તુઓ જોઈ રહી હતી.”
“શા માટે?”
આરવે હળવેથી કહ્યું,
“જ્યારે પણ આ વાગશે…
તને આજનો વરસાદ યાદ આવશે.”
આરોહીની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“આ મારી જિંદગીની સૌથી સુંદર ભેટ છે.”
થોડો સમય બંને મૌનમાં વરસાદ જોતા રહ્યા.
પછી આરવ ધીમેથી બોલ્યો,
“આરોહી…”
“હં?”
“શું હું તને એક વાત કહી શકું?”
“હા.”
“આ સફર શરૂ થઈ ત્યારે મને લાગતું હતું કે હું ફક્ત વરસાદને મળવા નીકળ્યો છું.”
“પણ હવે સમજાયું…
વરસાદે તો મને તારી પાસે પહોંચાડવા માટે રસ્તો બનાવ્યો હતો.”
આરોહીના હૃદયના ધબકારા તેજ થઈ ગયા.
તે કંઈ બોલી શકી નહીં.
આરવે આગળ કહ્યું,
“મને ખબર નથી કે આ લાગણીને શું નામ આપવું.
પણ જ્યારે તું હસે છે ત્યારે મને ખુશી થાય છે.
તું ચૂપ રહે ત્યારે મને ચિંતા થાય છે.
અને જ્યારે વિચારું છું કે કાલથી તું મારી સાથે નહીં હોય…
ત્યારે દિલ ભારે થઈ જાય છે.”
આરોહીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
તે ધીમે ધીમે આરવની નજીક આવી.
“મારે પણ કંઈ કહેવું છે.”
“કહે.”
“મને વર્ષો પછી એવું લાગ્યું કે કોઈ મને સમજે છે.
મારી સફળતા નહીં…
મને.”
“અને કદાચ…
આ જ પ્રેમ હોય છે.”
આરવે ધીમેથી તેનો હાથ પકડી લીધો.
કોઈ ઉતાવળ નહોતી.
કોઈ મોટા વચનો નહોતા.
ફક્ત બે દિલો વચ્ચેનો એક નિઃશબ્દ સ્વીકાર હતો.
એ જ સમયે આરવનો ફોન વાગ્યો.
સ્ક્રીન પર એક અજાણ્યો નંબર હતો.
તે થોડો દૂર જઈને વાત કરવા લાગ્યો.
તેના ચહેરા પરથી સ્મિત ગાયબ થઈ ગયું.
વાત પૂરી થયા પછી તે થોડા સમય સુધી આકાશ તરફ જોતો રહ્યો.
જ્યારે તે પાછો આવ્યો, ત્યારે તેણે હસવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
પણ આરોહીએ તરત જ સમજી લીધું—
કંઈક બદલાઈ ગયું હતું.
“બધું બરાબર છે?”
આરવે થોડું મૌન રાખ્યું.
પછી માત્ર એટલું જ બોલ્યો—
“કાલે સવારે…
મારે તને એક ખૂબ મહત્વની વાત કહેવાની છે.”
વરસાદ હવે વધુ જોરથી વરસી રહ્યો હતો.
પણ આ વખતે…
વરસાદ સાથે એક અજાણ્યો ડર પણ વરસી રહ્યો હતો.
આરોહીના મનમાં હજારો પ્રશ્નો હતા.
અને એ પ્રશ્નોના જવાબ… કાલની સવાર લઈને આવવાની હતી.
