રાતભર આરોહીને ઊંઘ આવી નહીં.
આરવના છેલ્લાં શબ્દો તેના મનમાં વારંવાર ગુંજી રહ્યા હતા—
“કાલે સવારે… મારે તને એક ખૂબ મહત્વની વાત કહેવાની છે.”
સવારના છ વાગ્યે તે હોટેલની બાલ્કનીમાં આવીને ઊભી રહી.
હળવો વરસાદ પડી રહ્યો હતો.
વાદળો જાણે આખા શહેરને પોતાની બાહોમાં સમાવી રહ્યા હતા.
થોડીવારમાં આરવ બે કપ ચા લઈને આવ્યો.
“ગુડ મોર્નિંગ.”
“આજે તું બહુ શાંત લાગે છે,” આરોહીએ કહ્યું.
આરવે સ્મિત કરવાનો પ્રયત્ન કર્યો.
“ક્યારેક… કેટલીક વાત કહેવા માટે હિંમત ભેગી કરવી પડે.”
બંને ચા પીતા રહ્યા.
આસપાસ સંપૂર્ણ શાંતિ હતી.
માત્ર વરસાદના ટીપાંનો અવાજ.
થોડા સમય પછી આરવે પોતાની બેગમાંથી એક નાનું લિફાફું કાઢ્યું.
“આ શું છે?” આરોહીએ પૂછ્યું.
“ખોલ.”
આરોહીએ ધીમેથી લિફાફો ખોલ્યો.
અંદર એક ફોટોગ્રાફ હતો.
એ જ ફોટો…
ઝરણા પાસેનો…
જેમાં આરોહી વરસાદમાં હસી રહી હતી.
ફોટાની પાછળ આરવના હાથનું લખાણ હતું—
“કેટલાક લોકો જીવનમાં મોડા આવે છે, પણ સાચા સમયે આવે છે.”
આરોહીની આંખો ભીની થઈ ગઈ.
“તું આ ક્યારે લખ્યું?”
“પહેલી જ રાત્રે.”
આરવે ઊંડો શ્વાસ લીધો.
“આરોહી…
હવે મને તને એક વાત કહેવી છે.”
તે થોડો અટક્યો.
“છેલ્લા ત્રણ વર્ષથી હું સતત મુસાફરી કરું છું.”
“કારણ કે હું ભાગી રહ્યો હતો.”
“કોનાથી?” આરોહીએ ધીમેથી પૂછ્યું.
“મારી જાતથી.”
“મમ્મી-પપ્પાના અકસ્માત પછી હું કોઈ શહેરમાં રહી શક્યો નહીં.
દરેક જગ્યા તેમની યાદ અપાવતી હતી.
એટલે હું રસ્તાઓ પર જ જીવવા લાગ્યો.”
આરોહીએ તેનો હાથ પકડી લીધો.
“પણ હવે?”
આરવે તેની આંખોમાં જોયું.
“હવે પહેલી વાર લાગે છે…
કે કદાચ હું ક્યાંક રોકાઈ શકું.”
“કારણ કે…
મને એક કારણ મળી ગયું છે.”
આરોહી કંઈ બોલી નહીં.
તેની આંખોમાં હજારો શબ્દો હતા.
“તું?”
આરવે ધીમેથી પૂછ્યું.
આરોહીએ હળવું સ્મિત કર્યું.
“હું પણ ડરતી હતી.”
“મને લાગતું હતું કે કામ સિવાય જીવનમાં કશું નથી.”
“પણ આ સફરે મને શીખવ્યું કે સફળતા મહત્વની છે…
પણ કોઈ એવો માણસ, જે તને સમજતો હોય…
એ સૌથી મોટી સંપત્તિ છે.”
એટલામાં આરવનો ફોન ફરી વાગ્યો.
આ વખતે તેણે ફોન આરોહીની સામે જ ઉપાડ્યો.
“હેલો…”
થોડીવાર સુધી તે સાંભળતો રહ્યો.
પછી બોલ્યો—
“હું આવી રહ્યો છું.”
ફોન મૂકી તેણે આરોહીને જોયું.
“મારે આજે જ અમદાવાદ જવું પડશે.”
“શા માટે?”
આરવે ધીમેથી કહ્યું—
“મારી બહેન નૈના…
તેનો અકસ્માત થયો છે.”
આરોહી ચોંકી ગઈ.
“શું તે ઠીક છે?”
“ડૉક્ટરે કહ્યું છે કે હાલ સ્થિતિ સ્થિર છે.
પણ મને તરત પહોંચવું પડશે.”
એક ક્ષણ માટે બંને ચૂપ રહી ગયા.
સફર પૂરી થવાની હતી.
પણ વિદાય માટે બંને તૈયાર નહોતા.
બસ સ્ટેન્ડ પર પહોંચતાં વરસાદ ફરી શરૂ થયો.
આરવે પોતાની બેગમાંથી નાનો પવનઘંટ કાઢ્યો.
“આ યાદ છે ને?”
“હા.”
“જ્યારે પણ આ વાગશે…
સમજી લે કે હું તને યાદ કરું છું.”
આરોહીએ પોતાની ડાયરીમાંથી એક પાનું ફાડ્યું.
તેમાં તેણે માત્ર એક જ વાક્ય લખ્યું—
“વરસાદ ક્યારેય એકલો નથી વરસતો… તે હંમેશા કોઈ યાદ સાથે આવે છે.”
તે પાનું આરવને આપ્યું.
બસ ધીમે ધીમે આગળ વધવા લાગી.
આરોહી વરસાદમાં ઊભી રહી.
આરવ બસની બારીમાંથી તેને જોતો રહ્યો.
બંનેએ એકબીજાને કંઈ કહ્યું નહીં.
કારણ કે…
કેટલીક વિદાય શબ્દોથી નહીં,
આંખોથી લખાતી હોય છે.
અને બંનેને વિશ્વાસ હતો—
આ વાર્તા અહીં પૂરી થવાની નહોતી...
એક વર્ષ પછી...
સમય...
ક્યારેક બધું બદલી નાખે છે.
અને ક્યારેક...
કેટલીક યાદોને પહેલાથી પણ વધારે જીવંત બનાવી દે છે.
***
એક વર્ષ વીતી ગયું.
આરોહી ફરી પોતાના ઓફિસમાં વ્યસ્ત હતી.
પ્રમોશન મળ્યું હતું.
નવી જવાબદારીઓ મળી હતી.
બધા કહેતા,
"તું હવે પહેલાં કરતાં વધુ સફળ થઈ ગઈ છે."
પણ જ્યારે પણ બારી બહાર વરસાદ વરસતો...
તેનું મન પહાડોમાં પહોંચી જતું.
તે જૂનું ગેસ્ટહાઉસ...
દાદા-દાદી...
નદી...
પવનઘંટ...
અને...
આરવ.
એક વર્ષમાં બંને વચ્ચે બહુ ઓછી વાત થઈ હતી.
શરૂઆતના થોડા મહિનાઓ સુધી ફોન, મેસેજ અને વીડિયો કોલ ચાલ્યા.
પછી આરવ તેની બહેનની સારવાર અને પરિવારની જવાબદારીઓમાં વ્યસ્ત થઈ ગયો.
આરોહી પણ પોતાના કામમાં ડૂબી ગઈ.
કોઈ ઝઘડો નહોતો.
કોઈ ફરિયાદ નહોતી.
પણ બંને વચ્ચે અંતર આવી ગયું હતું.
***
જુલાઈનો પહેલો વરસાદ.
આરોહીએ ઓફિસની બારીમાંથી બહાર જોયું.
પહેલો વરસાદ...
અને તેની સાથે હજારો યાદો.
તે તરત જ પોતાના બોસ પાસે ગઈ.
"સર, બે દિવસની રજા મળી શકે?"
બોસ હસ્યા.
"ફરી વરસાદી રોડ ટ્રિપ?"
આરોહી પણ હસી પડી.
"હા... કદાચ."
***
બીજા દિવસે વહેલી સવારે...
એ જ સફેદ કાર...
એ જ પ્લેલિસ્ટ...
અને એ જ રસ્તો.
પણ આ વખતે...
કારમાં આરવ નહોતો.
માત્ર તેની યાદો હતી.
***
પહાડોમાં પહોંચતાં જ વરસાદ શરૂ થયો.
આરોહીએ કાર રોકી.
તે જ ચાની લારી.
પણ આ વખતે લારી ચલાવતો એક નવો છોકરો હતો.
"કાકા ક્યાં છે?" આરોહીએ પૂછ્યું.
છોકરાએ સ્મિત સાથે કહ્યું,
"પપ્પા હવે ગામમાં રહે છે.
પણ તેઓ આજે પણ તમને યાદ કરે છે.
કહેતા હતા...
'એક છોકરી હતી, જે વરસાદને આંખોમાં ભરીને જોતી હતી.'"
આરોહી હળવેથી સ્મિત કરી.
***
તે પછી તે ગેસ્ટહાઉસ પહોંચી.
દાદા-દાદી હજુ પણ ત્યાં જ હતા.
દાદીએ તેને જોતાં જ ઓળખી લીધી.
"અરે... અમારી દીકરી આવી ગઈ!"
આરોહી દોડી જઈને તેમને ભેટી પડી.
ઘર ફરી એકવાર હાસ્યથી ભરાઈ ગયું.
***
સાંજે...
તે એકલી એ જ સરોવર પાસે ગઈ.
સૂર્ય આથમી રહ્યો હતો.
વરસાદ હજુ પણ ધીમે ધીમે વરસી રહ્યો હતો.
આરોહી વિશ્વાસ જ ન કરી શકી.
તેની સામે ખરેખર આરવ જ ઊભો હતો.
હાથમાં એ જ કેમેરો…
ચહેરા પર એ જ શાંત સ્મિત…
અને આંખોમાં એક વર્ષથી અટકેલી લાગણીઓ.
બંને એકબીજાને જોતાં જ રહ્યા.
કોઈ શબ્દો નહોતા.
એક વર્ષનું મૌન જાણે આ એક જ ક્ષણમાં ઓગળી ગયું.
આરવ ધીમે ધીમે તેની નજીક આવ્યો.
“કેમ છે, આરોહી?”
આરોહીના હોઠ ધ્રૂજ્યા.
“આ પ્રશ્ન પૂછવામાં તને એક વર્ષ લાગી ગયું?”
આરવે માથું ઝુકાવી દીધું.
“માફ કરજે.”
“નૈનાની સારવાર, ઘર, જવાબદારીઓ… બધું એકસાથે આવી ગયું. ઘણી વખત ફોન કરવાનો વિચાર આવ્યો, પણ લાગતું હતું કે હું તને મારી મુશ્કેલીઓમાં ખેંચી રહ્યો છું.”
આરોહીની આંખોમાં આંસુ આવી ગયા.
“મુશ્કેલી વહેંચવાથી ઓછી થાય છે, આરવ.”
“એકલા સહન કરવાથી નહીં.”
આરવે ધીમેથી કહ્યું,
“હવે સમજાયું છે.”
⸻
બંને સરોવરના કિનારે લાંબા સમય સુધી ચાલતા રહ્યા.
આરવે એક કાગળ બહાર કાઢ્યો.
“આ શું છે?”
“એક વર્ષ પહેલાં લખેલો પત્ર.”
“પણ મોકલ્યો કેમ નહીં?”
“હિંમત નહોતી થઈ.”
આરોહીએ પત્ર ખોલ્યો.
તેમાં લખ્યું હતું—
’આરોહી,
તું મારા જીવનમાં વરસાદની જેમ આવી. શોર મચાવવા નહીં… શાંતિ લાવવા. જો ક્યારેય આપણે ફરી મળીશું, તો આ વખતે હું તનેજવા નહીં દઉં.’
પત્ર વાંચતાં વાંચતાં આરોહીની આંખોમાંથી આંસુ ટપકી પડ્યા.
તેણે પત્ર હૃદય સાથે લગાવી દીધો.
⸻
સાંજે બંને ગેસ્ટહાઉસ પર પાછા આવ્યા.
દાદા-દાદી બંનેને સાથે જોઈને ખુશ થઈ ગયા.
દાદીએ હસીને કહ્યું,
“અમે તો ગયા વર્ષે જ સમજી ગયા હતા કે આ વરસાદ તમારું નસીબ લખી રહ્યો છે.”
બધા હસી પડ્યા.
⸻
થોડા દિવસ પછી…
આરવ અમદાવાદ આવ્યો.
પહેલી વાર તે આરોહીના માતા-પિતાને મળ્યો.
પછી આરોહી પણ આરવના ઘરે ગઈ.
નૈના હવે સંપૂર્ણ સ્વસ્થ હતી.
તેણે હસતાં કહ્યું,
“ભાભી, ભાઈ તમારા વિશે ઘણું બોલે છે.”
આરોહી શરમાઈ ગઈ.
⸻
થોડા મહિનાઓ પછી…
એ જ વરસાદી ઋતુ.
નાનું સુંદર મંડપ.
બંને પરિવારો.
દાદા-દાદી પણ ખાસ ગામમાંથી આવ્યા હતા.
વરસાદના હળવા ટીપાં વચ્ચે આરવ અને આરોહીએ એકબીજાનો હાથ પકડ્યો.
સાત ફેરા લીધા.
સાત વચનો આપ્યા.
અને જીવનભર સાથે ચાલવાનો નિર્ણય કર્યો.
⸻
પાંચ વર્ષ પછી…
વરસાદનો પહેલો દિવસ.
એક સફેદ SUV ફરી એ જ પહાડી રસ્તા પર દોડી રહી હતી.
ડ્રાઇવિંગ સીટ પર આરવ હતો.
બાજુમાં આરોહી.
પાછળની સીટ પર તેમની ચાર વર્ષની નાની દીકરી—
“આન્યા.”
“મમ્મી!”
“હં?”
“આપણે દર વર્ષે અહીં કેમ આવીએ છીએ?”
આરોહીએ બારી બહાર વરસતા વરસાદ તરફ જોયું.
પછી દીકરીના માથા પર હાથ ફેરવ્યો.
“કારણ કે અહીં જ અમારી વાર્તાની શરૂઆત થઈ હતી.”
આર્યએ કાર રોકી.
ત્રણેય વરસાદમાં નીચે ઊતર્યા.
આન્યા વરસાદમાં દોડવા લાગી.
આરવ અને આરોહી એકબીજાને જોઈને હસ્યા.
વરસાદ આજે પણ એ જ હતો…
રસ્તા આજે પણ એ જ હતા…
પણ હવે તેઓ એકલા નહોતા.
⸻
તે રાત્રે ગેસ્ટહાઉસમાં બેઠી આરોહીએ પોતાની જૂની ડાયરીનું છેલ્લું પાનું ખોલ્યું.
તેણે લખ્યું—
“જીવનમાં ઘણી સફરો પૂરી થઈ જાય છે.
પણ કેટલીક સફરો ક્યારેય પૂરી થતી નથી.
કારણ કે તે રસ્તાઓ પર નહીં… બે દિલોમાં જીવતી રહે છે.
મને વરસાદ ગમતો હતો.
પણ હવે વરસાદ એટલે આરવ… અને આરવ એટલે મારું ઘર.”
તેણે ડાયરી બંધ કરી.
બહાર વરસાદ વરસી રહ્યો હતો.
પવનઘંટ ફરી એકવાર મધુર અવાજે વાગ્યો.
અને પહાડોની વચ્ચે જાણે કોઈ ધીમેથી કહી રહ્યું હતું—
“દરેક વરસાદ એક નવી શરૂઆત લઈને આવે છે.”
