સાંજ પડવા લાગી.
આકાશ ફરી કાળા વાદળોથી ઢંકાઈ ગયું.
અચાનક જોરદાર વરસાદ શરૂ થયો.
આરોહીએ નજીકમાં એક જૂનું હિલ-કેફે જોયું.
તે અંદર ગઈ.
લાકડાની સુગંધ…
બારી પર વરસતો વરસાદ…
ધીમું સંગીત…
અને ગરમ કોફીની સુવાસ.
તે બારી પાસે બેસીને બહાર જોઈ રહી હતી.
એટલામાં દરવાજો ખુલ્યો…
અને અંદર પ્રવેશ્યો…
આરવ.
બંને એકબીજાને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા.
આરવ હસ્યો.
“લાગે છે વરસાદ આપણને ફરી મળાડવા માંગે છે.”
આરોહી પણ હસી પડી.
“કદાચ… કેટલીક મુલાકાતો માત્ર સંયોગ નથી હોતી.”
બહાર વરસાદ સતત વરસી રહ્યો હતો.
પણ આ વખતે…
વરસાદ માત્ર આકાશમાંથી જ નહોતો વરસતો.
બે અજાણ્યા દિલોમાં પણ એક નવી લાગણીનો વરસાદ શરૂ થઈ ગયો હતો…
બહાર વરસાદ સતત વરસી રહ્યો હતો.
હિલ કેફેની કાચની બારી પર પડતા ટીપાં જાણે કોઈ પ્રેમભર્યું ગીત લખી રહ્યા હોય તેમ લાગતું હતું.
આરોહી કોફીનો છેલ્લો ઘૂંટડો પી રહી હતી.
એટલામાં આરવ તેની સામે આવીને બેઠો.
“ફરી મળી ગયા…”
આરોહીએ હસતાં કહ્યું.
“લાગે છે વરસાદ આપણને અલગ થવા જ નથી દેતો.”
આરવે મજાકમાં કહ્યું,
“કદાચ વરસાદને પણ અમારી મિત્રતા ગમી ગઈ છે.”
બંને હસી પડ્યાં.
થોડીવાર પછી આરવે પોતાના કેમેરામાં લીધેલા ફોટા બતાવ્યા.
દરેક ફોટામાં કુદરત જીવંત લાગતી હતી.
ક્યાંક ઝરણું…
ક્યાંક ધુમ્મસથી ઢંકાયેલો રસ્તો…
ક્યાંક વરસાદમાં રમતા બાળકો…
અને ક્યાંક એક એકલી યુવતી, જે પહાડોની સામે ઊભી હતી.
આરોહીએ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું,
“આ તો હું છું!”
આરવ થોડો શરમાયો.
“હા… તું ઝરણા પાસે ઊભી હતી ત્યારે દૂરથી ફોટો લીધો હતો. તું એટલી કુદરતમાં ખોવાઈ ગઈ હતી કે મને લાગ્યું કે આ ક્ષણને સાચવી રાખવી જોઈએ.”
આરોહીએ ફોટો લાંબા સમય સુધી જોયો.
જીવનમાં પહેલી વાર કોઈએ તેને આટલી સ્વાભાવિક રીતે જોયી હતી.
“શું હું આ ફોટો રાખી શકું?” તેણે ધીમેથી પૂછ્યું.
“આ ફોટો તો હવે તારો જ છે.”
બહાર વરસાદ થોડો ધીમો પડ્યો.
આરવે કહ્યું,
“અહીંથી લગભગ પચીસ કિલોમીટર દૂર એક સુંદર વ્યૂ પોઈન્ટ છે. બહુ ઓછા લોકોને એની ખબર છે. ત્યાંથી વરસાદમાં આખી ખીણ દેખાય છે.”
આરોહીએ થોડું વિચાર્યું.
પછી હળવા સ્મિત સાથે બોલી,
“ચાલો.”
બંને પોતાની પોતાની કાર લઈને નીકળ્યા.
આગળ આરવની જીપ…
પાછળ આરોહીની કાર…
વરસાદમાં બંને વાહનો એક જ રસ્તે આગળ વધી રહ્યા હતા.
રસ્તામાં નાના ધોધ રસ્તા પર વહેતા હતા.
ક્યાંક વાંદરાઓ ઝાડ પર બેઠા હતા.
ક્યાંક મોર વરસાદમાં પાંખો ફેલાવીને નાચી રહ્યા હતા.
દરેક દૃશ્ય જાણે કોઈ ફિલ્મનો ભાગ લાગતું હતું.
થોડા સમય પછી તેઓ એક ઊંચા વ્યૂ પોઈન્ટ પર પહોંચ્યા.
ત્યાં કોઈ નહોતું.
ફક્ત વરસાદ…
વાદળો…
અને અનંત સુધી પથરાયેલી લીલીછમ ખીણ.
પવન ખૂબ જ જોરથી ફૂંકાઈ રહ્યો હતો.
આરોહી ખીણની સામે ઊભી રહી.
તેની આંખો સામે ધુમ્મસના પડદા ધીમે ધીમે હટી રહ્યા હતા.
એવું લાગતું હતું જાણે કુદરત પોતાનું રહસ્ય ધીમે ધીમે ખોલી રહી હોય.
આરવ તેની બાજુમાં આવીને ઊભો રહ્યો.
“તને ખબર છે, આરોહી?”
શું?”
“જીવન પણ આ ધુમ્મસ જેવું જ હોય છે. નજીકનું જ દેખાય છે. પરંતુ વિશ્વાસ રાખીને આગળ વધીએ તો આખી ખીણ દેખાવા લાગે છે.”
આરોહીએ તેની તરફ જોયું.
આ શબ્દો માત્ર વાત નહોતા…
તેમાં જીવનનો અનુભવ હતો.
બંને લાંબા સમય સુધી કંઈ બોલ્યા નહીં.
ક્યારેક મૌન પણ શબ્દો કરતાં વધારે બધું કહી જાય છે.
સાંજ ઢળી રહી હતી.
આકાશમાં સૂર્યના છેલ્લાં કિરણો વાદળોમાંથી ઝાંખા દેખાતા હતા.
વરસાદના ટીપાં એ પ્રકાશમાં સોનાની જેમ ચમકી રહ્યા હતા.
એ જ સમયે આરવનો ફોન વાગ્યો.
તેનો ચહેરો અચાનક ગંભીર થઈ ગયો.
ફોન પર તેણે ફક્ત એટલું જ કહ્યું,
“હું જલ્દી આવીશ.”
ફોન બંધ કર્યા પછી થોડો સમય સુધી તે મૌન રહ્યો.
આરોહીએ પૂછ્યું,
“બધું ઠીક છે?”
આરવે હળવું સ્મિત આપ્યું.
“હા… કંઈ ખાસ નથી.”
પણ આરોહીને સમજાઈ ગયું કે વાત સામાન્ય નહોતી.
તેના ચહેરા પર પહેલી વાર એક અજાણ્યો ભાર દેખાયો.
તેને ખબર નહોતી…
આ ફોન કોલ તેમની સુંદર સફરને એક નવા વળાંક તરફ લઈ જવાનો હતો.
વરસાદ હજુ પણ વરસી રહ્યો હતો…
પણ હવે હવામાં એક અજાણી ચિંતા પણ ભળી ગઈ હતી.
વ્યૂ પોઈન્ટ પરથી પાછા ફરતી વખતે સાંજ ધીમે ધીમે રાતમાં બદલાઈ રહી હતી.
વરસાદ હજુ પણ અવિરત વરસી રહ્યો હતો.
આકાશમાં વીજળીના ચમકારા થઈ રહ્યા હતા અને દૂર પહાડોમાં ગર્જનાનો અવાજ ગુંજી રહ્યો હતો.
આરવ પોતાની જીપમાં આગળ હતો અને આરોહી તેની પાછળ.
અચાનક રસ્તા પર એક મોટું ઝાડ પડી જવાથી બંનેને ગાડી રોકવી પડી.
આસપાસ કોઈ નહોતું.
ન મોબાઇલમાં નેટવર્ક…
ન કોઈ વાહન…
માત્ર વરસાદ અને જંગલ.
થોડા અંતરે એક જૂનું લાકડાનું ગેસ્ટહાઉસ દેખાતું હતું.
બંને ત્યાં પહોંચ્યા.
ગેસ્ટહાઉસના માલિક, લગભગ સિત્તેર વર્ષના વૃદ્ધ દંપતીએ તેમનું હાર્દિક સ્વાગત કર્યું.
“આવી રાત્રે બહાર રહેવું જોખમી છે,” દાદાએ કહ્યું.
“આજે અહીં જ રોકાઈ જાઓ.”
બંનેએ સહમત થઈને અલગ-અલગ રૂમ લઈ લીધા.
રાત્રે ભોજન પછી બધા ફાયરપ્લેસ પાસે બેઠા.
દાદીએ ગરમ ખીચડી અને કઢી પીરસી.
આરોહીને વર્ષો પછી ઘર જેવી લાગણી થઈ.
ભોજન પછી દાદાએ એક જૂનો ફોટો આલ્બમ કાઢ્યો.
તેમાં તેમની યુવાનીના ફોટા હતા.
એક ફોટો જોઈને આરવ લાંબા સમય સુધી શાંત રહ્યો.
દાદાએ પૂછ્યું,
“બેટા, શું થયું?”
આરવે ધીમેથી જવાબ આપ્યો,
“મમ્મી-પપ્પા યાદ આવી ગયા.”
આરોહીએ પહેલીવાર તેની આંખોમાં દુઃખ જોયું.
થોડીવાર પછી આરવ બહાર વરસાદમાં ઊભો રહ્યો.
આરોહી પણ તેની પાછળ ગઈ.
“તું ઠીક છે?” તેણે ધીમેથી પૂછ્યું.
આરવે થોડો સમય મૌન પાળ્યું.
પછી બોલ્યો,
“ત્રણ વર્ષ પહેલાં એક અકસ્માતમાં મેં મારા માતા-પિતાને ગુમાવ્યા.”
“એ દિવસ પછી હું ક્યાંય સ્થિર રહી શક્યો નહીં.”
“હું શહેરથી શહેર અને પહાડથી પહાડ ભટકતો રહ્યો.”
“કેમેરા મારી સાથે રહ્યો… કારણ કે યાદોને કેદ કરવી સહેલી હતી, પણ પોતાની પીડાને ભૂલવી મુશ્કેલ.”
આરોહી નિઃશબ્દ સાંભળતી રહી.
પછી તેણે ધીમેથી કહ્યું,
“દરેક માણસ પોતાના અંદર એક વરસાદ લઈને ફરતો હોય છે.”
“ફરક એટલો જ હોય છે કે કોઈ તેને આંખોમાં વરસવા દે છે અને કોઈ સ્મિત પાછળ છુપાવી દે છે.”
આરવે પહેલીવાર ખુલ્લા દિલથી સ્મિત કર્યું.
“તું મને સમજી ગઈ.”
એ જ ક્ષણે વીજળીનો ચમકારો થયો.
વરસાદ વધુ તેજ થઈ ગયો.
બંને ગેસ્ટહાઉસની છત નીચે ઊભા રહ્યા.
કોઈ શબ્દ નહોતા…
પણ બંનેના મૌનમાં એક વિશ્વાસ જન્મી ગયો હતો.
એ રાત્રે આરોહીએ પોતાની ડાયરીમાં લખ્યું—
“જીવનમાં કેટલીક વ્યક્તિઓ અચાનક મળે છે, પરંતુ લાગે છે કે તેઓ વર્ષોથી આપણા દિલમાં રહેતા હોય. કદાચ ભગવાન કેટલાક લોકોને રસ્તા પર નહીં, નસીબમાં લખીને મોકલે છે.”
બહાર વરસાદ આખી રાત વરસતો રહ્યો.
અને અંદર…
બે તૂટેલા દિલ ધીમે ધીમે એકબીજાને સમજવા લાગ્યા.
